บทที่ 14 อาภรณ์แห่งเกียรติยศ

สายตาของเขาที่เคยมองนางด้วยความชิงชัง บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดและรักอันล้นปรี่ เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือที่เล็กกว่า... มือนั้นหาได้นุ่มนวลปานกลีบบัวเหมือนคุณหนูในห้องหอไม่ แต่มันกลับหยาบกร้าน และมีรอยแผลจากการตรากตรำซักล้างผ้าหนักอึ้งท่ามกลางน้ำแข็งมานับครั้งไม่ถ้วน เขาประคองมือนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หลังมือของนางอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนนับร้อยที่เฝ้ามองอยู่

"มู่หรงเสวี่ย..." น้ำเสียงของเขาที่เคยดุดันสั่งการ บัดนี้กลับทุ้มต่ำและอ่อนโยนจนลมหายใจของนางสะดุด "ข้าเป็นคนเขลาที่ปล่อยให้เมฆหมอกแห่งความระแวงบังตา จนเกือบจะเสียเจ้าไปชั่วนิรันดร์ ข้าปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์ในที่ที่มืดมิดที่สุด ทั้งที่เจ้าควรจะเป็นแสงสว่างข้างกายข้า"

เขากระซิบประโยคที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนวิญญาณที่เคยแหลกสลายกำลังถูกโอบอุ้มด้วยไออุ่น "แต่นับจากวันนี้ไป ชื่อของตระกูลมู่หรงจะถูกจารึกไว้ในพงศาวดารว่าเป็นผู้ซื่อสัตย์ภักดีต่อราชบัลลังก์ด้วยเลือดและวิญญาณ และเจ้า... เสวี่ยเอ๋อของข้า... เจ้าจะไม่อยู่ในฐานะนางกำนัลซักล้างชั้นต่ำที่ใครจะดูหมิ่นได้อีกต่อไป"

ตงฟางเย่เหยียดกายตรง แววตากลับมาทรงอำนาจดุจพญามังกร เขายกมือนางขึ้นชูต่อหน้าเหล่าขุนนางและข้าราชบริพาร ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยเสียงที่ดังกังวานไปถึงสุดกำแพงวังหลวง

"ข้าขอประกาศต่อฟ้าดินและราษฎรทุกตัวคน ข้าขอแต่งตั้ง มู่หรงเสวี่ย ขึ้นเป็นฮองเฮาคู่บัลลังก์แต่เพียงผู้เดียว! ผู้ใดที่บังอาจลบหลู่ศิรินาง ผู้นั้นเท่ากับลบหลู่ข้า!"

สิ้นคำประกาศ น้ำตาที่มู่หรงเสวี่ยเคยพยายามสะกดกลั้นมาตลอดสามปี น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ ความร้าวรานจากการถูกตราหน้าว่าเป็นลูกกบฏ และความเหน็บหนาวในโรงซักล้างที่กัดกินกระดูก บัดนี้มันไหลร่วงหล่นลงมาปานสายเลือดที่เหือดแห้งไปแล้ว ทว่ามันคือน้ำตาแห่งความตื้นตันและปลดปล่อย

นางสะอื้นไห้ในอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เคยสัมมา ความเจ็บปวดที่เคยเป็นบาดแผลฉกรรจ์ดูเหมือนจะเลือนลางไปพร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่โอบรัดนางไว้แน่น ราวกับเขาจะไม่ยอมปล่อยให้นางต้องเผชิญกับลมหนาวเพียงลำพังอีกต่อไป

แม้จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ครั้งนี้จะเต็มไปด้วยเพลิงแค้นและการหักหลัง แต่ในค่ำคืนนี้ กลีบดอกท้อที่เคยร่วงหล่นแห้งเหี่ยวกลางกองหิมะในฤดูหนาวอันยาวนาน กลับได้รับหยาดน้ำค้างแห่งความรักจนผลิบานสะพรั่งอีกครั้ง... ในอ้อมกอดของวสันตฤดูที่รอคอยมาแสนนาน

เสียงแตรเขาสัตว์ดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวังหลวง สอดประสานกับเสียงรัวกลองศึกที่ดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของมังกรเหนือฟากฟ้า วันนี้คือวันที่ทั่วทั้งแผ่นดินต้าตงต้องจดจำ เมื่อท้องถนนทุกสายในเมืองหลวงถูกปูด้วยผ้าไหมสีแดงฉาด และกลีบดอกไม้โปรยปรายลงมาดุจสายฝน เพื่อเฉลิมฉลองพิธีสถาปนาฮองเฮาที่กลับมาดำรงตำแหน่งอันชอบธรรมของนางอีกครั้ง

ภายในตำหนักคุณหนิงที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบเหงา บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาด้วยไอร้อนจากกำยานและเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างสำรวม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของไม้จันทน์ผสานกับเครื่องหอม 'หลงเฉียน' ชั้นเลิศที่ปรุงขึ้นสำหรับเจ้าของตำหนักเพียงผู้เดียว แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องบานหน้าต่างไม้แกะสลักลายมงคล กระทบเข้ากับม่านมุกที่ทิ้งตัวยาวระย้าจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน ราวกับเม็ดฝนทองคำที่ร่วงหล่นลงมากลางห้องโถง

มู่หรงเสวี่ย ยืนนิ่งสงบดุจรูปปั้นหยกขาวอยู่เบื้องหลังม่านมุกนั้น นางหลับตาลงช้าๆ สัมผัสถึงความเงียบที่ทรงพลัง ปล่อยให้ภาพจำอันขมขื่นของหยดน้ำด่างที่กัดกินปลายนิ้ว ความหนาวเหน็บยามซักผ้าท่ามกลางหิมะ และเสียงดุด่าในโรงซักล้าง ค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในเตากำยานแห่งอดีต นางไม่ได้กลับมาเพื่อเสวยสุข แต่กลับมาเพื่อสวมทับอำนาจที่ครั้งหนึ่งเคยถูกพรากไป

อาภรณ์แห่งการจุติใหม่

นางกำนัลอาวุโสนับสิบนางที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดีเยี่ยมที่สุดในวังหลวง ต่างก้มหน้าทำงานด้วยความยำเกรง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่พวกนางช่วยกันบรรจงปรนนิบัติสวมอาภรณ์แห่งเกียรติยศที่สูงส่งที่สุดของสตรีในใต้หล้า

ชุดพิธีการ ‘เฟิ่งกวนหงจวง’ (อาภรณ์หงส์แดง) ถูกคลี่ออกอย่างประณีตประหนึ่งงานศิลปะล้ำค่า ตัวชุดถักทอด้วยไหมทองคำแท้ที่สะท้อนแสงแวววาวสลับกับด้ายไหมห้าสีมงคล ลวดลายนกเฟิ่งหวงสยายปีกพุ่งทะยานสู่เมฆาถูกปักอย่างวิจิตรบรรจงด้วยไข่มุกน้ำงามนับพันเม็ดที่คัดสรรมาอย่างดีจากท้องทะเลลึก ทุกฝีเข็มที่ปักลงไปมิใช่เพียงความงาม แต่คือความหมายแห่งการเกิดใหม่จากกองฟอน

"ระวังหน่อย อย่าให้รอยจีบเคลื่อนแม้เพียงนิด" นางกำนัลอาวุโสกำชับเสียงแผ่วเบา ขณะที่กำลังรัดสายคาดเอวประดับหยกมังกรคู่