บทนำ 2

บทนำ 2

ในเมื่อสวรรค์ประทานใบหน้าสวยระดับพรีเมียมขนาดนี้มาให้ นางก็พร้อมรับบทบาทนี้เพื่อมีชีวิตรอดในวังหลัง!

ชิงเยว่คนใหม่แค่นหัวเราะในลำคอพลางหยักยิ้มเย็น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยท่าทางสง่างามราวนางพญา ทักษะการแสดงนับสิบปีถูกงัดออกมาใช้ทันที

...นางปรายตาคมปลาบมองจางมามาที่ยังคงยืนงงอยู่ข้างเตียง

“จางมามา... ฟังข้านะ ดูเหมือนการสลบไปครั้งนี้จะทำให้หัวของข้ากระทบกระเทือนอย่างหนัก ข้าจำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้เลย แม้แต่เรื่องของตัวข้าเองหรือเรื่องของเจ้า... ข้าล้วนลืมเลือนไปสิ้น”

จางมามาเบิกตากว้าง มือไม้สั่นระริก “พะ... พระสนม! จำไม่ได้เลยหรือเพคะ? แม้แต่เหตุผลสำคัญที่ทรงต้องมาที่นี่เพื่อ...”

คำพูดที่ชะงักไปทำให้ชิงเยว่ขมวดคิ้ว แววตานักแสดงตัวแม่ฉายแววหยั่งเชิงทันทีก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่นมและกดเสียงต่ำถาม “เหตุผลที่ข้าถูกส่งมาที่นี่... ไม่ใช่แค่เรื่องเครื่องมือทางการเมือง แต่มีอย่างอื่นที่สำคัญกว่างั้นหรือ?”

จางมามานิ่งอึ้ง แววตาไหววูบคล้ายมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ ท่าทีผิดปกตินั้นไม่อาจเล็ดลอดสายตาของชิงเยว่ไปได้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบก้มหน้าหลบตา “ชะ... ใช่เพคะ ทรงมาเพื่อราษฎรแคว้นชิงอวิ๋น... เช่นนั้นยามนี้พระสนมทรงพักผ่อนก่อนเถิดเพคะ”

ท่าทีมีลับลมคมในเช่นนี้มีหรือจะรอดพ้นสายตานางร้ายตัวแม่ไปได้ แต่นางรู้ดีว่าถามไปตอนนี้ก็คงไม่ได้ความ ชิงเยว่จึงหยุดประเด็นนั้นไว้ก่อน แต่นางก็เรียกจางมามาไว้ก่อนจะเดินออกไป

“เดี๋ยว... แล้ววันนี้ ฝ่าบาท สามีของข้าน่ะ จะเสด็จมาค้างคืนกับข้าหรือไม่?”

ชิงเยว่ถามออกไปตรง ๆ ตามประสาคนยุคใหม่ที่เคยผ่านบทเลิฟซีนมานับไม่ถ้วน ชาติก่อนนางร้ายพราวเสน่ห์อย่างเธอก็กินผู้ชายในวงการไม่ต่างจากมื้อเย็นอยู่แล้ว เรื่องบนเตียงจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ก็แอบภาวนาขอให้ฮ่องเต้ผู้นี้ไม่ใช่ชายแก่อัปลักษณ์ หุ่นพอดูได้ก็ถือว่ากำไรแล้ว

มิเช่นนั้น แผนการที่ต้องเนียนเป็นสนมเสวยสุขในวังหลังอาจต้องเปลี่ยนเป็นแผนการหนีสามีแทน!

“ทูลพระสนม... เมื่อครู่ฝูกงกงมาแจ้งว่า ฝ่าบาททรงติดราชกิจด่วน ค่ำคืนนี้... คงมิได้เสด็จมาเพคะ”

“อ้อ... อย่างนั้นหรอกหรือ” ชิงเยว่พยักหน้าเบา ๆ ความโล่งใจฉายชัดในแววตาครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นไฟแห่งนักสู้ อย่างน้อยสวรรค์ก็ให้เวลานางได้เตรียมตัว

เจ้าของดวงตาเฉี่ยวสำรวจร่างกายใหม่ในคันฉ่องอย่างละเอียดอีกครั้ง แม้จะงามล่มเมืองแต่ก็ดูซูบผอมและซีดเซียวเกินไป หุ่นเพรียวบางจนดูไร้เรี่ยวแรง และที่แปลกที่สุดคือฝ่ามือที่หยาบกร้านราวกับคนทำงานหนัก ไม่สมกับฐานะองค์หญิงแม้แต่น้อย นางต้องบำรุงให้หนักเพื่อให้ร่างนี้สวยสะพรั่งยิ่งกว่าเดิม

“มามา ไปเตรียมน้ำอุ่นให้ข้าที จัดหากลีบดอกมู่ตาน รากบัว และสมุนไพรที่ช่วยผ่อนคลายสรรพคุณบำรุงผิวมาใส่ในน้ำอาบให้มากด้วย...”

ชิงเยว่ร่ายรายการสมุนไพรประหนึ่งกำลังสั่งผู้จัดการส่วนตัว “ส่วนมื้อเย็น... ข้าไม่กินแป้งและของมัน จัดปลาตุ๋น ผักใบเขียว และน้ำแกงบำรุงเลือดมาให้ข้าด้วย อ้อ ขอรสไม่จัดนะ เดี๋ยวสิวขึ้น”

จางมามามองเจ้านายที่สั่งการคล่องแคล่วด้วยความฉงนปนทึ่งก่อนจะรับคำ “พะ... เพคะ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”

เมื่ออยู่ลำพัง ชิงเยว่หันกลับมามองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้งด้วยแววตามาดมั่น

ในเมื่อต้องรับบทบาทใหม่ที่ต้องใช้ทั้งเสน่ห์และมารยาเพื่อความอยู่รอด นางก็ต้องปั้นร่างนี้ให้ ‘แซ่บ’ ยิ่งกว่าเดิม ผิวต้องโกลว์ หน้าอกต้องอิ่ม สะโพกต้องผาย... นางจะทำให้ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีทั่วทั้งวังหลวงต้องมาสยบอยู่แทบอกนางให้ได้!