บทที่ 5

“นี่ เร็วเข้า อันนั้นยกเข้าไปเลย!”

องค์หญิงใหญ่ ฟู่เยียนหลัว ชี้นิ้วสั่งการอย่างแข็งขันด้วยตัวเอง เหล่าขันทีรีบยกทั้งเตาพิงเข้ามาหลายเตา รวมถึงถ่านไฟสำหรับให้ความอบอุ่นในฤดูหนาวที่กำลังใกล้เข้ามา

ทั้งเสื้อผ้าใหม่ ผ้าห่มหนานุ่ม หรือแม้แต่เตียงนอนก็ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ชุดโต๊ะ เก้าอี้ โต๊ะหนังสือ ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม

ตรงไหนที่มีของเก่า นางสั่งให้ยกออกไปทิ้งหมด ตำหนักที่เคยเงียบเหงาขององค์ชายเซี่ยหรงเฉิน จึงพลันคึกคักขึ้นมาทันที

แต่สำหรับ เซี่ยหรงเฉิน เขาไม่ได้มองว่านี่คือความหวังดี ในสายตาของเขา…นี่ก็แค่กลอุบายของสตรีผู้นี้ คงอยากซื้อใจเขาอีกตามเคย

หึ…ฝันไปเถอะ

“นี่ องค์หญิงใหญ่ เจ้านำของพวกนี้เข้ามาทำอะไร เอาออกไปให้หมด” เสียงของเขาเย็นชาไม่ปิดบัง

“อ้าว…มาแล้วหรือ”

แต่แทนที่นางจะโกรธ หรือหยิบแส้ขึ้นมาเฆี่ยนเขาอย่างทุกครั้ง เยียนหลัวกลับหันมายิ้มให้ รอยยิ้มหวานจนชวนให้คนสับสน

“ท่านมานั่งนี่สิ”

ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือเล็กของนางก็จับมือเขาเอาไว้ แล้วลากให้มานั่งลงที่เก้าอี้ เซี่ยหรงเฉินชะงัก…นางจะเล่นละครอะไรอีก

“นั่งลงก่อนนะ” เยียนหลัวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางเพ่งมองใบหน้าของเขา

“ไหนข้าดูสิ ใบหน้าหล่อ ๆ นี่เสียโฉมหรือไม่” นางทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย

“หยวนเฉิงก็ทำเกินไปจริง ๆ แต่ท่านไม่ต้องห่วงนะ ข้าจัดการเขาให้ท่านแล้ว”

เซี่ยหรงเฉินถึงกับสะท้านเล็กน้อย เพราะปลายนิ้วของนางกำลังแตะลงบนโหนกแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา เยียนหลัวกำลังทายาให้เขา

ทั้งยังค่อย ๆ เป่าลงบนบาดแผล ฟู่ว์…ลมหายใจอุ่น ๆ นั้นทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ

ระยะที่ใบหน้าของนางโน้มเข้ามาใกล้เกินไปนั้น ทำให้เขาต้องกำหมัดแน่นเพื่อระงับอารมณ์บางอย่าง …สตรีผู้นี้ เหตุใดแววตาที่เคยเย่อหยิ่งและร้ายกาจของนาง วันนี้กลับใสกระจ่างเช่นนี้

“เสร็จแล้ว” เยียนหลัวยิ้มพอใจเล็ก ๆ “มาเถอะ ข้าเอาข้าวมาให้ท่านกิน”

เหล่านางกำนัลรีบยกสำรับเข้ามาทันที อาหารคาวหวานหลากหลายวางเรียงเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมลอยฟุ้ง เซี่ยหรงเฉินมองมันอย่างแปลกใจ

“น่ากินหรือไม่” เยียนหลัวฉีกยิ้มหวานให้เขาอย่างเอาใจ

แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอาหารบนโต๊ะอย่างระแวดระวังประสบการณ์ที่ผ่านมา…สอนเขาดีแล้ว

“เจ้าคงไม่ได้ใส่ยาปลุกกำหนัดลงไปอีกใช่หรือไม่ ฟู่เยียนหลัว”

คำถามของเขาเย็นเฉียบ เยียนหลัวรีบส่ายหน้าทันที “เปล่านะ!”

“ข้าไม่ได้ใส่ยาอะไรลงไปทั้งนั้น”

แต่เซี่ยหรงเฉินยังคงจ้องนางไม่วางตา

‘บ้าเอ๊ย…’ เยียนหลัวคิดในใจ ‘จ้องฉันขนาดนี้ คงยังไม่ไว้ใจฉันแน่ ๆ เลย’

ทันใดนั้นนางก็ฮึดขึ้นมา “นี่…ข้าจะกินให้ดูเอง”

กล่าวจบ นางก็หยิบตะเกียบคีบอาหารจากทุกจานขึ้นมากินทีละคำจนชิมครบหมด จากนั้นจึงยิ้มแฉ่งให้เขา

“เห็นไหม ไม่มียาพิษ ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

แล้วนางก็คีบเนื้อย่างชิ้นหนึ่ง ยื่นมาที่ปากของเขา “อ้ำ…กินสิ อร่อยนะ”

เซี่ยหรงเฉินถึงกับชะงัก ภาพตรงหน้าช่างประหลาดเกินไป สตรีที่เคยวางยาปลุกกำหนัดเขาหลายครั้ง บัดนี้กลับทำหน้าตาใสซื่อราวเด็กน้อย คีบอาหารป้อนเขาเสียอย่างนั้น

เขาเบือนหน้าเล็กน้อย “ไม่ต้อง ข้ากินเองได้” แล้วแย่งตะเกียบจากมือของนางทันที

เขาคีบเนื้อย่างเข้าปากอย่างนิ่งเฉย แม้รสชาติจะอร่อยเกินคาด แต่ใบหน้ากลับไร้ซึ่งอารมณ์ใด ทว่าในใจของเขา กลับเต็มไปด้วยความสับสน…ว่าสตรีผู้นี้กำลังคิดจะเล่นกลอันใดอีก

เพียงเห็นว่าเขายอมรับน้ำใจจากนาง เยียนหลัวก็ฉีกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ขั้นแรกของการผูกมิตรดูเหมือนจะสำเร็จไปแล้ว อย่างน้อยในอนาคต…เขาคงไว้ชีวิตน้อย ๆ ของนางสักคนก็พอ

“ตายแล้ว…เปื้อนหมดเลย”

ฟึ่บ! เซี่ยหรงเฉินสะดุ้งเฮือก เมื่ออยู่ ๆ นางก็โน้มกายเข้ามาใกล้โดยไม่ทันให้เขาตั้งตัว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ฝ่ามือน้อย ๆ นั่นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เช็ดมุมปากของเขาอย่างอ่อนโยน

นางใช้ผ้าเช็ดหน้าส่วนตัวของตนเช็ดให้เขาอย่างไม่รังเกียจแม้แต่น้อย ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติเสียจน…ไม่เหมือนการเสแสร้งเลยสักนิด

เซี่ยหรงเฉินเผลอกำหมัดแน่น เพราะระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้เกินไป กลิ่นหอมหวานจากเรือนกายของนางลอยมาแตะปลายจมูก

และเขาเองก็เผลอจ้องมองใบหน้างดงามตรงหน้าอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่เสมอ วันนี้กลับเป็นประกายสดใสจนชวนให้มองไม่วางตา

ส่วนริมฝีปากอวบอิ่มที่เคยใช้เยาะเย้ยเขาอยู่บ่อยครั้ง บัดนี้กลับดูเอิบอิ่ม… จนชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดในใจ

ตึกตัก…ตึกตัก…หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ และในจังหวะที่เยียนหลัวเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาพอดี ปลายจมูกของทั้งคู่ก็เฉียดชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

ระยะห่างใกล้เสียจน ริมฝีปากของทั้งสองแทบจะสัมผัสกันอยู่แล้วราวกับมีแรงบางอย่างดึงดูดให้ทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันช้า ๆ สายตาที่เคยมองกันด้วยความรังเกียจ บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างประหลาด

“พี่หญิง!!” เสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน

ทั้งสองคนสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน สติที่เกือบหลุดลอยพลันกลับคืนมาในทันที อีกเพียงนิดเดียว…พวกเขาก็คงเผลอจูบกันไปแล้ว

เยียนหลัวถึงกับหน้าเสียเล็กน้อย โธ่เอ๊ย…อีกนิดเดียวก็จะได้จูบพระเอกสุดโหดแล้วแท้ ๆ! นางจึงหันไปตวัดสายตาใส่น้องชายตัวดีอย่างหงุดหงิด

“มีอะไร หยวนเฉิง”

ส่วนเซี่ยหรงเฉินที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น กลับนิ่งงันไปชั่วขณะ ภาพเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา

เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เหตุใดเขาถึง…รู้สึกเสียดายขึ้นมา ที่เสียงของหยวนเฉิงดังขึ้นในตอนนั้น

หยวนเฉิงทำหน้ามุ่ย “ท่าน…ท่านกำลังจะทำอะไรกับมัน” เขาชี้นิ้วไปที่เซี่ยหรงเฉินทันที

“ที่แท้ท่านก็ยังจะมาคลุกอยู่กับไอ้องค์ชายเชลยนี่สินะ!”

หมับ! เยียนหลัวรีบคว้านิ้วชี้ของน้องชายลงทันที “อย่าชี้สิ เสียมารยาท”

จากนั้นนางก็หันกลับไปส่งยิ้มหวานให้เซี่ยหรงเฉิน คล้ายขอโทษแทนเขา ก่อนจะหันกลับมาคว้าแขนน้องชาย

“มานี่เลย เจ้าน้องบื้อเอ๊ย…”

นางลากหยวนเฉิงออกมาห่างจากเซี่ยหรงเฉิน แล้วก็…โป๊ก! เขกกบาลเขาไปหนึ่งทีอย่างไม่ออมแรง

“โอ๊ย!” หยวนเฉิงร้องลั่น “พี่หญิง! ท่านตีข้าทำไม!”

เยียนหลัวถอนหายใจ “เจ้านี่นะ…เข้ามาผิดจังหวะจริง ๆ”

“หา? จังหวะอะไร?” หยวนเฉิงยิ่งงงหนักกว่าเดิม

“พี่หญิง ท่านทำร้ายข้าเพื่อปกป้องมันอีกแล้วนะ” หยวนเฉิงลูบศีรษะตัวเองป้อย ๆ อย่างเจ็บใจ

“เมื่อก่อนท่านไม่เห็นจะทำดีกับมันถึงเพียงนี้เลย เฆี่ยนมันก็ท่านไม่ใช่หรือ”

เยียนหลัวกลอกตาทันที “ไอ้น้องโง่” นางเอานิ้วจิ้มหน้าผากเขาเบา ๆ

“นั่นน่ะ ยมทูตที่จะมารับวิญญาณของเจ้า ต่างหากล่ะ เชื่อข้าเถอะ อย่าไปหาเรื่องเขาอีก ถ้าเจ้าไม่อยากถูกจับ…แล่เนื้อเฉือนหนังเป็นหมื่นชิ้น”

เพียงคิดถึงชะตากรรมในนิยายเดิม เยียนหลัวก็ขนลุกวาบ ในตอนจบของเรื่อง นอกจากนางร้ายจะตายอย่างน่าอนาถแล้ว หยวนเฉิงยังถูกแล่เนื้อเป็นหมื่นชิ้น ก่อนโยนให้สุนัขล่าเนื้อกิน คิดแล้วก็หนาวสันหลัง

“อะไรของท่านกัน” หยวนเฉิงขมวดคิ้วทันที “คนไร้ประโยชน์อย่าง มันเนี่ยนะ?”

“ใช่น่ะสิ” เยียนหลัวถอนหายใจ

“เจ้าเชื่อพี่ก็พอ คนอย่างพี่จะทำอะไรย่อมต้องรู้ความเคลื่อนไหวของศัตรูอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”

นางกอดอกอย่างมั่นใจ “ต่อไปนี้เจ้าต้องผูกมิตรกับเขา เข้าใจหรือไม่”

“ห๊ะ?! ให้ข้าเนี่ยนะ?” หยวนเฉิงชี้นิ้วใส่หน้าตัวเองอย่างเหลือเชื่อ จากนั้นก็หันไปมองเซี่ยหรงเฉินด้วยสายตาเหมือนเห็นผี

“ให้ข้าไปผูกมิตรกับเจ้านั่นเนี่ยนะ?!”

“เออ…ใช่” เยียนหลัวพยักหน้า “เจ้าห้ามหาเรื่องเขาอีก หากไม่อยากตาย”

นางลดเสียงลงเล็กน้อย “อีกไม่นานเขาจะกลับไปครองแคว้นเทียนเซี่ยได้อีกครั้ง”

จากนั้นนางก็ยกมือทำท่าปาดคอตัวเอง “ถึงเวลานั้น เจ้ากับข้า…คิดว่าจะรอดหรือ”

หยวนเฉิงชะงักไปทันที สองพี่น้องสบตากัน แม้คำพูดจะฟังดูน่ากลัว แต่สำหรับหยวนเฉิงแล้ว พี่สาวของเขา ไม่เคยพูดอะไรผิด ในสายตาของเขา เยียนหลัวคือคนฉลาด เด็ดขาด และเก่งกาจที่สุดดังนั้น….

“เช่นนั้น…ข้าจะไม่หาเรื่องเขาอีกก็ได้” เขาพูดอย่างจำใจ

เยียนหลัวยิ้มกว้างทันที “ดี ดีมากหยวนเฉิง” นางตบไหล่น้องชายอย่างพอใจ

“เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ ทางนี้พี่จัดการเอง”

หยวนเฉิงยังทำหน้ามุ่ย “ก็ได้…” ก่อนจะหันไปมองเซี่ยหรงเฉินอีกครั้งอย่างไม่ไว้ใจ

“หวังว่าสิ่งที่พี่หญิงรู้มาจะไม่ผิดพลาดนะ ข้าคงไม่ต้องทำดีกับมันเสียเปล่าหรอก”

“แน่นอน” เยียนหลัวรีบโบกมือไล่ “ไป ๆ ๆ รีบไปเลย”

หยวนเฉิงจึงเดินจากไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ทันทีที่เขาลับสายตาเยียนหลัวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เฮ้อ…เกือบไปแล้วข้า”

“เกือบอะไรหรือ” เยียนหลัวสะดุ้งเฮือก เพราะเสียงเย็น ๆ ของเซี่ยหรงเฉินดังขึ้นเหนือศีรษะของนางอย่างเงียบเชียบ นางรีบหันกลับไปทันที

“เปล่าเลย ไม่มีอะไร” แล้วก็ฉีกยิ้มให้เขาอย่างรวดเร็ว

“ท่านกินอาหารอิ่มแล้วหรือ”

“อือ…”

เซี่ยหรงเฉินตอบสั้น ๆ แต่สายตาคมยังคงมองนางอย่างเงียบ ๆ ราวกับกำลังประเมินทุกการกระทำของนาง

เยียนหลัวทำเป็นไม่สังเกต “ใช่แล้ว นี่คือคนที่ข้าจัดหามาคอยรับใช้ท่าน”

นางจับมือของเขาอีกครั้ง แล้วลากพาเขาเดินไปข้างหน้า เซี่ยหรงเฉินมองฝ่ามือบางที่กำลังจับมือเขาอยู่อย่างสับสน เขาเพิ่งสังเกตว่าสตรีผู้นี้…ชอบจับมือเขาเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด

ทั้งที่เมื่อก่อน นางใช้แส้เฆี่ยนตีเขาแทนคำสั่งเสียมากกว่า แล้วตอนนี้ล่ะ อันไหนกันแน่คือ ตัวตนที่แท้จริงของนาง

เซี่ยหรงเฉินแทบไม่ได้ฟังด้วยซ้ำ ว่านางกำลังแนะนำคนรับใช้ชื่ออะไร แซ่อะไร ทำหน้าที่ใดบ้าง

เพราะสายตาของเขา ยังคงจับจ้องอยู่ที่นางเพียงคนเดียว เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าที่มองนางเช่นนี้ เพราะต้องการจับผิดในความหวังดีของนาง หรือว่า…จะเป็นเพราะเหตุผลอื่นกันแน่