ไฮเดรนเยีย 169

หลังจากเดินเรียบริมแม่น้ำไปไม่ไกลก็พบที่มาของกลิ่นหอมเย็นที่ตามหา ในวูบแรกที่เห็นคนยืนอยู่ข้างต้นแก้วที่กำลังผลิดอกสีขาวสะอาดตาและส่งกลิ่นหอมอ่อน พลอยชมพูก็หวนคิดไปว่าเพื่อนรักที่ตายจากกลับมาพบเธออีกครั้ง แต่เมื่อมองจ้องเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น พลอยชมพูก็รู้ได้ในทันทีจึงเอ่ยถามออกไป “เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“ฉันควรจะเป็นคนถามมากกว่า ว่าเธอมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงนิ่งเรียบที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ และดวงตาสีนิลที่หม่นแสงจนดูมืดมนกว่าครั้งไหนที่มองสบ ทำให้พลอยชมพูต้องถอยหลังออกห่างในทันทีตามสัญชาติญาณ

“เรื่องของฉัน ที่ไม่จำเป็นต้องบอกให้เธอรู้” เพราะเหตุการณ์มากมายที่เคยสร้างอันตรายให้แก่ชีวิต พลอยชมพูจึงไม่คิดจะเข้าใกล้คนตรงหน้าเกินกว่าความจำเป็นโดยเฉพาะยามที่อยู่กันลำพังเพียงสองคนเช่นนี้ แต่กระนั้นร่องรอยความเป็นอริที่เคยมีมาก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปแม้สักนิด

               ไพลินมองดวงตาคู่กลมหวานที่ไหววูบของคนตรงหน้าแล้วถอนใจ นี่คงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เธอควรจัดการให้จบก่อนที่จะทำในสิ่งที่คิดไว้

“ทำหน้าไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ! ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอสักหน่อย” ไพลินเอ่ยเรียบๆก่อนจะยื่นดอกแก้วที่ถูกจัดเป็นช่อขนาดเล็กให้คนตรงหน้า พลางเอ่ยต่อ “เธอคงตั้งใจจะมาเก็บมัน ไปวางใต้ต้นไม้ต้นนั้นให้ยายนิลใช่ไหมละ...เอาไปสิ”

“ขอบใจ” เมื่อไม่เห็นท่าทีคุกคามหรือมุ่งร้าย พลอยชมพูจึงตัดสินใจรับดอกไม้นั้นมาทั้งที่ในห้วงความคิดยังเต็มไปด้วยคำถามมากมายนับร้อยพัน

“รู้อะไรไหม ฉันเกลียดเธอมากเลยนะ” ไพลินมองท่าทีกล้าๆกลัวๆของคนตรงหน้าแล้วถอนใจ พลางเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมาอย่างไม่คิดจะปกปิด

“ฉันก็เกลียดเธอเหมือนกัน!” คนถูกเกลียดตอบกลับทันควัน ก่อนจะมองค้อนคนตรงหน้าแล้วถอยออกห่างอีกนิดอย่างระแวดระวังภัย

“แต่ฉันก็ชอบความตรงไปตรงมาของเธอนะ มันดูจริงใจดี” ไพลินว่าเรียบเรื่อยก่อนจะเอ่ยต่อ “ฉันไม่อยากติดค้างอะไรกับเธออีก แต่คงพูดได้แค่...ขอโทษนะกับเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมา”

               พลอยชมพูขมวดคิ้วด้วยความสับสนกับคำขอโทษของคนตรงหน้า วูบหนึ่งที่พลอยชมพูเห็นแววตาสีนิลคู่นั้นแปรเปลี่ยนไป เช่นเดียวกับบรรยากาศรอบกายที่ชวนให้รู้สึกโดดเดี่ยวและว่างเปล่าจนน่าใจหาย

“ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ใช่พวกแค้นฝังหุ่นซะด้วยสิ” พลอยชมพูบอกไปตามใจคิด ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยต่อ “ถ้าเธอกล้าขอโทษ ฉันก็ยกโทษให้ เพราะที่ผ่านมาฉันก็ผิดมากเหมือนกัน เอาเป็นว่าฉันก็ขอโทษเธอด้วยก็แล้วกัน”

               เพราะเป็นคนตรงไปตรงมาเสมอ พลอยชมพูจึงไม่คิดจะต่อความยาวจากเรื่องราวมากมายที่ผ่านไปแล้ว และเธอก็ยุติธรรมพอที่จะรับคำขอโทษจากคนที่รู้สึกผิดและมีสำนึกผิดชอบชั่วดี พอๆกับที่เธอพร้อมจะเอ่ยคำขอโทษหากตัวเองทำผิด ในเมื่อสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าเอ่ยคำนั้นออกมาจากใจ

เธอก็พร้อมจะยกโทษให้ และเอ่ยขอโทษจากใจเช่นกัน  

“ฉันก็ยกโทษให้ จากนี้ไปถือว่าเราไม่มีอะไรติดค้างต่อกัน” ไพลินเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะหันกลับไปเก็บดอกแก้วที่บานสะพรั่งขึ้นมาจัดช่ออีกครั้งราวกับหมดความสนใจต่อคู่สนทนา แต่เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่ยังมองจ้องมาไม่เลิกราจึงเอ่ยต่อทั้งที่ไม่ได้หันมอง

“ฉันอยากอยู่คนเดียว และเราคงจะไม่พบกันอีก...ลาก่อนพลอยชมพู”

“แล้วใครอยากจะเจอเธอกันละ!” แม้จะยังมีคำถามตกค้างในใจมากมาย แต่เมื่อถูกเอ่ยไล่พลอยชมพูก็จำต้องเดินออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก