27

เรือนใหญ่ตระกูลเล่อ

"ข้า่ล่ะขัดใจยิ่งนัก เมื่อใดพ่อคนนั้นจะเลิกโง่เสียที" เล่อฮูหยินกระฟัดกระเฟียด ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สักแล้วหยิบชาดอกท้อขึ้นมายกซดจนหมดจอกรวดเดียวเพราะทุกคราที่ได้ลิ้มลองรสสัมผัส ก็มักจะทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายทุกครา แต่หากวันใดที่มิได้ดื่ม วันนั้นนางก็คล้ายจะมีอาการเหวี่ยงวีน ไฟออกหู มองสิ่งใดก็ดูขัดหูขัดตาไปเสียหมดมิเว้นแม้กระทั่งบุตรชายหรือสามี

"ใจเย็น ๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะท่านป้า หลานเกรงว่าเดี๋ยวอาการจะกำเริบขึ้นมาอีกนะเจ้าคะ" หลินฟางเหมยพยายามเกลี้ยกล่อมว่าที่แม่สามีเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะชิงตายไปเสียก่อนช่วยส่งเสริมจนนางได้ตบแต่งเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของบุรุษที่นางหมายตาต้องใจเยี่ยงเล่อเยี่ยนเฉินสำเร็จ เพราะหากสิ้นเล่อฮูหยิน นางก็มิเหลือผู้ใดคอยถือหางแล้วเช่นเดียวกัน ให้หวังพึ่งใบบุญว่าที่พ่อสามีก็หามีแววไม่ รายนั้นหูตามืดบอดหลงแม่นางกุ้ยไป๋หลานกระไรนั่นเหมือนบุตรชายตนมิมีผิด

"นางเฟย ไปเอาชาดอกท้อมาให้ข้าอีก"

"ชาหมดแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน..." นางเฟยบ่าวรับใช้จากโรงครัวอีกคนหนึ่งที่คอยรองมือรองตีนและรองรับอารมณ์เล่อฮูหยินขานตอบ

"อีเฟย!!!!"

เพล๊ง!!! จอกชาถูกซัดเข้าไปที่ศีรษะของบ่าวรับใช้จนหัวแตก คราบเลือดสีแดงสดไหลซิบอาบนองหน้า "เหตุใดมึงสะเพร่าเยี่ยงนี้! กูบอกแล้วมิใช่หรือว่ากูต้องได้ดื่มทุกวัน แล้วไยมึงไม่จัดเตรียมไว้อีเฟย"

"บะ...บ่าว บ่าวขอโทษเจ้าค่ะฮูหยิน บ่าวขอโทษ บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” นางเฟยรีบหมอบราบกราบไหว้ด้วยความสำนึกผิดและเกรงกลัวว่านางจะโดนลงหวายจนหลังลายพร้อยเยี่ยงอ้ายอีสาวใช้คนอื่น ๆ ที่เคยทำอันใดให้เล่อฮูหยินขุ่นเคืองใจเข้า

เดิม นางเฟย เองก็เคยเป็นเพียงสาวรับใช้ก้นครัวที่มิได้มีความสลักสำคัญอันใดมากมาย ทว่าในครานั้นเล่อฮูหยินมีอาการเครียด ฟุ้งซ่านบ่อยครั้งเพราะมิสามารถหาหนทางกลั่นแกล้งและกำจัดเสี้ยนหนามที่มันทิ่มแทงตำหัวใจอยู่เยี่ยงแม่นางกุ้ยไป๋หลานคนรักของบุตรชายได้สำเร็จ…นางที่มักใหญ่ใฝ่สูง อยากได้หน้า เอาความดีความชอบจึงเสนอตัวนำชาดอกท้อที่ตนได้มาจากสหายคนสนิทนามว่า อี้เหย ต้มให้เล่อฮูหยินลองชิม ปรากฏว่าเล่อฮูหยินชอบใจยิ่งนัก เอ่ยชมชาที่นางนำมาให้มิขาดปาก นางก็เลยกลายเป็นสาวใช้คนสนิทข้างกายไปโดยปริยาย

ทว่าช่างโชคร้าย ราวสามสี่วันก่อนนางได้ไปพบสหาย อี้เหย และขอซื้อใบชาดอกท้อจากนางเช่นทุกครั้ง แต่กลับได้ยินข่าวที่มิใคร่สู้ดีสักเท่าใดนัก ใบชาดอกท้อที่สวนถูกเผาวอดจากศัตรูทางการค้าที่หวังจะยื้อแย่งกลุ่มลูกค้าประจำ จนตอนนี้มิเหลือใบชาสักใบ อาจต้องรอให้พ้นหนาวนี้ไปก่อนจึงจะได้ใบชารอบใหม่

“มึงไปหาใบชามาให้กู!! หาไม่กูจะสั่งโบยมึงสักร้อยหวาย ไป!!!”

“ฮูหยินเจ้าคะ…”

“หากทำตามคำสั่งกูมิสำเร็จ มึงก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาให้กูเห็น ไป!!!!” เล่อฮูหยินฉวยจับอันใดที่อยู่ข้างกายได้ก็ปาใส่นางเฟยไม่ยั้งด้วยความโมโห

หลินฟางเหมยเองก็แปลกใจมิใช่น้อย เพียงแค่ชาดอกท้อนั่นเหตุใดจึงทำให้ว่าที่แม่สามีนางอาการหนักได้ถึงเพียงนี้ อาการนางคล้ายกับคนเสพติดไปเสียแล้ว

“ท่านแม่จะทำเช่นไรต่อไปเจ้าคะ เหมยเหมยจนปัญญาแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ เห็นทีชาตินี้เหมยเหมยคงมิมีวาสนาที่จะได้เคียงคู่เป็นฮูหยินของท่านพี่แน่แท้ วาสนาเหมยเหมยช่างน้อยนัก” หลินฟางเหมยแสร้งสะอึกสะอื้น ร่างกายสั่นโยกสั่นคลอนยกฝ่ามือขึ้นมาปาดน้ำตาพลางพูดด้วยถ้อยคำน้อยเนื้อต่ำใจ

“เจ้าหาได้ต้องเป็นกังวลไม่เหมยเหมย มิว่าอย่างไรแม่ก็จะทำให้เจ้าได้ตบแต่งเป็นฮูหยินของเยี่ยนเอ๋อร์ เจ้ารออีกหน่อยเถิดแล้วแม่จะจัดการทุกอย่างให้เจ้าเอง” เล่อฮูหยินเลื่อนแขนเรียวบางขึ้นไปบีบฝ่ามือว่าที่ลูกสะใภ้เบา ๆ สองสามครั้ง

เล่อฮูหยินเองก็หวาดกลัวอยู่ไม่น้อยว่าแม่นางหลินฟางเหมยจะสามารถทนรอบุตรชายหน้าโง่ของนางได้อีกนานเท่าใดกันเชียว...นางถือกำเนิดในตระกูลหลินที่เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่มาหลายชั่วอายุคน มิเคยต้องมัวหมองตกเป็นเบี้ยให้ผู้อื่นเขาครหาติฉินนินทาว่าร้าย ซ้ำนางยังเพียบพร้อมทั้งหน้าตางดงาม เรือนร่างสะโอดสะอง ความรู้ศาสตร์ศิลป์ทั้งห้า งานบ้านงานเรือน และกิริยามารยาทมิเคยขาดตกบกพร่อง...ดูอย่างไรก็เหมาะสมกับตำแหน่งสะใภ้ตระกูลเล่อยังมิต้องสงสัย

"ท่านป้าจะมิให้ข้ากังวลได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ ลำพังเหมยเหมยเองปักใจรักท่านมิแปรเปลี่ยนเป็นแน่แท้แล้ว แต่ท่านพ่อท่านแม่ของเหมยเหมยเล่า พวกเขาโกรธท่านพี่ยิ่งนักที่ท่านพี่ปฏิเสธสัญญาคำมั่นหมายของบรรพบุรุษซึ่งเคยให้ไว้ ครั้งหนึ่งพวกท่านเกือบจะยกเหมยเหมยให้แต่งงานไปกับคุณชายผู้หนึ่งเสียแล้ว แต่เหมยเหมยยังประวิงเวลาเอาไว้ ขอร้องอ้อนวอนพวกท่านให้เห็นแก่ความรักของเหมยเหมย พวกท่านจึงใจอ่อน ทว่าหากปล่อยให้เวลาเนิ่นนานปานฉะนี้เหมยเหมยเองก็อาจตกเป็นเป้านินทาได้ว่าอยากได้สามีผู้อื่นจนตัวสั่น คงมิมีพ่อแม่ที่ไหนอยากให้ลูกโดนนินทาหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะท่านป้า"

หลินฟางเหมยหยิบยกเหตุผลในข้อนี้มาอ้างเพื่อบีบบังคับให้เล่อฮูหยินรีบวางแผนการจัดแจงให้นางตบแต่งไปกับท่านพี่เล่อเยี่ยนเฉินเสียโดยเร็วเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากจะได้นางเป็นสะใภ้มากเพียงใด ได้ยินความนางเข้าคงจะร้อนรนใจวิ่งเนื้อเต้นรีบทำตามคำร้องขอของนางเป็นแน่

"แม่จะรีบจัดการบัดเดี๋ยวนี้! นางสตรีแพศยานั่นก็ช่างกระไรตัวไปแล้วเหตุใดจึงสร้างความรำคาญใจให้ข้าไม่เลิก!! วันนั้นเจ้าเห็นกับตาจริงใช่หรือไม่เหมยเหมยว่านางหนีไปกับชายชู้คนรักของนางแล้วทิ้งจดหมายเอาไว้" เล่อฮูหยินเหลือบตามองว่าที่ลูกสะใภ้เล็กน้อย เหตุการณ์ในคืนนั้นนางหาได้เห็นประจักษ์เต็มสองตาตนเองไม่ เพียงแค่ทราบเรื่องจากหลินฟางเหมยอีกทีหนึ่งแต่ก็มิมีเหตุอันใดที่จะมิเชื่อ...

"เหมยเหมยจะพูดโป้ปดโกหกด้วยเหตุอันใดเล่าเจ้าคะ ในคืนนั้นเหมยเหมยรู้ดีว่าตนเองคงหมดวาสนาที่จะได้เคียงคู่ท่านพี่แล้วเพราะท่านพี่คงมิคิดยกย่องสตรีนางใดอีก เหมยหมยก็เลยตั้งใจนำน้ำชาไปแสดงความยินดีกับแม่นางไป๋หลาน แต่เหมยเหมยดันเห็นนางกำลังยืนกอดจูบพลอดรักอยู่กับชายอื่น นางไหวตัวทันจึงเข้ามาจับเหมยเหมยไว้ คนรักนางก็ข่มขู่ว่าหากข้าเอาเรื่องนี้ไปโพทนา มันจะทำร้ายตบตีจนเสียโฉม เหมยเหมยจึงจำยอมเจ้าค่ะ"

"แพศยายิ่งนัก!!!"

...

...

@จวนแม่ทัพเล่อหยางหลง

“ข้าจะทำเยี่ยงไรดีจึงจะกำจัดนางหญิงสติวิปลาสผู้นั้นให้พ้นหูพ้นตาออกไปจากจวนได้เสียที พี่หญิงไยท่านยังนิ่งเฉยอยู่ได้! ช่วยข้าคิดหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าร้อนรนใจจนแทบบ้าอยู่แล้ว” ซือเหย่กระวนกระวายจนนั่งไม่ติดที่เพราะกลัวว่าตำแหน่งว่าที่ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพหยางหลงจะต้องตกไปเป็นของสตรีมือสองผู้นั้นแทนนางที่เฝ้านับวันมาตลอดระยะเวลาหลายสิบปี

“เหตุใดเจ้าต้องร้อนใจถึงเพียงนี้ด้วยเล่า นางจะอยู่ที่นี่หรือไม่อยู่ก็หาใช่ธุระกงการใดของเจ้าไม่เหย่เหย่ ผู้ที่จะมีสิทธิ์ให้นางอยู่และให้นางไปก็คือท่านพี่หยางหลงต่างหาก” ซืออิ๋งถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางกรอกตามองบนอย่างเอือมระอาให้กับความขี้อิจฉาริษยาของน้องสาวนาง

“พี่หญิง! ท่านหาว่าข้ายื่นมือเข้าไปสอดในเรื่องที่มิใช่เรื่องของตนเองใช่หรือไม่” นางหวีด ๆ เหวใส่พี่สาว “ท่านจะไม่ให้ข้าร้อนรนใจได้อย่างไร เมื่อครู่ข้าบังเอิญได้ยินอีพวกบ่าวรับใช้พูดกันว่าท่านพี่ของข้าให้นางสตรีแพศยานั่นเข้าไปนอนในหอนอน! พี่หญิงรู้หรือไม่ แม้แต่ข้า ข้าที่อยู่ใกล้ชิดท่านพี่ตั้งแต่เด็ก ๆ ท่านพี่ยังมิเคยให้ข้าได้แม้ย่างกรายเข้าไป เพราะใครต่างก็ทราบดีว่าท่านพี่หวงความเป็นส่วนตัวมากเพียงใดแล้วไย! ไยท่านพี่จึงให้นางเข้าไป!!!”

“เช่นนั้นหรือ?” ซืออิ๋งทำหน้าครุ่นคิดตามคำพูดของน้องสาว “หรือท่านพี่จะชอบพอแม่นางไป๋หลานผู้นั้นเข้าเสียแล้ว ขนาดข้าที่เป็นสตรีเคยเห็นนางอยู่หลายครั้งหลายครายามมาเดินจับจ่ายซื้อของกับแม่ทัพเยี่ยนเฉินยังมิสามารถละสายตาจากนางได้เลย แล้วจะนับประสาอันใดกับบุรุษเล่า…”

“พี่หญิง!!!!!!!!!”

“อยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้ เจ้าจะตะเบ็งเสียงดังเรียกพี่ไปไย” น้องสาวนางก็ช่างกระไร รู้แจ้งแก่ใจแล้วแท้ ๆ ว่าเช่นใดแม่ทัพหยางหลงก็มองนางเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น หาได้สามารถคิดอื่นไกลไม่

“ก็ดูพี่หญิงกล่าวเถิดเจ้าค่ะ! กล้าชมสตรีนางนั้นต่อหน้าข้าได้เยี่ยงไร ข้ามิแลเห็นความงามของนางเลยแม้แต่น้อย จะมองเยี่ยงไรก็ดูขี้ริ้วขี้เหร่เทียบเคียงข้าไม่ติดเลยสักนิด ที่พี่หญิงบอกว่านางงามนั่นพี่หญิงใช้ตาหรือใช้ตีนมองกันเจ้าคะ” ซือเหย่รู้สึกขุ่นเคืองใจพี่สาวตนเองยิ่งนัก เหตุใดจึงได้เข้าข้างผู้อื่นแทนที่จะเข้าข้างน้องในไส้ที่คลานตามกันออกมาเยี่ยงตนเล่า

“ก็ข้าพูดตามความจริง”

“พี่หญิงไม่คิดสนับสนุนส่งเสริมให้ข้าได้เป็นฮูหยินของท่านพี่ข้าไม่เคยว่า แต่อย่ายื่นมือเข้ามาสอดมาขัดขวางเรื่องของข้าก็แล้วกัน เพราะหากวันใดที่ข้าได้ดิบได้ดีขึ้นมา วันนั้นพี่หญิงจักเดือดร้อน” เมื่อกล่าวจนจบซือเหย่ก็สะบัดชายอาภรณ์แล้วเดินกระทืบเท้าออกไปจากเรือนทันที

“เกิดอันใดขึ้นอิ๋งเอ๋อร์” แม่นมซือเหยาเพิ่งกลับมาจากเรือนแม่ทัพหยางหลงก็เดินสวนกับบุตรสาวคนเล็กที่ตัวปลิวลอยออกไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ก็พอคาดเดาได้ทันทีเลยว่าคงมีสิ่งใดหรือผู้ใดไปขัดใจทำให้นางหงุดหงิดอีกเป็นแน่

“ท่านแม่อย่าได้ใส่ใจเลยเจ้าค่ะ นางก็เป็นเยี่ยงนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“ก็จริงเช่นเจ้าว่า มาเถิดอิ๋งเอ๋อร์ มาช่วยข้าคัดแยกใบชา”

“เจ้าค่ะ”

…

“ท่านแม่เจ้าคะ ใบชานี่เหตุใดจึงมีกลิ่นหอมได้ถึงเพียงนี้” นางหยิบใบชาที่มีลักษณะใบแปลก ๆ ขึ้นมาสูดดมเข้าเต็มปอด ทว่าโดนมารดากระชากออกไปจากมือเสียก่อน

“เจ้าอย่าได้สูดดมใบชามั่วซั่วเยี่ยงนี้อีกเชียว! ใบชาบางชนิดหาได้เอาไว้ดื่มแก้กระหายอย่างเดียวไม่ แต่มันมีสรรพคุณทางยาที่หากดื่มกินมาก ๆ ก็อาจก่อเกิดเป็นพิษต่อร่างกายเจ้าได้” แม่นมซือเหยาซึ่งมีความถนัดในการคัดแยกใบชาและยาสมุนไพรหลากหลายชนิด เนื่องจากเดิมทีครอบครัวของนางเคยเป็นเฒ่าแก่ร้านขายยามาก่อนที่จะถูกยึดทรัพย์หมดตัว นางจึงมีโอกาสได้เรียนรู้และสืบทอดวิชาต่อจากบิดามารดา