บางสิ่งที่เปลี่ยนไป 107

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดจนแสบร้าวไปทั้งหัวใจ

พลอยชมพูดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่กอดรัดไว้จนสุดกำลัง เมื่อไม่สำเร็จก็เริ่มทุบตีและดิ้นรนอีกหน มารุตมองร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนงามที่พยศขึ้นมา เพราะความเข้าใจผิดที่เธอเอ่ยออกมาให้ได้ยินเมื่อครู่ จึงตัดสินใจรวบแขนทั้งสองของเธอไขว้หลังไว้ เพื่อยึดร่างบอบบางและดวงหน้าหวานให้หันมาเผชิญหน้ากับตนเองในความมืด เพียงเสี้ยววินาทีที่ยึดร่างบอบบางที่แสนพยศไว้ได้ตามใจต้องการ แสงไฟที่ดับลงไปเกือบชั่วโมงที่ผ่านก็สว่างวาบในทันที

ดวงหน้าหวานที่เปียกปอนไปด้วยม่านน้ำตาอยู่ห่างเพียงคืบ แต่สิ่งที่ทำให้คนมองใจหายวาบคือแววตาแว่วหวานที่เคลือบไปด้วยร่องรอยความเจ็บร้าวที่เสียดแทงหัวใจคนมองจนลึกสุดหยั่ง มือหนาและอ้อมแขนแข็งแรงที่ยึดร่างบอบบางไว้คลายลงอย่างง่ายดาย เหมือนคนที่หมดเรี่ยวแรงขึ้นมาเสียเฉยๆ ในขณะที่คนที่เพิ่งได้รับอิสรภาพก็ไม่ได้ลุกไปไหน เธอทำเพียงแต่นั่งนิ่งอยู่ในอ้อมแขนเช่นเดิมพร้อมๆกับปาดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มของตัวเองอย่างลวกๆ

“ผมไม่เคยเกลียดคุณ...มีแค่เรื่องนี้ที่ผมสามารถตอบได้ในเวลานี้” มารุตตอบความจริงในหัวใจให้คนตรงหน้ารับรู้ ก่อนจะรั้งมือบอบบางไว้แล้วซับหยาดน้ำตาที่ไหลเปียกปอนไม่ยอมหยุดอย่างเบามือ

               พลอยชมพูช้อนตามองใบหน้าคมที่อยู่ห่างเพียงเอื้อมด้วยความรู้สึกหลากหลาย พาลนึกสงสัยไปว่าอะไรทำให้หัวใจของเธอมีไว้ให้คนตรงหน้าอย่างไร้เงื่อนไขเช่นนี้ ไร้แม้กระทั่งความลังเลที่จะเทหัวใจและความรักมากมายที่ไม่เคยมีให้ใครมาให้แก่คนตรงหน้าแต่เพียงผู้เดียว เพียงเสี้ยววินาทีของความคิดรอยยิ้มแสนหวานและเต็มไปด้วยร่องรอยความเศร้าก็ฉายขึ้นบนดวงหน้าหวาน พร้อมๆกับริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ประกบริมฝีปากหนาของคนที่อยู่ห่างแค่คืบอย่างรวดเร็ว มารุตที่ไม่ทันคาดคิดกับการกระทำของคนตรงหน้าชะงักค้าง

 แต่เมื่อริมฝีปากเล็กกดจูบลงมาอีกหนเช่นที่เขาแสดงออกต่อเธอในมื้ออาหารค่ำ ความคิดมากมายที่พยายามผลักไสคนตรงหน้าเพราะไม่อยากให้เธอถลำลึกกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น มารุตจุมพิตตอบกลับอย่างอ่อนหวานและเรียกร้องไม่ต่างจากที่คนตรงหน้าแสดงแม้แต่น้อย

“ขอบคุณมากนะคะ ที่ไม่เคยเกลียดพลอย” พลอยชมพูกระซิบบอกเสียงหวาน ก่อนจะจุมพิตริมฝีปากหนาของคนตรงหน้าอีกครั้ง มารุตมองการกระทำของหญิงสาวด้วยความความรู้สึกที่ต่างออกไปจากเก่าก่อน พร้อมๆกับคำตอบที่ชัดเจนในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณทำให้ผมกลายเป็นคนบ้า” มารุตกระซิบบอกทั้งที่ยังคลอเคลียไม่ห่างดวงหน้าหวาน ก่อนจะเอ่ยต่อ “ขอบคุณนะ ที่รักผมมากขนาดนี้”

               ทันทีที่จบประโยคริมฝีปากหนาก็ประกบริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอีกครั้งอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะแปรเปลี่ยนทุกอย่างเป็นความลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อน ความสัมพันธ์ที่เคยผูกพันธะคนทั้งคู่ให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันเพียงกระดาษใบเดียวและสัจจะสัญญาที่มีผลทางนิตินัยกำลังแปรเปลี่ยนไปโดยไม่อาจหวนคืนได้ เมื่อความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและหลอมรวมคนทั้งคู่ให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันทางพฤตินัยกำลังเกิดขึ้น

“พี่ลมจะไม่เสียใจใช่ไหม...ที่ทำแบบนี้” เสียงหวานที่แหบพร่าถามอย่างเลื่อนลอย ดวงตากลมหวานที่ฉ่ำไปด้วยไฟพิศวาสทอดมองร่างสูงเกือบจะเปลือยเปล่าที่คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ก่อนจะรั้งใบหน้าคมที่ประทับรอยจุมพิตจนเกือบทุกตารางนิ้วบนร่างกายของตนเองขึ้นมาประกบริมฝีปากอีกครั้งอย่างอ่อนหวาน

“คนที่ควรถามคำถามนี้คือผมมากกว่า...ไม่เสียใจใช่ไหม ที่เป็นผม” มารุตบอกกลั้วรอยยิ้ม ก่อนจะจุมพิตลงบนกระหม่อมบางที่เริ่มชื้นเหงื่อจากไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมาของเขาและเธอ

“พลอยไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่รักพี่ลม” ถ้อยคำแว่วหวานที่ร้อยเรียงออกมาจากใจ ถูกส่งผ่านคำพูดและการกระทำที่แสนวาบหวามและอ่อนหวาน จนหัวใจของคนรับอย่างมารุตอิ่มเอมจนแทบจะระเบิดออกมา เพราะรับรู้ได้ถึงความรักมากมายที่เธอมีไว้เพื่อเขาเพียงคนเดียว

               ไฟรักที่แสนร้อนแรงและหวานล้ำเกินกว่าจะลบเลือนสงบลงเมื่อความปรารถนาของคนทั้งสองถูกเติมเต็ม หลงเหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดให้กันและกันของใจทั้งสองดวง ร่างบอบบางเปลือยเปล่าหลับสนิทอยู่ภายใต้อ้อมแขนที่กอดรัดไว้ด้วยความหวงแหนกว่าที่เคยเป็นมานับแต่รู้จักกัน มารุตจุมพิตกระหม่อมบางที่ยังชื้นเหงื่อของคนที่หลับสนิทในอ้อมแขนอย่างรักใคร่ พลอยชมพูช่างแสนหอมหวานและบริสุทธิ์ผุดผ่องจนหัวใจของเขาลิงโลดใจ วินาทีที่เธอมอบทุกสิ่งที่แสนมีค่าในชีวิตให้เขา คือวินาทีที่เขาตระหนักถึงสิ่งที่ถูกเก็บซ่อนในหัวใจของเขามานานแสนนาน

สิ่งที่ยากเสมอของคนปากหนักอย่างเขา คือการยอมรับหัวใจตัวเอง เขายอมรับแล้วว่า...ความจริงเขาหลงรักพลอยชมพูจนหมดหัวใจ รักตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตา

‘พรุ่งนี้เช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา...เขาจะบอกกับเธอ ว่าเขารักเธอมากเพียงใด’