บทที่ 4

เธอยกมือกุมขมับ ภาพจำนวนมากไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เรือนขนาดใหญ่ กำแพงสีแดง สวนดอกไม้ หญิงสาววัยกลางคนในชุดหรูหราที่มองมาด้วยสายตาเย็นชา เด็กหญิงคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู เสียงผู้หญิงต่อว่า

“คุณหนูเล็ก หากรู้ว่าตัวเองไร้ความสามารถก็ควรอยู่นิ่ง ๆ อย่าสร้างเรื่องให้ฮูหยินต้องปวดหัว”

ภาพเปลี่ยนไป ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางกำลังลูบศีรษะเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู

“เยว่หลิง อย่าร้อง พ่อกลับมาแล้ว”

ความรู้สึกอบอุ่นแล่นผ่านหัวใจอย่างประหลาด จากนั้นภาพใหม่ก็เข้ามาแทน หญิงสาวสวมชุดงดงามยืนอยู่หน้ากระจก ผู้คนรอบตัวเรียกนางว่า

“คุณหนูเสิ่น”

“คุณหนูเล็ก”

“เสิ่นเยว่หลิง”

เอมี่เบิกตากว้าง ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน เสิ่นเยว่หลิง...นางเป็นบุตรสาวคนเล็กของเสนาบดีเสิ่น มารดาแท้ ๆ เสียชีวิตตั้งแต่นางยังเด็ก บิดาจึงแต่งภรรยาใหม่เข้ามาดูแลจวน ในสายตาคนนอก ฮูหยินใหม่เป็นสตรีอ่อนโยน ดูแลบุตรสาวของสามีอย่างดี

แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม เมื่อลับหลังบิดา เสิ่นเยว่หลิงถูกเมิน ถูกกด ถูกสั่งให้อยู่ในกรอบ และถูกทำให้เชื่อมาตลอดว่าตนเป็นคนไร้ประโยชน์ นางเติบโตมาเป็นหญิงสาวสวยแต่ไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าเถียง ไม่กล้าปฏิเสธ ไม่กล้าแม้แต่จะปกป้องตัวเอง แม้แต่สาวใช้บางคนในจวนยังรู้ว่าสามารถกดหัวคุณหนูคนเล็กผู้นี้ได้โดยไม่มีผลตามมา

เอมี่หลับตาแน่น ภาพความทรงจำยังไหลเข้ามาไม่หยุด มีชายคนหนึ่งปรากฏชัดขึ้น องค์ชายรองเซียวเฉิงเยี่ย เสิ่นเยว่หลิงเคยถูกกำหนดให้แต่งกับเขา นางรักเขาหรือไม่ เอมี่ตอบไม่ได้แน่ชัด ความรู้สึกของร่างเดิมเต็มไปด้วยความหวาดเกรง ความคาดหวัง และความยินดีที่อย่างน้อยการแต่งงานอาจทำให้นางหลุดพ้นจากจวนเสนาบดี นางจึงเฝ้ารอวันแต่งงาน เตรียมชุดเจ้าสาว เก็บของที่เขาเคยมอบให้ทุกชิ้นอย่างดี

แต่แล้วทุกอย่างพังลงในวันเดียว ทหารหลวงบุกเข้าไปในจวนเสิ่น มีราชโองการกล่าวหาว่าเสนาบดีเสิ่นสมคบคิดกับกองกำลังชายแดนเพื่อก่อการกบฏ คนในจวนถูกจับ ทรัพย์สินถูกยึด ขุนนางที่เคยสนิทกับตระกูลเสิ่นพากันตีตัวออกห่าง และในเวลาเดียวกันนั้นเอง ราชสำนักได้รับหนังสือจากตำหนักองค์ชายรอง

ยกเลิกการแต่งงาน ไม่มีการขออภัย ไม่มีการถามไถ่ ไม่มีแม้แต่คำอธิบาย เซียวเฉิงเยี่ยตัดเสิ่นเยว่หลิงออกจากชีวิตทันทีที่ตระกูลนางกลายเป็นผู้ต้องหา ภาพหนึ่งชัดเจนขึ้น เสิ่นเยว่หลิงยืนอยู่กลางห้อง มือสั่นขณะถือหนังสือยกเลิกการหมั้น สาวใช้ข้างกายร้องไห้ แต่นางกลับไม่ร้อง เพียงนั่งลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนโลกทั้งใบพังลงตรงหน้า

“ไม่จริง” เอมี่พึมพำกับตัวเอง ความทรงจำยังไม่หยุด เสียงเร่งเร้า เสียงล้อรถม้า เสียงม้าร้อง กลางคืนมืดสนิท หญิงสาวถูกพาออกจากจวนอย่างลับ ๆ เพราะบิดาเคยเตรียมทางหนีไว้ก่อนถูกจับ มีคนรับใช้อยู่หลายคน แต่พอรถม้าออกนอกเมืองกลับถูกไล่ตาม

ชายชุดดำ ลูกธนู เสียงกรีดร้อง รถม้าพุ่งไปบนทางเขา ม้าตื่นตกใจ ล้อรถกระแทกก้อนหิน จากนั้นทุกอย่างก็พลิกคว่ำ ร่างของเสิ่นเยว่หลิงกระแทกเข้ากับผนังรถม้า ภาพสุดท้ายคือท้องฟ้าหมุนกลับด้าน ก่อนความมืดจะกลืนทุกอย่าง เอมี่ลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมหอบหายใจแรง เธอนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางซากรถม้า

“นี่ไม่ใช่ความฝัน”

ความรู้สึกทั้งหมดชัดเจนเกินไป ความรักของเสิ่นเยว่หลิงที่มีต่อบิดา ความกลัวแม่เลี้ยง ความอับอายเวลาถูกหัวเราะเยาะ ความผิดหวังจากชายที่ควรจะแต่งงานด้วย และความหวาดกลัวในคืนที่ถูกตามฆ่า

ทั้งหมดไม่ได้เหมือนความทรงจำที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น แต่มันเหมือนชีวิตของคนอีกคนถูกยัดเข้ามาอยู่ในหัวของเธอ เอมี่สูดลมหายใจยาวเพื่อควบคุมสติ เธอเคยผ่านสถานการณ์เลวร้ายมากกว่านี้ สนามรบ พื้นที่สารพิษ เหตุระเบิด คนไข้ที่หัวใจหยุดเต้นต่อหน้า สิ่งแรกที่ต้องทำคืออย่าตื่นตระหนก

“หนึ่ง ประเมินอาการตัวเอง” เธอพูดออกมาเบา ๆ “สอง ตรวจพื้นที่”

เอมี่ใช้กิ่งไม้ช่วยพยุงตัวขึ้น ข้อเท้าเจ็บแต่ยังเดินได้ เธอเข้าใกล้ซากรถม้าอย่างระมัดระวัง

“สาม หาอุปกรณ์ น้ำ อาหาร และคนรอดชีวิต”

ทันทีที่คำว่า “คนรอดชีวิต” หลุดออกมา ความทรงจำของเสิ่นเยว่หลิงก็ทำให้หัวใจนางกระตุก สาวใช้ องครักษ์ คนขับรถม้า ตอนออกจากเมืองมีคนอยู่กับนางอย่างน้อยหกคน แต่ตอนนี้บริเวณโดยรอบกลับเงียบเกินไป

“มีใครอยู่ไหม!”

เอมี่ตะโกน ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเสียงน้ำจากลำธารด้านล่าง

“ได้ยินฉันไหม!”

ยังไม่มีเสียง เธอเริ่มค้นพื้นที่รอบซากรถ พบรอยเลือดบนก้อนหิน พบรองเท้าผ้าของผู้ชายหนึ่งข้าง พบเศษดาบ แต่ไม่มีศพ

“แปลก”

หากทุกคนตกลงมาพร้อมรถม้า ควรมีคนอยู่แถวนี้ นอกจากพวกเขาจะรอดและออกไปก่อน หรือถูกใครพาตัวไป เอมี่ก้มตรวจรอยพื้นดิน ฝนก่อนหน้านี้ทำให้รอยเท้าไม่ชัด แต่ยังพอมองเห็นว่ามีรอยหลายชุดตรงบริเวณซากรถม้า

บางรอยมาจากรองเท้าพื้นแข็ง ไม่เหมือนรองเท้าของคนรับใช้ที่ปรากฏในความทรงจำ เธอหรี่ตาลง มีคนอื่นมาที่นี่หลังรถตก คำถามคือคนเหล่านั้นเป็นใคร ผู้ช่วยเหลือ หรือคนที่ตามฆ่าเสิ่นเยว่หลิง

เอมี่เงยหน้ามองป่า ความรู้สึกจากการฝึกทหารทำให้เธอเริ่มระวังภัยทันที เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้นาน เอมี่ค้นของในรถม้าที่พอใช้ได้ มีถุงน้ำเล็กหนึ่งใบ ขนมแห้งที่ยังไม่เปียก มีดสั้นสำหรับตัดเชือก ผ้าสะอาดบางส่วน เงินกับเครื่องประดับเล็กน้อย