ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์1

ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์1

          กลางฤดูใบไม้ร่วงในเดือนสิบทั่วทั้งแคว้นต้าฉินกำลังเข้าสู่ภัยความอดอยาก ทั่วทุกเมืองล้วนแต่ขาดเสบียง ส่วนหนึ่งเกี่ยวเนื่องจากการศึกสงครามที่ลากยาวมาเกือบห้าปี เสบียงส่วนใหญ่จึงถูกส่งไปให้เหล่าทหารที่กำลังปกป้องบ้านเมือง ทำให้ชาวบ้านขาดเสบียงอย่างหนัก ยามนี้ในแต่ละเมืองจึงพยายามคิดหาวิธีเพื่อเพิ่มเสบียง ทางการจึงมีประกาศตกรางวัลให้กับผู้ที่สามารถบริจาคเสบียงได้

          แต่ผู้ใดเล่าจะอาจหาญบริจาคเสบียงถึงหนึ่งหมื่นตัน!

          เจียงหว่านหนิงมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนของน้ำในลำธารก็เกือบจะกรีดร้องออกมา นางยกมือลูบใบหน้าแห้งตอบ ผิวกร้านเสียเต็มไปด้วยจุดด่างดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องไม่เป็นทรง และไหนจะเสื้อผ้าที่เหมือนไม่ได้ซักมาแรมปี ทั้งเหม็นทั้งสกปรก

          “ไม่แปลกเลยที่พ่อพระเอกรูปงามจะรังเกียจเจ้าของร่างยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ  ข้ายังรังเกียจตัวเองเลย ฮึ่ย!” สภาพที่รับไม่ได้ของตัวเองทำเอาหญิงสาวถึงกับหมดแรง นางนั่งนิ่งอยู่ริมลำธารหลังบ้านคิดหาวิธีเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยด่วน ก่อนที่นางจะกัดลิ้นตัวเองตาย!

          “ปิ๊งป่อง! เห็ดลายเสือ ปัจจุบันสูญพันธุ์ไปแล้วกว่า 500 ปี” เสียงระบบดังขึ้น พร้อมกับกรอบหน้าต่างสถานะ นางมองไปยังที่ที่มีเห็ดลายเสือที่ว่า...นั่นมัน....

          มือเล็กยกขึ้นขยี้ดวงตา แต่ภาพดงเห็ดลายเสือก็ยังคงอยู่ หญิงสาวลุกขึ้นกระโดดข้ามลำธารไปอีกฝั่ง นางแหวกพงหญ้าที่ไม่สูงมากเพื่อมองให้ชัดเจน แต่แล้วก็ยังคงเป็นดงเห็ดลายเสือที่น่าจะมีมากถึง 10 ชั่ง

          “โฮสต์ต้องการขายทั้งหมดหรือไม่” เสียงเอไอของระบบถามขึ้น  เจียงหว่านหนิงจึงกดขายทันที เพียงพริบตาเดียวดงเห็ดลายเสือก็หายวับไปกับตา ตามด้วยเสียงเหรียญสะสมเข้าระบบ

          “นี่...มากถึง 500 เหรียญเชียวหรือ”

          เมื่อเช้านางได้มา 100 เหรียญบวกกับตอนนี้อีก 500 เหรียญก็เป็น 600 เหรียญแล้ว ดังนั้นก็คงจะสามารถซื้อพวกข้าวสารและเนื้อมาทำอาหารได้บ้างแล้ว อย่างน้อยก็ให้นางกับเสี่ยวเป่าได้กินอิ่มสักมื้อ

          มือบางยกขึ้นลูบท้องที่ร้องโครกครากประท้วงความอยากอาหาร ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาก็มีเพียงน้ำพุวิญญาณเท่านั้นที่ตกถึงท้อง ยังไม่มีอาหารหนักๆเลย หากเป็นเช่นนี้...ร่างนี้คงต้องแห้งตายก่อนฤดูหนาวมาเยือนแน่

          “จะว่าไป...เสี่ยวเป่าหายไปไหนกัน” เจียงหว่านหนิงมองหาบุตรชายที่ยังไม่เห็นเลย ตั้งแต่นางเดินออกมานอกบ้าน ไม่รู้ว่าไปถึงไหน คงไม่ได้ไปเที่ยวเดินหาเก็บผักป่าที่ตีนเขาอีกหรอกนะ

          ดวงตาดอกท้อมองไปยังตีนเขาที่อยู่ห่างไปไม่มาก ในใจก็อดเป็นห่วงบุตรชายของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ แม้จะไม่ใช่บุตรชายของตัวเอง แต่นางมายึดร่างของคนอื่นแล้วจะให้ทิ้งขว้างสายเลือดน้อยๆนั้นได้อย่างไร แล้วอีกอย่างหนึ่งในสาเหตุหลักที่ทำให้พระเอกสังหารเจียงหว่านหนิง ก็เพราะนางทอดทิ้งบุตรชายจนเด็กน้อยเกือบอดตาย พระเอกกลับมาเจอบุตรชายที่เพิ่งรู้ว่ามีตัวตนก็พบว่าเด็กน้อยใกล้สิ้นลมเต็มทีแล้ว

          “ไปหาเสี่ยวเป่าก่อนละกัน” เจียงหว่านหนิงตัดสินใจไปหาบุตรชายก่อนจะเข้าไปทำอาหารในครัว

          สองเท้าเดินเร็วรี่ตรงไปยังตีนเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลระหว่างทางก็เจอของที่ระบบต้องการไม่น้อย นางเก็บสะสมเหรียญไปตลอดทางจนตอนนี้มีเหรียญสะสมมากพอจะซื้ออาหารในระบบได้สักสามสี่วันแล้ว

          “ปิ๊งป่อง! ข้างหน้ามีหมูป่าขนเหล็ก สัตว์สูญพันธุ์หายาก อันตรายๆ” เสียงระบบแจ้งเตือนทำให้เรียวขาบางชะงักฉับพลัน หน้าจอสีแดงเข้มลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เพียงไม่นานอันตรายที่ว่าที่วิ่งฝุ่นตลบเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กของเสี่ยวเป่าที่วิ่งนำหน้าหัวกระเซอะกระเซิงมาทางนาง

          “เสี่ยวเป่า!!!” เจียงหว่านหนิงตะโกนก้อง เมื่อเห็นหมูป่าขนเหล็กกำลังไล่กวดเด็กชาย นางหันรีหันขวางทำสิ่งใดไม่ถูก

          “ระบบทำอะไรสักอย่างซิ มันกำลังมาทางนี้แล้ว!” หญิงสาวตวาดลั่น พลางวิ่งเข้าไปหาบุตรชายตัวน้อยตามสัญชาตญาณ

          “หน้าไม้กระสุนไม่มีวันหมด ใช้เหรียญ 1,000 เหรียญ โฮสต์ต้องการซื้อมั้ยขอรับ” เสียงเอไอพร้อมกับหน้าต่างอาวุธที่นางสามารถซื้อได้ตอนนี้  เจียงหว่านหนิงไม่มีเวลามาครุ่นคิดรีบกดยืนยัน หน้าไม้ก็เข้ามาอยู่ในมือของนาง

          “ท่านแม่...ช่วยเสี่ยวเป่าด้วย!” เสี่ยวเป่ามองเห็นมารดาก็รีบวิ่งเข้าหา เขาเป็นเพียงเด็กชายวัยสามหนาวเศษเท่านั้น เมื่อเห็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวก็น้ำตาไหล กระโจนเข้าหาอ้อมแขนของมารดาที่กำลังวิ่งมาหาเขาเช่นกัน

          เจียงหว่านหนิงรับร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขน ยกหน้าไม้ขึ้นขนานกับพื้นเล็งไปที่หมูป่าขนเหล็กที่กำลังควบเข้ามา มันมีดวงตาสีแดงฉาน รอบตัวเป็นขนสีเงินยวงน่าเกรงขาม นางหลับตาลงหนึ่งข้างยืนตัวตรงเล็งบริเวณหน้าผากของมัน ซึ่งเป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดและไม่มีขนเหล็กปกคลุม

          ฟิ้ว!!! ลูกศรถูกปล่อยออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างบางที่ยกบุตรชายเบี่ยงหลบ  สองแม่ลูกกลิ้งไปบนพื้นดินหยาบสองสามตลบ  มือบางโอบศีรษะเล็กเอาไว้ไม่ให้บาดเจ็บ ส่วนตัวนางคงจะมีบาดแผลถลอกไม่น้อย ความเจ็บแสบบริเวณผิวหนังบอกนางเช่นนั้น

          “ซี๊ด! เจ็บชะมัด” แขนข้างที่บาดเจ็บถูกยกขึ้น ดวงตาดอกท้อมองเลือดซิบบริเวณแขนก็ต้องทอดถอนใจ ก่อนจะก้มหน้ามองร่างเล็กที่ซุกอยู่อ้อมแขนของนางแน่น จนนางรับรู้ถึงความเปียกชื้นที่นางจะเกิดจากน้ำตาของเด็กชาย

          “เสี่ยวเป่า...หมูป่ามันไปแล้ว ลุกขึ้นได้แล้วนะ” นางสะบัดมือขายเจ้าหมูป่าขนเหล็กซึ่งได้เหรียญมากถึง 2,000 เหรียญ คุ้มค่ากับหน้าไม้อันนี้ที่เสียเหรียญไปมากมายจนใจนางเจ็บไปหมด ยังดีที่ได้มาเพิ่มเท่าตัว

          “จะ...จริงหรือขอรับ” เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อพบว่าตัวเองนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของมารดาก็รีบลุกขึ้นทันที