บทที่ 16 รัศมีแห่งหงส์เหนือแผ่นดิน

รัศมีแห่งหงส์เหนือแผ่นดิน

เมื่อฉลองพระองค์ตัวนอกซึ่งถักทอด้วยไหมทองคำสลับดิ้นแดงเข้มถูกสวมทับลงบนบ่า น้ำหนักของผ้าไหมเนื้อหนาที่ทับซ้อนกันหลายชั้นกดทับลงมาอย่างหนักแน่น น้ำหนักนั้นมิใช่เพียงอาภรณ์ แต่คือภาระหน้าที่และอำนาจวาสนาที่นางต้องแบกรับไว้ด้วยความเต็มใจ มู่หรงเสวี่ยยืดแผ่นหลังให้ตรงกว่าเดิม นางไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากน้ำหนักนั้น แต่นางกลับรู้สึกถึง "เกราะ" ที่กำลังห่อหุ้มจิตใจที่เคยแตกร้าวของนางไว้

บนศีรษะของนางประดับด้วย มงกุฎทองคำรูปหงส์คาบแก้วระย้า ที่สลักเสลาอย่างประณีตหยดเย้อย ปีกหงส์แต่ละข้างแผ่สยายประดุจจะพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า มุกน้ำงามที่ห้อยระย้าสั่นไหวไปมาตามจังหวะการเยื้องกราย ก่อเกิดเสียงโลหะทองคำกระทบกันดัง กรุ๊งกริ๊ง กังวานใสสะอาดประดุจเสียงพิณสวรรค์ ทว่าในความใสสะอาดนั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ข่มขวัญผู้ที่ได้ยิน

ใบหน้าที่เคยซูบซีดจากความอดอยาก และกร้านลมฝนจากการตรากตรำในโรงซักล้าง บัดนี้ถูกชโลมด้วยแป้งหอมเนียนละเอียดประดุจหยกขาวชั้นเลิศ แต่งแต้มด้วยชาดสีแดงเข้มดุจโลหิตที่ริมฝีปากและหางตา เสริมให้นัยน์ตาหงส์ดูดุดันและทรงอำนาจ

ความงามของนางในยามนี้ไม่ใช่ความงามที่อ่อนหวานชวนให้ปกป้องเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เป็นความสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยความนิ่งขรึมและน่าเกรงขามประดุจเทพธิดาสงคราม แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความเศร้าสร้อยกลับวาวโรจน์ด้วยไฟแห่งความเชื่อมั่นและความแค้นที่ถูกขัดเกลาจนคมปลาบ

ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ตงฟางเย่ ประทับยืนอยู่ท่ามกลางแสงตะวันที่สาดส่อง พระองค์ทอดพระเนตรมองสตรีเบื้องหน้าด้วยพระทัยที่เต้นระรัว ทั้งความรัก ความผิด และความยำเกรงประดังเข้ามาในคราวเดียว

"เสวี่ยเอ๋อ..." ตงฟางเย่รับสั่งเสียงพร่า พลางยื่นหัตถ์ที่สั่นเทาหมายจะสัมผัสชายอาภรณ์ของนาง "ในที่สุดเจ้าก็กลับมา... กลับมาสวมชุดนี้เพื่อข้า"

มู่หรงเสวี่ยขยับกายเพียงเล็กน้อย หลบเลี่ยงสัมผัสนั้นอย่างละมุนละไมทว่าชัดเจน ชายกระโปรงยาวเหยียดที่ลากไปกับพื้นหินอ่อนส่งเสียงสืบเนื่องกันอย่างทรงพลัง นางหมุนกายกลับมาสบตาพระองค์ แววตานั้นนิ่งสนิทดุจผิวน้ำในบ่อลึก

"ฝ่าบาททรงเรียกใครหรือเพคะ?" นางเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึก "สตรีที่ชื่อ 'เสวี่ยเอ๋อร์' ผู้โง่เขลาและบูชาความรักนั้น ถูกฝ่าบาทสั่งประหารไปตั้งแต่วันที่หยกพยัคฆ์ขาวแตกสลายแล้ว... มู่หรงเสวี่ยในยามนี้ มีเพียงหน้าที่ในฐานะ 'มู่หรงฮองเฮา' ของแผ่นดินเท่านั้น"

ตงฟางเย่สะอึกในลำคอ พระพักตร์ซีดเผือด "เจ้ายังโกรธข้า... ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว ข้าจะชดเชยให้เจ้าทุกอย่าง"

"ชดเชยหรือเพคะ?" นางเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาวาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ "เช่นนั้นก็ทรงเตรียมพระทัยไว้เถิด เพราะสิ่งที่หม่อมฉันจะเรียกคืนจากทุกคนที่ทำลายตระกูลมู่หรงนั้น... มันไม่ได้จบลงเพียงแค่ตำแหน่งฮองเฮานี้แน่"

การก้าวเดินสู่บัลลังก์

"ฮองเฮาเพคะ... ถึงเวลาเสด็จแล้วเพคะ"

แม่นมเฉิน ผู้ที่เคยเห็นนางตกระกำลำบากมาตั้งแต่วันแรก เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความยินดี น้ำตาแห่งความปิติรื้นอยู่ที่ขอบตาเมื่อเห็นนกน้อยในวันนั้นเติบโตเป็นพญาหงส์ที่สง่างามเพียงนี้

มู่หรงเสวี่ยลืมตาขึ้นช้าๆ นางมองภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ประกาศชัยชนะต่อทุกเล่ห์เหลี่ยมและคำสบประมาท นางยื่นมือนวลเนียนไปวางบนมือของแม่นมเฉิน

"ไปเถิด... ข้าจะไปพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เลือดมังกรที่ไหลเวียนในกายของลูกข้านั้น บริสุทธิ์และสูงส่งเพียงใด และจะไม่มีสุนัขรับใช้ตัวไหนมาพ่นยาพิษใส่ครอบครัวของข้าได้อีก!"

ทุกย่างก้าวที่นางก้าวออกจากตำหนักคุณหนิง เหล่านางกำนัลและองครักษ์ต่างก้มกราบลงราบคาบพื้นประดุจคลื่นมนุษย์ พญาหงส์แดงกำลังจะมุ่งหน้าสู่ท้องพระโรงเพื่อสยบข่าวลือและจัดการกับอำมาตย์ชั่วให้สิ้นซากในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองนี้เอง!

เมื่อประตูตำหนักเปิดออก มู่หรงเสวี่ยก้าวออกมาอย่างช้าๆ ท่วงท่าของนางมั่นคงและสง่างามดุจหงส์เหิน นางก้าวเดินไปตามทางลาดหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่ทอดยาวไปสู่ท้องพระโรงไท่เหอ สองข้างทางคือทหารเกราะทองนับพันนายที่ชูอาวุธขึ้นฟ้าเพื่อแสดงความเคารพ

เบื้องหน้าของนาง บนยอดสูงสุดของบันไดหินเก้าสิบเก้าขั้น ตงฟางเย่ ในชุดมังกรเต็มยศสีเหลืองทองยืนรออยู่ พระองค์หาได้ประทับอยู่บนบัลลังก์เพื่อรอนางคลานเข่าเข้าหาไม่ แต่พระองค์กลับก้าวลงมาตามบันไดทีละขั้น... ทีละขั้น จนมาหยุดอยู่ตรงหน้านางต่อหน้าเหล่าขุนนางนับร้อยที่หมอบกราบอยู่แทบเท้า

"เสวี่ยเอ๋อ..." ตงฟางเย่กระซิบ พร้อมกับยื่นพระหัตถ์มาตรงหน้านาง