คนใจร้าย 59

สิบสองชั่วโมงต่อมา...

               ประตูห้องชุดสุดหรูถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงของเจ้าของห้องที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย เพราะเมื่อคืนบัวบูชาโทรมาแจ้งว่ามีขโมยขึ้นบ้าน ชายหนุ่มจึงรีบออกไปทันทีเพราะเกรงว่าแม่เลี้ยงที่เขาและน้องชายเคารพรักเหมือนบุพการีแท้ๆจะได้รับอันตราย และเมื่อไปถึงก็พบว่าคนสวนถูกทำร้ายร่างกายจนสาหัสขณะเข้าขัดขวางขโมยที่หมายจะปีนเข้าไปในบ้าน

กว่าจะนำคนเจ็บส่งโรงพยาบาลและประสานงานกับตำรวจเสร็จก็เกือบรุ่งสาง แต่ในความโชคร้ายก็ยังถือว่ามีโชคดีเพราะไม่มีใครได้รับอันตรายถึงชีวิต แม้ทรัพย์สินหลายอย่างจะถูกรื้อค้นและหายไป แต่เมื่อตรวจสอบก็ไม่พบว่าเป็นของมีค่ามีราคามากมายแต่อย่างใด แต่ถึงกระนั้นเพื่อความปลอดภัยและความอุ่นใจของคนในบ้าน มารุตจึงตัดสินใจอยู่กับบัวบูชาจนถึงรุ่งสางของวันใหม่ และกลับออกมาจากบ้านสวน เมื่อนายแพทย์พิรุณน้องชายของกลับมาถึงที่บ้านในช่วงสาย

“ดีนะ วันนี้วันเสาร์” มารุตบ่นพึมพำก่อนเดินไปยังห้องนอนกว้างของตัวเอง หมายจะนอนหลับพักผ่อนสักงีบให้หายเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนกว่าค่อนคืน 

            หลังอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จร่างสูงของมารุตก็เดินตรงดิ่งไปยังเตียงนอนหนานุ่มทันที แต่ก่อนจะทันได้ทิ้งตัวลงบนที่นอนกว้างอย่างใจหวัง ปลายสายตาของเขาก็เหลียวไปมองกล่องใส่เครื่องเขียนใบโปรดที่เพิ่งนำติดตัวมาจากที่ทำงาน เพราะต้องโต้รุ่งทำคอลเล็กชันใหม่ที่บ้าน

สร้อยข้อมือเส้นเล็กจ้อยที่ทำจากเงินแท้เรียงร้อยด้วยพลอยสีชมพูประดับก็ปรากฏให้เห็นแก่สายตาทันที เพียงวินาทีเดียวที่ได้เห็นสร้อยเส้นงาม ใบหน้าหวานล้ำแสนงามงดและเคยตราตรึงในหัวใจก็ผุดขึ้นในห้วงคำนึงอย่างง่ายดาย มารุตรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังหล่นลงไปกองที่พื้นในทันที

“บ้าเอ้ย! ไอ้ลมไอ้เลว”

มารุตสบถเสียงดังก่อนจะเดินแกมวิ่งไปยังห้องเก็บของทันที น่าแปลกที่ระยะทางสั้นเพียงไม่กี่สิบก้าวกลับดูยาวไกลเกินกว่าจะขับไล่ความร้อนใจที่เกิดขึ้นให้จางหายไปได้

“พลอย! คุณเป็นอะไรมากไหม” มารุตใจหาบวาบเมื่อเห็นร่างบอบบางสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ

ใบหน้าหวานที่แสนกระจ่ายใสและอมชมพูน่ามองเสมอกลับดูซีดขาวราวกับกระดาษ จนชวนให้หัวใจของเขาเจ็บลึกขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล มารุตรีบประคองร่างบอบบางที่นิ่งสนิทอยู่บนพื้นขึ้นมาแนบอก ก่อนจะช้อนร่างไร้สติออกจากห้องเก็บของทันที

               ร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือที่สุดเท่าที่คนหยาบกระด้างและไร้ความนิ่มนวลจะทำได้ มารุตมองดวงหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยฝุ่นผงจนมอมแมมด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ ดวงตาคมกล้ามองรอยแดงรอบข้อมือขวาของคนที่ยังไม่ได้สติแล้วก็เจ็บใจตัวเอง นึกด่าทอความอารมณ์ร้อนของตนที่ไม่ทันนึกไป ว่าพลอยชมพูนั้นบอบบางมากเพียงใด การที่เขาบีบข้อมือเธอตามแรงอารมณ์ที่ขาดหายเพียงชั่วขณะก็อาจทำให้เธอบาดเจ็บได้อย่างง่ายดาย แล้วไหนจะข้อเท้าบอบบางที่แดงก่ำนั่นอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งก็ยิ่งรู้สึกผิด ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บปวดจนบาดลึกลงไปในหัวใจ

               กะละมังบรรจุน้ำสะอาดถูกวางลงข้างเตียงนอนอย่างเบามือ ก่อนมือหนาจะนำผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆเช็ดคราบเปื้อนตามข้างแก้มเนียนใส และเรียวแขนบอบบางเพื่อชำระล้างคราบดินฝุ่นที่ติดตัวคนนอนหลับอย่างเบามือ มารุตมองเสี้ยวหน้าหวานที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมาด้วยความเป็นกังวล ก่อนจะดึงมือบอบบางนุ่มนิ่มข้างที่มีรอยแดงรอบข้อมือเล็กขึ้นมากอบกุมไว้หลวมๆ ยิ่งเห็นร่องรอยบอบช้ำบนข้อมือเรียวเล็กก็ยิ่งทำให้เจ็บใจตัวเองขึ้นอีกหน

“คนใจร้าย...” เสียงหวานที่แหบแห้งพึมพำเสียงเบา ดวงตากลมใสที่ดูเลื่อนลอยมองจ้องมายังคนที่กอบกุมมือบางของตนเองไว้คล้ายคนละเมอ

“ตื่นแล้วเหรอ คุณดูไม่ดีเลย...ไปหาหมอกันนะเดี๋ยวผมพาไป” มารุตเอ่ยเสียงเบา ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่สลบไสลเริ่มฟื้นคืนสติ

“เกลียดโรงพยาบาล ไม่ไป” แม้จะยังไม่คืนสติกลับมา แต่คนเกลียดโรงพยาบาลเข้ากระแสเลือดก็เอ่ยปฏิเสธพึมพำ

“โอเค ไม่ไปก็ไม่ไป” เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักกันมา ที่มารุตรู้สึกว่าตัวเองสามารถยอมตามใจคนตรงหน้าได้ทุกอย่างไม่ว่าเธอจะร้องขออะไร ขอแค่เพียงเธอหายเป็นปกติเหมือนเดิมก็เพียงพอ

“คนใจร้าย...” คนยังไม่ฟื้นคืนกระซิบเสียงเบาก่อนพล็อยหลับไปอีกหน

“...ผมมันใจร้าย คุณไม่น่ามาหลงรักผู้ชายแย่ๆอย่างผมเลย”

มารุตบอกอย่างเลื่อนลอย พลางทอดมองตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่หลับไปแล้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย มือหนาลูบเลือนผมนุ่มอย่างปลอบประโลมคล้ายต้องการอวยพรให้คนที่กำลังหลับใหลนอนหลับฝันดี ก่อนจะจุมพิตกระหม่อมบางเป็นเครื่องยืนยันคำอธิฐานนั้นอีกครั้ง

ถ้อยคำตัดรอนที่แสนบางเบาของคนไม่ได้สติ

กลับสามารถตอกลึกลงกลางใจของคนฟัง...จนลึกสุดหยั่ง