ข้อตกลงระหว่างเรา 37

 กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟและควันจางๆที่ลอยสูงขึ้นจากแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า บ่งบอกถึงความร้อนที่ยังกักเก็บอยู่ในนั้นได้อย่างดี มารุตเหลียวมองควันจางๆที่ลอยสูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสนใจแบบสเกตช์ตรงหน้า ภาพสร้อยคอเส้นงามที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตปรากฏแก่สายตาทันที แม้จะมีจุดบกพร่องเล็กๆน้อยๆที่ควรแก้ไขแต่โดยรวมก็ต้องยอมรับว่า แบบสร้อยเส้นนี้ถูกออกแบบมาได้อย่างสมบูรณ์ทีเดียว

“ถ้าจะทำ ก็ทำได้ดีนี่น่า” มารุตบ่นพึมพำ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อพลิกหน้ากระดาษตรวจแบบร่างที่เหลือ

 เมื่อช่วงเช้ามืดที่ผ่านมา ธนวินท์ให้คนนำรถของเขาที่จอดทิ้งไว้ที่ยิมมาส่งให้ พร้อมทั้งขอโทษขอโพยและฝากเยี่ยมไข้คนเจ็บแทนด้วย เนื่องจากตนเองไม่สะดวก เพราะต้องบินไปต่างประเทศในอีกไปกี่ชั่วโมงนี้ มารุตจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองถือแบบสเกตช์ที่พลอยชมพูออกแบบไว้ติดมาในรถด้วย

“สวยจังเลยนะคะ คุณมารุต” เสียงแว่วหวานของนิลกาฬ ทำให้คนถูกทักชะงักเล็กน้อย

“ครับ คุณพลอยเธอออกแบบไว้” มารุตตอบตามความจริงก่อนจะปิดสมุดภาพทันที

“นิลแวะมาเยี่ยมคุณพลอยค่ะ” เธอแจ้งความประสงค์เรียบๆ ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มที่ตนเองชอบแล้วนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ

“ตอนนี้ฟื้นแล้วครับ หมอกำลังตรวจอยู่...เดี๋ยวสักพักเราเข้าไปเยี่ยมพร้อมกันก็ได้” มารุตเสนอตามมารยาท ก่อนจะหันกลับไปสนใจแก้วกาแฟตรงหน้าแล้วไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

“นิลคิดว่า...นิลมีเรื่องต้องขอโทษค่ะ” เป็นนิลกาฬที่เอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ

“ขอโทษ?” มารุตทวนคำคล้ายคำถาม ก่อนจะหันกลับมาสนใจคู่สนทนาอีกหน แล้วก็ต้องขมวดคิ้วขุ่นเพราะเรื่องราวที่คนตรงหน้าเอ่ยออกมา

 นิลกาฬเอ่ยเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างตนเองกับพลอยชมพู และบอกเล่าเรื่องการพนันขันต่อที่มีตัวเขาเป็นของวางเดิมพัน มารุตบอกไม่ถูกว่าเขาควรรู้สึกเช่นไรที่ได้รับรู้ว่า ตัวเองเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้พลอยชมพูฝืนตัวเองมากมายถึงเพียงนี้ 

ชายหนุ่มระบายลมหายใจหนักๆออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงคล้ายคนที่ตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว พลางก้มลงมองสมุดสเกตช์ภาพในมืออีกหนแล้วเอ่ยขึ้น

“ผมกำลังจะแต่งงานกับคุณพลอย หวังว่าจะไม่มีการพนันบ้าๆที่ใช้ผมเป็นของพนันอีก เพราะมันไร้สาระ” มารุตบอกเสียงกระด้าง ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่คิดจะสนใจหรือใส่ใจต่อคู่สนทนา ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไรกับคำพูดของเขา

ดวงตาสีนิลไหววูบขณะมองตามร่างสูงที่เดินจากไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย วูบหนึ่งเธอเห็นแววขุ่นเคืองในดวงตาคู่นั้นก่อนมันจะจางหายไป เหลือเพียงแววตาสงบนิ่งของคนที่ตัดสินใจบางอย่างได้

แม้คำพูดของเขาจะสร้างความตกตะลึงให้เธอไม่น้อย แต่กลับมีอีกความรู้สึกที่แทรกขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล และน่าแปลกที่หัวใจของเธอเจ็บแปล๊บเหมือนมีเข็มปลายแหลมนับพันทิ่มแทง มันเต้นเร็วแรงขึ้นราวกับเรื่องที่มารุตเอ่ยออกมา สามารถสร้างผลกระทบต่ออัตราการเต้นของหัวใจเธอได้อย่างง่ายดาย

‘ไม่หรอก...ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น ฉันคงไม่ได้หลงรักผู้ชายคนนี้!’