บางสิ่งที่เปลี่ยนไป 106

‘เปรี้ยง!’

“ว๊าย!” คนที่เอ่ยล้อเลียนอย่างนึกสนุกจนถึงเมื่อครู่สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะถลากอดคนที่ขยับตัวพลิกกลับมามองอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

ทุกอย่างเงียบกริบในทันทีพร้อมๆกับแสงไฟที่ดับลง หลงเหลือแต่เพียงเสียงสายฟ้าคำรามที่ยังดังกึกก้องเป็นระยะ มารุตชะงักไปชั่วขณะเมื่อร่างนุ่มนิ่มกอดรัดตัวเองไว้แน่น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนใจเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากคนในอ้อมแขน วงแขนแข็งแรงสวมกอดคนที่ตกใจจนตัวสั่นไว้แน่นพลางลูบเลือนผมสวยที่มีกลิ่มแชมพูอ่อนๆอย่างเบามือคล้ายปลอบประโลม

“ร้องไห้ตลอด ขี้แยอีกแล้วนะ...เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลย” คนกอดปลอบกระชับอ้อมกอดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างยั่วเย้าเมื่อคนในอ้อมแขนยังซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งทันทีที่เสียงสายฟ้าคำรามอีกหน

“ไม่ได้ร้องสักหน่อย! ไม่ได้ขี้แยด้วย” คนในอ้อมแขนประท้วงเสียงเครือ ก่อนจะดิ้นขลุกขลักเพื่อออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ใช้หลบภัยอย่างรวดเร็ว

พลอยชมพูลุกขึ้นนั่งในความมืดทันทีก่อนจะหันหลังให้คนที่เธอคาดว่าจะยังนอนเอกเขนกด้วยท่าทีสบายๆอย่างขุ่นเคือง และความขุ่นใจก็ยิ่งเพิ่มสูงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของมารุต

‘ครืน...เปรี้ยง!’

               เสียงสายฟ้าฟาดที่ยังดังก้องจนกระจกใสบานกว้างที่ถูกติดเพื่อรับชมวิวภายนอกจากในห้องนอนสั่นคลอนจนเกิดเสียงดังกึกๆ คนที่นั่งอยู่ท่ามกลางความมืดสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะยกมือปิดหูอย่างหมดหนทางกับความรู้สึกด้านลบที่เข้าปกคลุมภายในหัวใจจนกระทั่งร่างกายสั่นไหวไปหมด แต่เพียงเสี้ยววินาทีวงแขนแกร่งที่แสนอบอุ่นก็รวบร่างบอบบางที่สั่นสะท้านในความมืดสลัวไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะฝังจมูกลงบนเรือนผมนุ่มอย่างเอื้อเอ็นดู

“งี่เง่า...กลัวก็บอกว่ากลัว ร้องไห้ก็แค่ยอมรับ จะโกหกเพื่ออะไรกัน ไม่สมกับเป็นคุณเลยสักนิด” มารุตบอกเรียบๆ ก่อนจะรั้งร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นที่ตัวเองเริ่มแน่ใจขึ้นเรื่อยๆ ว่ามันถูกสร้างมาเพื่อปกป้องคนที่อยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้

“คนใจร้าย!  รู้อยู่ว่ากลัวแล้วจะแกล้งกันทำไมละ” คนที่อยู่ในอ้อมแขนแหวใส่เสียงเครือทั้งน้ำตา ก่อนจะฟาดมือบอบบางลงบนแผงอกแกร่งที่ตัวเองซบอยู่อย่างต้องการระบายอารมณ์และลงโทษคนตรงหน้า

“โอเคๆ ผมไม่แกล้งแล้ว...อย่าร้องเลยนะ” คนถูกทุบหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทีของคนในอ้อมแขน ก่อนจะเอ่ยบอกพร้อมลูบกระหม่อมบางของพลอยชมพูอย่างเอื้อเอ็นดู

               เสียงสายฝนที่สาดซัดกระหน่ำไม่เลิกราและเสียงสายฟ้าฟาดที่ยังส่งเสียงคำรามกึกก้องเป็นระยะ ก็ยังทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงที่สร้างความหวาดหวั่นลงไปถึงกลางหัวใจ มารุตก้มมองร่างบอบบางที่ยังสั่นไม่เลิกด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

“พี่ลม พลอยถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” หลังจากเงียบไปนานจนเริ่มตั้งสติได้ คนในอ้อมแขนก็เอ่ยถามเสียงเบา

“อืม ถ้าตอบได้จะตอบ”

“พี่ลมเคยคิดจะรักพลอยบ้างไหมคะ?”

คำถามที่ได้ยินไม่ต่างจากเสียงสายฟ้าฟาดที่กระแทกลงกลางใจ จนร่างกายคนฟังรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง

“ยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้นะคะ” ความเงียบที่เข้าปกคลุมทำให้คนฟังเลือกที่จะบอกผ่าน ก่อนจะนิ่งคิดไปชั่วครู่แล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา

“แต่วันที่เราหย่ากัน พี่ลมต้องสัญญานะคะ ว่าจะตอบคำถามนี้ของพลอย...ว่าพี่เคยคิดจะรักพลอยบ้างหรือเปล่า”

“เลิกพูดเรื่องนี้สักที!” มารุตบอกปัดเสียงขุ่น รู้สึกเจ็บแปล๊บในอกกับคำถามของคนตรงหน้า และรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลกับคำว่าหย่าร้างที่คนในอ้อมแขนพูดออกมา แต่สิ่งที่ทำให้ขุ่นข้องใจที่สุดก็คือน้ำคำเรียบเรื่อยราวกับเรื่องที่พูดคุยกันเป็นเพียงบทสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศที่ไม่สำคัญอะไรเลยในความรู้สึกของคนพูด

“ทำไมละคะ ก็ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง” พลอยชมพูเอ่ยถามกลับด้วยความฉงนในใจ กับท่าทีขุ่นเคืองที่ไม่สามารถปกปิดได้ของมารุต

“ผมบอกว่าให้เงียบก็เงียบสิ! จะเซ้าซี้ทำไม” คนถูกถามบอกปัดอีกหน ยิ่งเธอเฉยชามากเท่าไรหัวใจที่ร้อนรนก็ยิ่งขุ่นมัวมากขึ้นเท่านั้น

“...พี่ลมคงเกลียดพลอยมากสินะคะ ถึงได้โกรธมากขนาดนี้” พลอยชมพูบอกเสียงเศร้า ก่อนจะพยายามดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกอดอุ่นที่รู้ดีเสมอว่าไม่ใช่ของเธอ และแม้สมองจะย้ำเตือนจนจำขึ้นใจถึงความจริงที่แสนปวดร้าวที่รู้อยู่เต็มอก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถทนฟังคำปฏิเสธที่ไร้เยื่อใยจากคนตรงหน้าได้โดยไม่รู้สึกรู้สา

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดจนแสบร้าวไปทั้งหัวใจ