บางสิ่งที่เปลี่ยนไป 108

               เกลียวคลื่นที่สาดซัดน้ำทะเลให้เข้ากระทบชายฝั่งเป็นระลอกอย่างเป็นจังหวะเหมือนเสียงดนตรีที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ ท้องฟ้าสีครามกว้างไกลสุดสายตาที่ตัดเส้นขอบทะเลยังสว่างกระจ่างใสจนไม่เหลือร่องรอยของพายุฝนที่โหมกระหน่ำมาตลอดทั้งคืน แสงแรกของดวงตะวันที่โผล่พ้นขอบฟ้ามากว่าครึ่งดวงส่องแสงอวดความงดงามจับดวงใจของคนมองอย่างง่ายดาย

 พลอยชมพูยืนอยู่บนปลายสะพานไม้ที่ทอดยาวลงไปในท้องทะเลกว้างคลี่ยิ้มละมุน คิดไม่ผิดที่ลองเดินตามเส้นทางที่ตนเองไม่เคยเดิน ถึงตลอดทางจะถูกห้อมล้อมไปด้วยสายน้ำที่ชวนให้สั่นไหวลึกๆในหัวใจ และแม้ปลายสะพานจะสิ้นสุดลงที่ท้องทะเลกว้างใหญ่ที่ไม่เหลือหนทางให้ก้าวเดินต่อไป แต่ความสวยงามที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เธอรู้ว่า มันคุ้มค่ามากมายเพียงใดกับความเสี่ยงบนเส้นทางที่เธอก้าวเดินผ่านมา

คงเหมือนกับเรื่องราวของเธอและมารุตที่เกิดขึ้น

 แม้สุดท้ายจะก้าวเดินไปสู่ปลายทางที่สิ้นสุด แต่ค่ำคืนที่แสนวิเศษของเธอและเขา จะสลักลึกในความทรงจำไปจนชั่วชีวิตที่เหลือของเธอ

               เมื่อความสัมพันธ์ของตัวเองกับคนที่หลงรักก้าวมาไกลเกินกว่าความคิดฝัน พลอยชมพูจึงเริ่มตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่เธอยอมเพิ่งยอมรับมันได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเคยเฝ้าเพียรพยายามหลอกตัวเองมาโดยตลอด ว่าวันหนึ่งข้างหน้ามารุตจะต้องรักเธอจนหมดหัวใจ แต่มาวันนี้เมื่อความสัมพันธ์ของเธอและเขามาไกลเกินย้อนกลับ ตัวเธอเองกลับยอมรับได้อย่างสงบนิ่งถึงความพ่ายแพ้ของตนเอง ก่อนจะคลี่ยิ้มที่แฝงไปด้วยความสุขที่แสนเศร้า

ช่างน่าขันที่ในวันนี้เธอรู้แล้ว...ว่าเธอพร้อมที่จะเดินออกจากชีวิตของมารุต

               ยังไม่ทันที่ความคิดมากมายในห้วงคำนึงจะสงบลงได้อย่างใจคิด สายลมที่แสนบางเบาก็พัดพาความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่ เมื่อเธอรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่อยู่ใกล้ตัวจนน่าใจหาย หญิงสาวตัดสินใจหันหลังกลับไปมองทางเดินทอดยาวที่เคยมีเพียงแค่ตนเองอยู่ลำพังจนถึงเมื่อครู่ในทันที แต่ในเสี้ยววินาทีที่หันกลับ แรงมหาศาลก็กระแทกลงบนแผ่นหลังบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนงาม จนร่างบอบบางเสียหลักร่วงหล่นลงในน้ำทันที

‘ตู้ม!’    

               พลอยชมพูสำลักน้ำทะเลที่สูดเข้าไปในทันทีที่ร่วงหล่นลงไปในน้ำ ความแสบร้อนที่เกิดจากการหายใจเอาน้ำเค็มเข้าไปในปอด ทำให้ดวงหน้าหวานแดงก่ำและดวงตาหวานก็เคลือบไปด้วยม่านน้ำตาด้วยความตื่นตระหนก ร่างบอบบางพยายามพยุงตัวเองให้ลอยตัวเหนือน้ำอย่างยากลำบาก เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวทำให้คนที่ตกลงไปในน้ำไม่สามารถพยุงตัวเองขึ้นมาได้อย่างใจคิด ก่อนร่างบอบบางจะจมลงในน้ำอย่างรวดเร็วราวกับท้องทะเลต้องการดึงรั้งให้ตัวเธอจมหายไปตลอดกาล คนที่ยังตกใจและสับสนสำลักน้ำทะเลอีกครั้งด้วยความทรมาน พร้อมๆกับสติที่เริ่มเลือนรางลงอย่างรวดเร็ว

‘ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องมีสติ ไม่ใช่ตกอกตกใจแล้วก็ร้องห่มร้องไห้...ต้องเข้มแข็งแล้วหาทางรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้น’

               เสียงทุ้มของคนที่อยู่ในห้วงความรู้สึกเสมอดังก้องในใจคนที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลที่มืดมิด พลอยชมพูดิ้นรนอีกครั้งทั้งที่ร่างกายของเธอกำลังอ่อนแรงลง เพื่อนำพาร่างที่สั่นไหวจากความกลัวขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างยากลำบาก ทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำ หญิงสาวก็ตะโกนก้องเพื่อร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงที่ดังที่สุดที่เธอคิดว่าตัวเองจะเปล่งได้

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยด้วย”

               คนที่เริ่มมีสติกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อหาหนทางที่จะยื้อชีวิตที่เธอเพิ่งรู้ว่ามันสั้นเพียงใด ให้อยู่ต่อไปให้ได้นานที่สุดเท่าที่กำลังของเธอจะมี แต่แล้วดวงตาหวานที่กวาดไปมาก็สะดุดหยุดลงที่ร่างบอบบางของใครอีกคนที่ยืนมองเธออยู่ที่ปลายสะพาน ดวงตาสีนิลที่แสนว่างเปล่าคู่นั้นมองจ้องมายังเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติจะเต้นเร็วแรงขึ้นอีกหลายเท่าตัวอย่างรวดเร็ว จนคนที่กำลังพยุงตัวเองให้ลอยอยู่ในน้ำต้องยกมือกุมหน้าอกข้างซ้ายไว้อย่างรวดเร็ว เพื่อลดความเจ็บร้าวที่บาดลึกจนปวดไปทั้งร่างกายอย่างทรมาน

               ดวงตากลมหวานที่แดงก่ำมองประสานดวงตากับใครบางคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่จุดเดิม ก่อนหัวใจที่เต้นระรัวจะกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว พร้อมภาพความทรงจำในอดีตที่ไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว จนเจ้าของความทรงจำรู้สึกช้าวาบไปทั้งร่าง

สายน้ำเชียวกราดและสายฝนที่ซัดกระหน่ำจนมองไม่เห็นทิศทาง กำลังพัดพาร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งให้ปลิดปลิวไปอย่างไร้ทางหลบหนี สายฟ้าที่ฟาดลงมาจนเกิดเสียงกึกก้องและกราดเกรี้ยวทำให้คนที่อยู่ในกระแสน้ำรู้ว่า ชะตาชีวิตของเธอคงมาได้เพียงเท่านี้ เด็กหญิงผู้เคราะห์ร้ายถูกสายน้ำซัดร่างของเธอไปกระแทกกับก้อนหินโสโครกในแม่น้ำหลายหนจนเลือดสีแดงสดไหลอาบไปทั่วทั้งร่าง ผู้เคราะห์ร้ายที่เริ่มสิ้นหวังและสิ้นเรี่ยวแรงหลับตาลงอย่างช้าๆ เพื่อปล่อยให้วาระสุดท้ายของชีวิตจบลงอย่างไม่ทรมานมากนัก

‘อย่าหลับตานะ! อย่ายอมแพ้สิ’ เสียงของใครอีกคนดังกระทบเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ดวงตากลมหวานที่ปิดสนิทต้องเปิดขึ้นอีกหน

‘ลิน!’ เสียงหวานที่สั่นพร่าร้องเรียกเสียงเบา ก่อนจะพยายามว่ายน้ำต้านสายฝนที่ยังซัดกระหน่ำเข้าไปหาคนที่กำลังพยายามว่ายน้ำมาหาตัวเองอย่างยากลำบาก

‘ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอตายหรอกนะ...ยายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ’ คนที่กระโดดลงน้ำมาเพื่อช่วยคนตรงหน้า คว้าแขนบอบบางที่อาบไปด้วยเลือดของคนที่พยายามว่ายน้ำมาหาตนเองไว้แน่นพลางเอ่ยบอก