บทที่ 15 ก้าวแห่งพญาหงส์

เมื่อการสวมอาภรณ์เสร็จสิ้น มู่หรงเสวี่ยลืมตาขึ้นช้าๆ นางมองภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ สตรีในนั้นดูสง่างามจนน่าเกรงขาม แววตาที่เคยหม่นแสงบัดนี้คมปลาบดุจปลายกระบี่

"ฮองเฮาทรงพระสิริโฉมยิ่งนักพะย่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความสวามิภักดิ์ดังขึ้นจากด้านหลัง

มู่หรงเสวี่ยไม่ได้หันไปมอง แต่นางรู้ดีว่าเป็นใคร "พี่หลิวซิง... ท่านคิดว่าชุดที่หนักอึ้งนี้ จะช่วยปกปิดรอยแผลเป็นที่ใจข้าได้หรือไม่?"

หลิวซิงในชุดเกราะแม่ทัพเต็มยศคุกเข่าลงข้างหนึ่ง "รอยแผลเป็นเหล่านั้นคือเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดของพระองค์พะย่ะค่ะ ชุดสีแดงนี้มิได้ถูกย้อมด้วยสีจากเปลือกไม้ แต่ถูกย้อมด้วยหัวใจที่ทรหดของพระองค์ บัดนี้ถึงเวลาที่พญาหงส์จะทวงคืนน่านฟ้าแล้ว"

มู่หรงเสวี่ยยกมือขึ้นลูบไล้ลายปักเฟิ่งหวงบนอกเสื้อ มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ "จริงของท่าน... ความเจ็บปวดในวันนั้น คือน้ำมันที่เคี่ยวกรำให้เพลิงในใจข้าโชติช่วงขึ้นในวันนี้ ไปบอกตงฟางเย่... ข้าพร้อมจะไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่ 'พวกนาง' จัดเตรียมไว้ให้ข้าแล้ว"

นางกำนัลอาวุโสประคอง 'มงกุฎหงส์ทองคำ' ขึ้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย มงกุฎนี้คือยอดงานประณีตศิลป์ที่หล่อหลอมขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ สลักเสลาเป็นรูปหงส์คาบแก้วที่แลดูราวกับมีชีวิต ปีกหงส์แต่ละข้างประดับด้วยขนกะลิงคตสีครามสดจัดสลับกับทับทิมน้ำเอกสีแดงฉานดุจโลหิต

เมื่อมงกุฎถูกสวมลงบนศีรษะของ มู่หรงเสวี่ย อย่างบรรจง น้ำหนักของมันย้ำเตือนให้นางรู้ว่า บัดนี้อำนาจสูงสุดได้กลับมาอยู่ในมือนางแล้ว เสียงกระดิ่งทองเล็กๆ ที่ห้อยระย้าอยู่รอบมงกุฎส่งเสียง กรุ๊งกริ๊ง ใสกระจ่างยามนางขยับกาย ทว่าในความกังวานนั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบอย่างประหลาด กลิ่นหอมของเครื่องกำยานมังกรและอำนาจที่แผ่กระจายออกมาจากตัวนาง ทำให้เหล่านางกำนัลที่หมอบกราบอยู่แทบเท้าต้องสั่นสะท้าน

มู่หรงเสวี่ยยกหัตถ์ขึ้นลูบไล้จี้ทับทิมที่หน้าผาก แววตาที่สะท้อนในคันฉ่องนั้นไม่ใช่เด็กสาวผู้บูชาความรักอีกต่อไป นางไม่ใช่คู่หมั้นที่เคยออดอ้อนภายใต้ต้นท้อ แต่คือ 'ฮองเฮาผู้กุมชะตา' ที่จุติขึ้นจากเถ้าถ่านแห่งความทรยศ

นางก้าวเดินออกมาจากหลังม่านมุกที่กระทบกันดังเกรียวกราว ท่วงท่าการเยื้องกรายนั้นมั่นคงและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งใด ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นตำหนักคุณหนิงดูราวกับจะสยบทุกสิ่งให้ศิโรราบ

"ฝ่าบาทเสด็จ!" เสียงขันทีประกาศก้องหน้าตำหนัก

ตงฟางเย่ ก้าวเข้ามาในห้องโถง ทว่าฝีเท้าของเขากลับต้องชะงักลงทันทีที่เห็นสตรีในชุดแดงเพลิงตรงหน้า แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโหยหา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความตะลึงลานในความสง่าที่แฝงไปด้วยความอำมหิตของนาง

ความรักที่ตายไป... กับความแค้นที่รุ่งโรจน์

"เสวี่ยเอ๋อ..." ตงฟางเย่พึมพำเสียงแผ่ว พลางยื่นหัตถ์หมายจะสัมผัสปรางนวล "เจ้าในชุดนี้... ช่างงดงามเหมือนที่ข้าเคยฝันไว้ไม่มีผิด"

มู่หรงเสวี่ยเบี่ยงกายหลบสัมผัสนั้นอย่างนิ่มนวลทว่าเย็นชา นางแย้มสรวลที่มุมปาก แต่ดวงตากลับว่างเปล่า "ฝ่าบาททรงเรียกผิดคนแล้วเพคะ 'เสวี่ยเอ๋อร์' ของพระองค์นั้นตายไปแล้ว... ตายไปพร้อมกับเศษหยกพยัคฆ์ขาวที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝนหน้าตำหนักใหญ่เมื่อหลายปีก่อน"

ตงฟางเย่พระพักตร์ซีดเผือด "เจ้ายังโกรธข้า... ข้าพยายามจะชดเชยให้เจ้าทุกอย่างแล้ว ทั้งตำแหน่งฮองเฮา ทั้งเกียรติยศของตระกูลมู่หรงที่ข้าคืนให้"

"ชดเชยหรือเพคะ?" มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้าไปใกล้จนกลิ่นหอมของนางปะทะกับกลิ่นฉลองพระองค์มังกร "ตำแหน่งนี้หม่อมฉันไม่ได้มาเพราะความเมตตาของพระองค์ แต่หม่อมฉันทวงมันคืนมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตาในโรงซักล้างต่างหาก ส่วนเกียรติยศ... หม่อมฉันจะใช้ 'อำนาจ' ที่พระองค์มอบให้นี้ สะสางทุกคนที่เคยทำลายชีวิตหม่อมฉันให้ย่อยยับลงไปทีละคน... เริ่มจากเหล่าสนมรักของพระองค์ในงานเลี้ยงคืนนี้ดีไหมเพคะ?"

"เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าริษยาจนเสียสติไปแล้วหรือ!" ตงฟางเย่ตวาดเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด

"หม่อมฉันไม่ได้ริษยาเพคะฝ่าบาท..." นางหมุนกายเดินมุ่งหน้าสู่ประตูตำหนักโดยไม่หันกลับมามองมังกรผู้เดียวดาย "หม่อมฉันเพียงแค่กำลัง 'ทำความสะอาด' วังหลังให้สมกับฐานะของหม่อมฉันเท่านั้น... เหมือนที่พระองค์เคยตรัสไว้ไงเพคะ ให้ความสกปรกชะล้างสิ่งที่มันควรจะหายไป!"

ชายกระโปรงสีแดงเพลิงที่ปักลายหงส์สยายปีกพัดผ่านพื้นหินอ่อนราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน มู่หรงเสวี่ยก้าวออกจากตำหนักคุณหนิงมุ่งหน้าสู่อุทยานหลวง ที่ซึ่งเหล่าศัตรูในคราบสนมและขุนนางกำลังรอต้อนรับนาง

ภายใต้ฉลองพระองค์ที่งดงามที่สุด คือหัวใจที่เย็นชาที่สุด และคืนนี้... วังหลวงจะได้รับรู้ว่า ราคาของการทำให้พญาหงส์หลั่งน้ำตานั้น แพงยิ่งกว่าลมหายใจของพวกเขาทั้งหมดรวมกัน!