تسجيل الدخول“เจ้าแน่ใจหรือว่านางถูกวางยา”
หลินซูอวี้หน้าเปลี่ยน
“หม่อมฉันไม่กล้ายืนยันว่าใครเป็
“เจ้าปฏิเสธองค์ชายรองเพราะหวังสูงกว่าไม่ใช่หรือ”ฮูหยินรองรีบพูด “เยี่ยนหรู อย่าพูดเหลวไหล”แต่คำห้ามไม่มีน้ำหนักจริง เยว่หลิงมองแม่เลี้ยง“ฮูหยินรองคิดเช่นเดียวกันหรือ”“ข้าไม่ได้พูด”“แต่ไม่ได้ห้ามลูกสาวตั้งแต่แรก”อีกฝ่ายเงียบ เยว่หลิงหัวเราะเบา ๆ “น่าสนใจ”เสิ่นเยี่ยนหรูยิ่งโมโห “เจ้าจะวางท่าทำไม เมื่อก่อนข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ!”ประโยคนั้นทำให้ห้องเงียบสนิท แม้แต่ฮูหยินรองยังหันไปมองลูกสาว เยว่หลิงเองกลับสงบมาก“ในที่สุดพี่ก็พูดสิ่งที่คิดออกมาแล้ว”เสิ่นเยี่ยนหรูชะงัก เยว่หลิงถาม“เมื่อก่อนข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ หมายความว่าอย่างไร”“ข้า…”“หมายความว่าพี่เคยชินกับการสั่งข้า?”“เราเป็นพี่น้องกัน!”“พี่น้องจึงสั่งให้อีกฝ่ายยกทุกอย่างให้?”เยว่หลิงเริ่มไล่ทีละเรื่อง“ตอนอายุสิบสาม ท่านพ่อให้ผ้าไหมจากเจียงหนานแก่ข้าสองพับ พี่บอกว่าสีหนึ่งเหมาะกับพี่มากกว่า ข้าจึงยกให้”เสิ่นเยี่ยนหรูหน้าตึง “เรื่องเล็กน้อยตั้งหลายปีแล้ว”“ตอนอายุสิบห้า มีงานเลี้ยงตระกูลจ้าว พี
คำตอบนั้นถูกนำกลับจวนเสิ่นอย่างรวดเร็ว ฮูหยินรองไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่ได้รับข่าว ทุกคนที่เข้าออกเรือนของนางก็ถูกจับตามองแล้ว เยว่หลิงยังไม่คิดเปิดโปงแม่เลี้ยง เพราะครั้งนี้ นางตั้งใจจะเก็บคนที่เคยหวังให้นางตายเอาไว้เป็นเหยื่อล่อคนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง.น้องสาวที่เคยยอมทุกอย่างคำตอบสั้น ๆ ของเยว่หลิงที่ว่า “ข้าจะลองคิดดู” ทำให้ฮูหยินรองเข้าใจไปเองว่านางเริ่มอ่อนลงแล้ว เพียงสองวันต่อมา เสิ่นเยี่ยนหรูก็ส่งสาวใช้มาที่เรือนของเยว่หลิงตั้งแต่เช้า พร้อมข้อความว่าต้องการให้น้องสาวกลับจวนเสิ่นเพื่อหารือเรื่องสำคัญ เยว่หลิงอ่านกระดาษแล้วหัวเราะเบา ๆ หลันชิวยืนอยู่ด้านข้างจึงถามอย่างระวัง“คุณหนูจะกลับหรือเจ้าคะ”“กลับสิ”“แต่คุณหนูใหญ่คงเรียกไปเพราะเรื่ององค์ชายรอง”“ข้าก็อยากรู้ว่านางจะพูดอะไร”หลันชิวมองสีหน้านายสาวแล้วรู้ทันทีว่าเยว่หลิงไม่ได้ตั้งใจกลับไปช่วยใครอย่างแน่นอนช่วงสาย รถม้าของเยว่หลิงจอดหน้าจวนเสิ่นข่าวการกลับมาของนางทำให้คนในบ้านรีบออกมารับมากกว่าปกติ เพราะหลังคดีตระกูลเสิ่นถูกเปิดใหม่ ฐา
เด็กสาวที่เชื่อฟังคนในบ้านมาตลอด ไม่เคยแย่งชิงอะไร ไม่เคยทำร้ายใคร สุดท้ายกลับเกือบตายเพียงเพราะแม่เลี้ยงคิดว่าการมีชีวิตอยู่ของนางขวางอนาคตบุตรสาวตน หลันชิวพูดเสียงสั่น“คุณหนู ถ้าเป็นเช่นนี้ แปลว่าฮูหยินรองตั้งใจให้อุบัติเหตุเกิดขึ้นจริงหรือเจ้าคะ”“ยังต้องหาฉางกุ้ยกับอาฉวน” เยว่หลิงตอบ “แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่านางไม่ได้เปลี่ยนเส้นทางเพื่อช่วยข้า”“เราควรบอกนายท่านหรือไม่”เยว่หลิงไม่ตอบทันที แน่นอนว่าหากนางนำหลักฐานทั้งหมดไปให้บิดา ฮูหยินรองย่อมถูกสอบสวนทันที ด้วยอารมณ์ของเสนาบดีเสิ่นหลังเพิ่งรู้ว่าลูกสาวถูกกดขี่มาหลายปี เขาอาจสั่งจับคนเสียตั้งแต่วันนี้ แต่นั่นอาจทำให้เสียโอกาสอีกอย่างฮูหยินรองส่งข่าวให้ใคร ฉางกุ้ยเป็นคนของใคร อาฉวนหายไปไหน และคนที่ดักโจมตีรถม้าในคืนนั้นเกี่ยวข้องกับฝ่ายใดในราชสำนัก หากแม่เลี้ยงคิดเพียงคนเดียว นางคงไม่สามารถจัดการคนได้มากขนาดนั้น ต้องมีผู้รับข่าวอยู่ภายนอก เยว่หลิงจึงเก็บจดหมายกับบัญชีไว้เฉพาะส่วนที่จำเป็น และจัดทุกอย่างกลับที่เดิมให้ใกล้เคียงที่สุด“อย่าให้ใครรู้ว่าเราพบสิ่งนี้”หลันชิวตกใจ “คุณห
พ่อบ้านเฉียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“ทางใต้ขอรับ”เยว่หลิงหรี่ตา “ไม่ใช่ทางตะวันตก?”“ไม่ใช่ขอรับ” คำตอบยืนยันสิ่งที่นางสงสัยทันที“เหตุใดจึงเปลี่ยน”พ่อบ้านเฉียนหลบสายตา“ก่อนออกเดินทางไม่นาน ฮูหยินรองเรียกข้าไปพบ บอกว่ามีข่าวว่าทหารกำลังตรวจค้นประตูใต้ จึงให้เปลี่ยนไปใช้เส้นทางตะวันตก”“ใครเป็นคนบอกนางว่าประตูใต้ถูกตรวจ”“ฮูหยินรองไม่ได้บอกขอรับ”“เจ้าตรวจสอบหรือไม่”พ่อบ้านเฉียนสีหน้าลำบากใจ“ตอนนั้นทุกอย่างวุ่นวาย ท่านเสนาบดีเพิ่งถูกจับ เจ้าหน้าที่กำลังจะเข้าจวน ข้าคิดว่าฮูหยินรองคงได้รับข่าวจากญาติฝ่ายนอก จึงไม่กล้าชักช้า”“แล้วคนขับรถเดิมล่ะ”“ถูกเปลี่ยนเช่นกันขอรับ”เยว่หลิงถามทันที “เพราะอะไร”“ฮูหยินรองบอกว่าคนเดิมรู้ทางใต้มากกว่า แต่ไม่คุ้นเส้นทางตะวันตก จึงใช้คนอีกคน”“ชื่ออะไร”พ่อบ้านเฉียนคิด “ฉางกุ้ยขอรับ”“ตอนนี้อยู่ไหน”ชายชราส่ายหน้า “หายไปหลังเกิดเรื่อง”อีกคนหายไป เยว่หลิงไม่แปลกใจแล้ว“ฉางกุ้ยเป็นคนในจวนมานานหรือ”
เยว่หลิงนิ่ง “สงสัยเพคะ”จริง ๆ แล้วนางคิดเรื่องนั้นตั้งแต่ฮูหยินรองหลุดปากแล้ว กลับถึงเรือนพักชั่วคราวในวัง เยว่หลิงจึงให้หลันชิวนำห่อขนมมาวาง หลันชิวเป็นสาวใช้ของเสิ่นเยว่หลิงมาตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่อง และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังภักดี เยว่หลิงถาม“ก่อนข้าหนีออกจากเมืองหลวง วันนั้นใครเป็นคนจัดรถม้า”หลันชิวชะงัก “คุณหนูถามเรื่องนี้ทำไมหรือเจ้าคะ”“ตอบก่อน”“เดิมเป็นพ่อบ้านเฉียนเจ้าค่ะ แต่หลังจากนั้นฮูหยินรองเปลี่ยนคนขับรถ”เยว่หลิงมองนางทันที “เจ้ารู้?”“ตอนนั้นบ่าวไม่กล้าพูดเจ้าค่ะ”“ทำไม”หลันชิวก้มหน้า “เพราะฮูหยินรองบอกว่าเส้นทางเดิมไม่ปลอดภัย จึงเปลี่ยนให้ไปทางเขาด้านตะวันตก”หัวใจเยว่หลิงกระตุก รถม้าที่นางฟื้นขึ้นมาอยู่ในหุบเขาก็ใช้เส้นทางตะวันตก“ใครรู้เส้นทางใหม่บ้าง”“บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ฮูหยินรองคุยกับคนขับเอง แล้วให้บ่าวขึ้นรถพร้อมคุณหนู”“ก่อนออกจากจวน มีใครออกไปส่งข่าวหรือไม่”หลันชิวคิดอยู่นาน “วันนั้นคนในจวนวุ่นมาก แต่…”“แต่อะไร”“บ่าวจำได้ว่ามีบ่าวชายของฮูห
หญิงตรงหน้าหน้าเสีย แต่รีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวด“แม่รู้ว่าเจ้าคงยังโกรธเรื่องในอดีต ช่วงนั้นบ้านเรามีปัญหามาก แม่อาจดูแลเจ้าไม่ทั่วถึง”เยว่หลิงไม่ได้ตอบ ฮูหยินรองจึงพูดต่อ“แต่ตอนเจ้าหายไป แม่แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ”“จริงหรือ”“แน่นอน”“น่าแปลก”เยว่หลิงกล่าวเรียบ ๆ“เพราะตอนข้ากลับมา ข้าไม่เห็นว่าฮูหยินรองจะพยายามตามหาข้ามากนัก”อีกฝ่ายรีบแก้“ตอนนั้นสถานการณ์บ้านเราวุ่นวาย บิดาเจ้าถูกจับ ข้าเองก็แทบไม่มีอำนาจทำอะไร”“แต่ส่งคนไปหาญาติฝ่ายตนได้”ใบหน้าฮูหยินรองชะงัก เยว่หลิงยกถ้วยชาขึ้น“ข้าเพียงพูดตามที่ได้ยินมา”ซูกุ้ยเฟยนั่งอยู่ไม่ไกลและไม่ได้แทรก นางเพียงฟังอย่างเงียบ ๆ ฮูหยินรองดูเหมือนเพิ่งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่จวนเสิ่นที่ตนเคยควบคุมทุกอย่างได้ จึงลดน้ำเสียงลง“เรื่องเก่าผ่านไปแล้ว แม่ไม่อยากพูดถึงอีก”“แต่ข้ายังอยากพูด”“เยว่หลิง”“ฮูหยินรองเข้าวังมาวันนี้เพราะอะไร”นางตัดบททันที อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอ่อน“ก็เพราะเป็นห่วงเจ้า”







