บทที่ 1

ความดีความชอบที่ถูกขโมย

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่นเหนือพื้นที่ปฏิบัติการซึ่งปกคลุมด้วยฝุ่นและควัน เอมี่ หยาง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเพียงชั่วครู่ก่อนก้มกลับมาที่ผู้บาดเจ็บตรงหน้า มือทั้งสองข้างของเธอเปื้อนเลือด แต่การเคลื่อนไหวยังคงมั่นคงและแม่นยำราวกับเครื่องจักร

“ความดันตกอีกแล้ว”

เสียงเจ้าหน้าที่พยาบาลด้านข้างดังขึ้นด้วยความกังวล

เอมี่เหลือบมองตัวเลขบนเครื่องตรวจ ก่อนจับชีพจรผู้บาดเจ็บด้วยตนเองแล้วออกคำสั่งทันที

“เพิ่มสารน้ำอีกชุด เตรียมยาไว้ แต่ยังไม่ต้องให้ ฉันต้องรู้ก่อนว่าเขาเสียเลือดจากจุดไหน”

“แผลภายนอกไม่มากนะคะ”

“นั่นแหละที่น่ากลัว ถ้าเลือดไม่ได้ออกข้างนอกก็แปลว่ามันอยู่ข้างใน”

เอมี่พูดพร้อมใช้มือกดตรวจบริเวณช่องท้อง ผู้บาดเจ็บส่งเสียงครางออกมาทันทีเมื่อถูกแตะทางด้านซ้าย เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

“สงสัยม้ามแตก เตรียมส่งผ่าตัดทันที”

เจ้าหน้าที่รีบทำตามคำสั่งโดยไม่มีใครตั้งคำถาม เพราะทุกคนในหน่วยรู้ดีว่าเมื่อสถานการณ์ถึงขั้นวิกฤต เอมี่มักมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามเสมอ

เธออายุเพียงสามสิบต้น ๆ แต่มีประสบการณ์ในหน่วยแพทย์สนามมาหลายปี ผ่านการฝึกทางทหารทั้งการเอาตัวรอด การใช้อาวุธ การปฐมพยาบาลในพื้นที่อันตราย และการจัดการเหตุฉุกเฉิน อีกทั้งยังศึกษาด้านเคมีเพิ่มเติมจนสามารถวิเคราะห์สารพิษ สารระเบิด และสารปนเปื้อนเบื้องต้นได้อย่างแม่นยำ

ภารกิจครั้งนี้เป็นหนึ่งในภารกิจที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับ

กองกำลังชุดหนึ่งติดอยู่ในพื้นที่ซึ่งมีสารเคมีรั่วไหลจากคลังเก็บที่ถูกทำลาย การส่งทีมเข้าไปตรง ๆ มีความเสี่ยงสูง เพราะยังไม่มีใครแน่ใจว่าสารที่รั่วออกมาคืออะไร

ผู้บังคับบัญชาหลายคนเสนอให้รอหน่วยเฉพาะทางจากส่วนกลาง

แต่เอมี่เป็นคนคัดค้าน

“ถ้ารออีกสามชั่วโมง คนที่ติดอยู่ข้างในอาจตายหมดค่ะ”

เธอกางแผนที่ลงบนโต๊ะกลางห้องบัญชาการ แล้วชี้ตำแหน่งคลังสินค้า จุดลมผ่าน และเส้นทางระบายน้ำ

“จากอาการของคนที่ออกมาได้สองคน ฉันคิดว่าสารที่รั่วไม่ใช่แก๊สพิษชนิดที่ทำลายระบบประสาททันที แต่น่าจะเป็นสารระคายเคืองที่มีความหนาแน่นมากกว่าอากาศ มันจะสะสมในพื้นที่ต่ำ”

หัวหน้าหน่วย พันเอกเดวิด ฮาร์เปอร์ ขมวดคิ้ว

“คุณแน่ใจหรือ”

“ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าเราเข้าสู่พื้นที่จากแนวสูง ใช้หน้ากากป้องกันเต็มรูปแบบ และเลี่ยงร่องระบายน้ำ ความเสี่ยงจะลดลงมากค่ะ”

ชายหนุ่มอีกคนซึ่งยืนข้างพันเอกฮาร์เปอร์เอ่ยขึ้น

“ถ้าวิเคราะห์ผิดล่ะ”

เอมี่หันไปมองเขา

มาร์ค วิลสัน นายทหารหนุ่มซึ่งเพิ่งย้ายเข้ามาในหน่วยไม่ถึงปี แต่กลับได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้ามากกว่าคนที่ทำงานมาหลายปี

“ถ้าผิด ฉันจะเข้าไปเป็นคนแรก”

คำตอบนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลง

สุดท้ายแผนของเธอได้รับอนุมัติ

เอมี่นำทีมเข้าไปด้วยตนเอง และสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้ถูกต้องเกือบทั้งหมด พวกเขาสามารถเข้าถึงกำลังพลที่ติดอยู่โดยหลีกเลี่ยงบริเวณซึ่งมีสารปนเปื้อนเข้มข้นที่สุด จากนั้นใช้วิธีล้างสารอย่างเร่งด่วนก่อนลำเลียงผู้บาดเจ็บออกมา

จากคนเกือบสามสิบคน มีผู้เสียชีวิตเพียงสองราย ซึ่งหนึ่งในนั้นเสียชีวิตตั้งแต่ก่อนทีมช่วยเหลือจะไปถึง

สำหรับภารกิจที่ทุกคนเคยคิดว่าอาจสูญเสียกำลังพลครึ่งหนึ่ง ผลลัพธ์ครั้งนี้แทบเรียกได้ว่าปาฏิหาริย์

ทว่าคนที่ทำให้ปาฏิหาริย์นั้นเกิดขึ้นกลับไม่ได้รับการกล่าวถึงแม้แต่ชื่อเดียว

สามวันหลังภารกิจสิ้นสุด เอมี่นั่งอยู่ในห้องประชุมใหญ่พร้อมเจ้าหน้าที่ระดับสูงหลายสิบคน บนจอด้านหน้าปรากฏภาพเหตุการณ์และรายงานสรุปผลการปฏิบัติการ

พันเอกฮาร์เปอร์ยืนอยู่หน้าเวทีด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“ความสำเร็จในครั้งนี้เกิดจากการตัดสินใจอย่างรวดเร็วและกล้าหาญของร้อยโทมาร์ค วิลสัน เขาเป็นผู้วิเคราะห์เส้นทางเข้าสู่พื้นที่และเสนอแนวทางลดการสัมผัสสารปนเปื้อน ทำให้เราสามารถช่วยกำลังพลออกมาได้เกือบทั้งหมด”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง

เอมี่นั่งนิ่ง

ในตอนแรกเธอคิดว่าตนฟังผิด

เธอหันไปมองมาร์คซึ่งนั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ที่นั่ง เขาลุกขึ้นรับเสียงปรบมือด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้ดูถ่อมตัว

“ผมเพียงทำหน้าที่ของผมครับ ความสำเร็จเป็นของทุกคนในทีม”

คำพูดนั้นทำให้เอมี่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับลงกลางอก แผนที่เขากำลังรับคำชมเป็นแผนที่เธอเป็นคนวาง การวิเคราะห์สารปนเปื้อนเป็นการวิเคราะห์ของเธอ แม้แต่จุดเข้าพื้นที่และวิธีล้างสารเบื้องต้นก็เป็นคำสั่งของเธอ

มาร์คแทบไม่ได้เสนออะไรเลยนอกจากถามว่า “ถ้าผิดล่ะ” หลังประชุมจบ เอมี่ไม่ได้กลับไปที่ห้องพัก แต่เดินตรงไปยังสำนักงานของพันเอกฮาร์เปอร์ เธอเคาะประตูสองครั้ง

“เข้ามา”

เอมี่เปิดประตูเข้าไป ฮาร์เปอร์กำลังถอดแว่นอ่านหนังสือออก เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจ

“มีอะไรหรือหมอหยาง”