คนใจร้าย 58

               ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องเก็บของขนาดเล็กหลังจากที่ประตูถูกปิดลง ไม่ได้ทำให้คนถูกขังรู้สึกมืดมนเท่าหัวใจที่เริ่มหมดความหวัง หลังปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความมืดมิดที่แสนสิ้นหวังในหัวใจอยู่พักใหญ่ มือบอบบางก็ปัดเศษฝุ่นผงที่ติดตามชุดเดรสสีหวานที่ตนเองสวมใส่ช้าๆ พร้อมๆกับหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นออกมาเป็นสาย

พลอยชมพูพยุงตัวลุกจากพื้นเย็นเฉียบที่นั่งอยู่ร่วมชั่วโมงอย่างยากลำบาก เพราะดูเหมือนตอนที่มารุตเหวี่ยงเธอเข้ามาให้ห้อง ข้อเท้าของเธอคงกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างจนเจ็บแปล๊บๆ ก่อนมือบอบบางจะควานหาสวิตช์ไฟอยู่ครู่หนึ่งแล้วกดเปิดมันเพื่อขับไล่ความมืดมิดภายในห้องอับๆแห่งนี้ โดยได้แต่หวังว่าแสงไฟที่ส่องสว่างจะสามารถขับไล่ความมืดมนในหัวใจเธอไปพร้อมๆกัน

               แสงสว่างจ้าฉายขึ้นในเสี้ยววินาทีที่พลอยชมพูกดปุ่ม ดวงตากลมหวานที่ยังมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยกวาดมองรอบๆห้องเก็บของขนาดเล็กคล้ายสำรวจ มือบางที่ยังเปื้อนฝุ่นปาดน้ำตาที่สองข้างแก้มลวกๆ แก้มใสสีชมพูผุดผ่องเปื้อนรอยฝุ่นจนมอมแมมไปหมด ก่อนจะผินหน้ามองภาพเงาสะท้อนจากตู้กระจกบานกว้างที่ถูกเก็บไว้ในมุมหนึ่งแล้วแค่นยิ้มคล้ายเยาะหยันตัวเองอยู่ในที ภาพสะท้อนที่เห็นในเบื้องหน้าช่างดูไม่เหมือนตัวเธอยามปกติแม้แต่น้อย บางทีนี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอภายใต้เปลือกนอกแสนสวยก็เป็นได้

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าตัวเองผิด...

แต่บางครั้งเราก็ไม่เคยยอมรับความผิดของตัวเองง่ายๆ

               พลอยชมพูพยายามสงบจิตใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะนำพาร่างบอบบางที่ไม่มั่นคงนักไปนั่งบนฟูกอันเก่าที่ถูกทิ้งไว้ภายในห้อง ดวงตากลมหวานกวาดตาสำรวจห้องเก็บของอีกครั้งด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว ตอนแรกเธอโกรธมารุตไม่น้อยที่ทำกับเธอเช่นนี้ เพราะขนาดบุพการีของเธอยังไม่เคยกักขังหรือแม้แต่ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจก็ยังไม่เคย แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่น้องสาวของเธอเอ่ยเมื่อตอนเกิดเรื่อง พลอยชมพูก็เริ่มคิดได้ว่า

‘สิ่งที่ทำให้เธอถูกขังอยู่ที่นี่ไม่ใช่ความใจร้ายของมารุต แต่เป็นเพราะความเจ้าอารมณ์ที่แสนร้ายกาจของเธอเองต่างหาก’

“พิงค์...พี่ขอโทษนะ พี่คงนิสัยไม่ดีมากจริงๆ” คนรู้ตัวว่าผิดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินอีกหน เหมือนต้องการชำระล้างตะกอนที่ตกค้างในหัวใจให้จางหายไป

               ห้องนั่งเล่นกว้างที่ควรว่างเปล่ากลับมีใครอีกคนนั่งอยู่ มารุตนั่งมองประตูห้องเก็บของที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบก้าวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะเหลียวมองนาฬิกาวินเทจที่ประดับผนังห้องนั่งเล่นอีกหนด้วยความลังเล เขาขังพลอยชมพูให้สำนึกผิดอยู่ในนั้นมาร่วมสองชั่วโมงแล้ว แต่น่าแปลกที่คนกระวนกระวายจนไม่อาจขยับไปไหนจากตรงนี้ได้ กลับกลายเป็นตัวเขาเอง

เขากำลังรู้สึกผิด!

‘รู้สึกผิดอะไรวะ ไอ้ลม? แกทำถูกแล้วจะกังวลทำไม’

               แม้สมองจะสั่งการเช่นนั้น แต่ความกระวนกระวายในใจกลับเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะที่เวลาเดินผ่านไปอย่างไร้เหตุผล มารุตพาร่างสูงของตัวเองไปหยุดยืนหน้าประตูห้องเก็บของอีกครั้ง ส่วนจะเป็นครั้งที่เท่าไรในรอบสองชั่วโมงที่ผ่านมา ตัวเขาเองก็ไม่ได้นับไว้ แต่มันคงมากพอที่จะทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนไขลานทิ้งไว้ให้เดินไปเดินมา และลานที่ถูกไขก็คงเสียไปเรียบร้อยแล้วในความคิดของมารุต ตัวเขาถึงยังเดินกลับไปกลับมาบ่อยครั้งจนเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเช่นนี้

เสียงเครื่องมือสื่อสารที่ดังขึ้น ทำให้ตุ๊กตาไขลานที่กลไกชำรุดหยุดชะงักแล้วเดินกลับมาที่ห้องรับแขกอีกหน

“ครับ น้าบัว” มารุตรับสายมารดาเลี้ยงในทันที นึกแปลกใจที่บัวบูชาติดต่อหาเขาในเวลาดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้

“ฮ่ะ! น้าบัวใจเย็นๆนะครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”มารุตรับคำทันทีก่อนจะพาร่างสูงออกไปจากห้องชุดสุดหรู โดยลืมนึกไปว่ามีใครอีกคนที่อยู่ในห้วงคำนึงจนถึงเมื่อครู่

บางสิ่งบางอย่างที่สูญเสียไปก็ไม่อาจเรียกคืนมาได้

และหนึ่งในนั้นก็คือ...ความรู้สึกของคนถูกทิ้ง