บทที่ 3

เอมี่จับพวงมาลัยแน่น ในรถเงียบสนิท ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีวิทยุ มีเพียงเสียงฝนกระหน่ำกระจกกับเสียงความคิดของเธอเอง สิบปี เธอทำงานมาสิบปี

มีคืนที่ไม่ได้นอนติดต่อกันหลายวัน มีภารกิจที่เธอคิดว่าตัวเองอาจไม่ได้กลับ มีคนไข้ที่เสียชีวิตคามือ และมีครอบครัวของผู้บาดเจ็บที่จับมือเธอพร้อมร้องไห้ขอบคุณ

เธอไม่เคยต้องการเป็นคนดัง แต่เธอไม่เคยคิดด้วยว่าจะต้องยอมให้ใครลบชื่อของตนออกจากสิ่งที่ทำ คำพูดของฮาร์เปอร์วนกลับมาในหัว โลกการทำงานไม่ได้ยุติธรรมทุกเรื่อง

“ถ้าไม่ยุติธรรมแล้วทุกคนก็ต้องยอมอย่างนั้นหรือ”

เธอพึมพำกับตัวเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเบาะสั่นขึ้นอีกครั้ง เอมี่เหลือบมองเพียงแวบเดียว มาร์คโทรมา เธอไม่รับ หน้าจอดับลง แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็สว่างขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความ

“ผมขอโทษ”

สองคำง่าย ๆ เอมี่หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เธอเอื้อมมือไปปิดโทรศัพท์ จังหวะนั้นเอง แสงไฟจากรถบรรทุกที่สวนมาสาดเข้าตาอย่างกะทันหัน เอมี่รีบดึงมือกลับมาจับพวงมาลัย ล้อหน้าฝั่งหนึ่งเหยียบผ่านแอ่งน้ำขนาดใหญ่ รถเสียการทรงตัวทันที

“บ้าเอ๊ย!”

สัญชาตญาณจากการฝึกทำให้เธอหมุนพวงมาลัยแก้ทิศพร้อมถอนคันเร่ง แต่พื้นถนนลื่นเกินไป ท้ายรถสะบัดไปอีกด้าน เสียงยางเสียดสีกับพื้นดังแหลม รถหมุนครึ่งรอบ เอมี่เห็นแนวกั้นริมถนนอยู่ตรงหน้า เธอเหยียบเบรกเต็มแรง แต่รถไม่หยุด

วินาทีหนึ่งที่ยาวนานผิดปกติ เอมี่กลับรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวช้าลง เธอนึกถึงงานที่ยังไม่เสร็จ คนไข้ที่เพิ่งช่วยไว้ คำร้องเรียนที่ยังไม่ได้เขียน ชีวิตสิบปีที่เธอใช้พิสูจน์ตนเอง และความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนอย่างประหลาด

หากมีโอกาสอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมให้ใครขโมยสิ่งที่เป็นของเธอไปอีก ไม่ว่าจะเป็นผลงาน ศักดิ์ศรี หรือแม้แต่ชีวิตของเธอเอง เสียงกระแทกดังสนั่น แนวกั้นริมถนนหักออกจากกัน รถพุ่งพ้นขอบทาง เบื้องหน้าของเอมี่เหลือเพียงความมืดของหุบเหว

ร่างของเธอถูกแรงโน้มถ่วงดึงลงพร้อมรถทั้งคัน เสียงโลหะบิดตัวดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน ก่อนทุกสิ่งจะดับวูบลงในความมืด

และเอมี่ หยาง ไม่เคยรู้เลยว่า วินาทีที่รถของเธอตกลงจากหน้าผา ชีวิตที่โลกนี้พรากไปกำลังจะถูกชะตาอีกโลกหนึ่งส่งคืนให้เธอ

ในร่างของหญิงสาวที่ถูกเหยียบย่ำไม่ต่างกัน หญิงสาวที่มีชื่อว่า

เสิ่นเยว่หลิง

คุณหนูที่กำลังหนีตาย

ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงศีรษะ ก่อนที่เอมี่จะรู้สึกตัวเต็มที่ เสียงน้ำไหลอยู่ไม่ไกลดังแทรกผ่านความเงียบ เธอพยายามขยับนิ้วมือช้า ๆ แล้วพบว่าร่างกายยังตอบสนอง แม้ทุกการเคลื่อนไหวจะเจ็บแปลบไปหมด

สิ่งแรกที่เอมี่คิดคือเธอยังไม่ตาย แต่ความคิดนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ซากรถสีดำ ไม่ใช่ถนนบนภูเขาที่เปียกฝน และไม่มีแสงไฟฉุกเฉินหรือเสียงเครื่องยนต์แตกกระจายอย่างที่ควรจะเป็น

เหนือศีรษะของเธอมีเพียงกิ่งไม้หนาทึบกับท้องฟ้าสีหม่น เอมี่ขมวดคิ้ว พยายามประมวลผลสิ่งที่เห็น ก่อนจะใช้แขนยันพื้นอย่างระมัดระวังเพื่อยกตัวขึ้น ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นตรงชายโครงด้านซ้ายทันที

“อึก”

เธอหยุดหายใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วก้มสำรวจตัวเองตามสัญชาตญาณของแพทย์ เสื้อผ้าที่สวมอยู่ไม่ใช่เครื่องแบบหรือเสื้อเชิ้ตที่ใส่ก่อนเกิดอุบัติเหตุ แต่เป็นชุดกระโปรงยาวหลายชั้นสีอ่อน เนื้อผ้าเปื้อนโคลนและมีรอยขาดหลายแห่ง แขนเสื้อกว้าง ชายกระโปรงยาว รองเท้าผ้าปักลาย เอมี่มองสิ่งเหล่านั้นด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“นี่มันอะไร”

เสียงที่หลุดจากปากทำให้เธอชะงักอีกครั้ง เสียงนั้นไม่เหมือนของเธอ อ่อนกว่า ใสกว่า และฟังดูเป็นหญิงสาวอายุน้อยกว่าตัวตนเดิมหลายปี เอมี่ยกมือแตะลำคอตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก้มมองฝ่ามือ มือเล็ก นิ้วยาวเรียว ผิวขาวจนแทบไม่มีร่องรอยจากการฝึกหรือการใช้อาวุธ

นี่ไม่ใช่มือของเธอ...เอมี่รู้จักร่างกายตนเองดีเกินไป มือของเธอเคยมีรอยด้านบริเวณนิ้วจากการจับอุปกรณ์และฝึกยิงปืน มีรอยแผลเล็กบริเวณหลังมือซ้ายจากภารกิจหลายปีก่อน แต่มือคู่นี้ไม่มีอะไรเลย นอกจากรอยถลอกสดจากอุบัติเหตุ

เธอกวาดสายตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว ไม่ไกลจากจุดที่เธอนอนอยู่มีซากรถม้าไม้คว่ำตะแคง ล้อหนึ่งหลุดออกมาและแตกเป็นเสี่ยง ตัวรถกระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่จนพังเกือบครึ่ง ม้าสองตัวหายไป เหลือเพียงเชือกหนังที่ขาดกระจายอยู่บนพื้น

หีบสัมภาระหลายใบตกกระจัดกระจาย เสื้อผ้า ข้าวของ และเศษเครื่องประดับบางชิ้นเปื้อนโคลนอยู่รอบบริเวณ เอมี่นิ่งไปหลายวินาที รถม้า เสื้อผ้าโบราณ ป่า ไม่มีถนนลาดยาง ไม่มีเสาไฟ ไม่มีแม้แต่สิ่งใดที่ดูเป็นของยุคสมัยที่เธอคุ้นเคย

“เป็นไปไม่ได้”

เธอพึมพำ ความทรงจำสุดท้ายของเอมี่คือรถตัวเองเสียหลักชนแนวกั้นแล้วตกจากหน้าผา ต่อให้เธอรอดมาได้ ก็ไม่มีทางตื่นขึ้นข้างรถม้าแบบนี้ เธอพยายามขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้ใช้มือกดตามกระดูกอย่างมีระบบ ศีรษะมีบาดแผลเล็กบริเวณขมับ

ไหล่ขวาฟกช้ำ ชายโครงเจ็บแต่จากการประเมินเบื้องต้นไม่น่าหัก ข้อเท้าซ้ายบวมเล็กน้อย แต่ยังลงน้ำหนักได้ ไม่มีเลือดออกมาก ไม่มีอาการหายใจติดขัด ไม่มีสัญญาณชัดเจนของเลือดออกภายใน

เอมี่ถอนหายใจเบา ๆ อย่างน้อยสัญชาตญาณของแพทย์ยังคงอยู่กับเธอ แต่ในขณะที่กำลังพยายามคิดหาคำอธิบาย อาการปวดศีรษะรุนแรงก็พุ่งขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

“อ๊ะ!”