Semua Bab นางเอกเช่นข้าขอเกี้ยวท่านตัวร้ายผู้นี้: Bab 1 - Bab 10

ประเทศไทย , พุทธศักราช ๒๕๖๖ กรุงเทพมหานคร ดินแดนแห่งความวุ่นวาย รถราวิ่งสัญจรไปมาเต็มท้องถนน แออัดไปด้วยผู้คนนับแสน นับล้านชีวิตที่จากบ้านจากเมืองเข้ามาหางานทำประทังชีวิตด้วยเป็นแดนศิวิไลซ์ ใจกลางกรุง เมืองหลวงแห่งประเทศไทย “ไปตลาดน้ำตลิ่งชันจ้าพี่” หญิงสาววัยสามสิบปีที่ต้องจำใจโบกมือลาคนทางบ้านไกลห่างกว่าร้อยกิโลเมตรเข้ามาหางานทำเป็นพนักงานตัวน้อย ๆ ในบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่งกำลังยืนคุยกับวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยห้องพักราคาถูก “จากนี่กว่าจะไปถึงตลาดน้ำตลิ่งชันใช้เวลาร่วมชั่วโมง ขืนให้คนอ้วนอย่างกับช้างน้ำแบบมึงนั่งซ้อนท้ายเนี่ย ยางแบนตายห่า” พูดจบวินมอเตอร์ไซค์คนนั้นก็หันไปหัวเราะกับเพื่อนร่วมอาชีพสนุกปาก “…” “ถามหน่อยเหอะว่ะยายหมูหวาน ตอนเด็ก ๆ แม่มึงให้แดกอะไรเข้าไปวะ ทำไมโตมาถึงได้อ๊วนอ้วนอย่างกะช้าง ชาตินี้คงขึ้นคาน แก่ตาย เพราะหาผัวไม่ได้” ผลั๊วะ!!!! หมัดหนัก ๆ ของหมูหวานซัดเข้าไปที่เบ้าหน้าของวินคนนั้นอย่างแรง ด้วยขนาดตัวที่ค่อนข้างอวบอั๋น เนื้อเน้น ๆ พละกำลังเกินร้อย จึงทำให้ร่างบางผอมแห้งหงายหลังตึงร่วงหล่นจากเบาะมอเตอร์ไซค์โดยไม่ทันตั้งตัว “ฉันอ้วนแล้วไปหนักหัวพ่องใครไม่ท

นางเพิ่งตระหนักคิดได้เมื่อครู่ว่าที่เขารู้สึกขุ่นเคืองใจด้วยเพียงทัศนคติตามประสาบุรุษในยุคสมัยโบราณ ซ้ำยังเป็นถึงตัวร้ายของเรื่องที่ขึ้นชื่อด้านความโหดเหี้ยมอำมหิต แม้นฮ่องเต้ยังคงต้องยำเกรง แต่ทว่าเมื่อครู่นางกลับเมินเฉยต่อคำพูดข่มขู่ หาได้หวาดกลัวตัวสั่นงันงกอย่างที่ควรจะเป็นยามเผชิญหน้ากับเขาไม่ จึงรีบกลับลำ แสดงอาการออกมาให้บุรุษประจักษ์แจ้งแก่สองสายตาว่านางหวาดกลัวในความเหี้ยมโหดของเขามากมายถึงเพียงใดจนต้องกอดเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาให้เขาอย่าถือโทษโกรธเคืองนางเช่นนี้ เพราะหากมัวแต่ชักช้าลีลา ไม่เร็วนางอาจต้องไปนอนกองอยู่ใต้โคนรากมะม่วงอย่างแท้จริงเป็นแน่ “เหอะ! เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้วแม่นาง” เล่อหยางหลงได้ยินไป๋หลานกล่าวออกมาเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยกแขนแกร่งกำยำขึ้นมาใช้ฝ่ามือลูบปลายคางเบา ๆ "เพราะหากเจ้ายังถือดี เพียงคิดว่ามีศักดิ์เป็นน้องสะใภ้ของข้า ข้าอาจอดใจไม่ไหวที่จะห่ำหั่นเจ้าเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วส่งเศษเนื้อให้สามีเจ้ากระอักเลือดตายก็เป็นได้” "มิใช่เจ้าค่ะ ข้าหาได้ถือดีเพียงคิดว่าข้าคือน้องสะใภ้ท่านไม่เจ้าค่ะ ข้าทราบดีว่าตัวข้าต่ำต้อยด้อยค่า ซ้ำยัง

แต่บุรุษผู้นี้ไร้หัวใจ! รักใครไม่เป็น เขาไม่เคยชายตาหรือผูกสัมพันธ์กับผู้ใดเลยสักครั้งแม้นสตรีนางนั้นจะเป็นถึงองค์หญิง พระราชธิดาของเจ้าเมืองที่หากเป็นชายอื่นคงรีบตะครุบคว้าเอาไว้ ต่างจากเล่อหยางหลงที่ปฏิเสธค้านหัวชนฝาแล้วขับไล่ไสส่งพวกนางเยี่ยงหมูเยี่ยงหมาจนมีบางช่วงคนเขาร่ำลือกันว่า เขาอาจเป็นพวก 'ชายตัดแขนเสื้อ' (พวกรักร่วมเพศชายรักชาย มาจากสำนวนจีนที่ว่า "ต้วนซิ่วจือผี่” แปลว่า "พิศวาสจนตัดแขนเสื้อ”) หรือไม่ ท้ายสุดข่าวลือก็ต้องเงียบหายไป ด้วยเหตุการณ์ในวันนั้น คณิกาหญิงนางโลมที่งามที่สุดเปรียบเสมือนนางฟ้าประจำโรงเตี้ยมซึ่งเหล่าบุรุษต้องทุ่มเงินหลายตำลึงเพื่อยื้อแย่งชิงตัวนางมาปรนเปรอกาม ทว่านางดันต้องตาเล่อหยางหลงที่เข้ามานั่งร่ำสุรากับสหายคนสนิทเข้า จึงพยายามยวนยั่วให้ท่าพร้อมเสนอราคาที่ค่อนข้างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เขาปฏิเสธไปหลายครา ทว่านางหาได้ฟังภาษาคนรู้ความไม่! ถือดีว่ามารยาสตรีออดอ้อนสักนิด บุรุษใดเล่าจะจิตใจแข็งทื่อได้! ผิดคาด นั่นกลับทำให้เล่อหยางหลงทั้งรำคาญ ทั้งหงุดหงิด จึงด่าทอนางไปสารพัด ซ้ำยังสั่งปิดโรงเตี้ยมเป็นเวลาร่วมเดือนอีกด้วย ทำให้มีชายหนุ่มเจ้าสำราญบางคนรู้สึ

"..." สองสาวใช้หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก พวกนางนิ่งเงียบมิยอมปริปากพูดเพียงลอบสบตากันเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นใดดี ถ้าพูดความจริงออกไปก็ย่อมกลายเป็นศัตรูของซือเหย่สตรีที่วางอำนาจบาตรใหญ่คับจวนซึ่งทุกคนรวมถึงตัวพวกนางเองต่างทราบดีว่าหากผู้ใดที่ทำให้อีกฝ่ายมิพึงพอใจเข้าจะโดนตามรังควานและมีจุดจบไม่สวยนัก แต่หากท่านให้การเท็จ ขานรับเรื่องโป้ปดเหล่านั้นแล้วท่านแม่ทัพจับได้เล่ามิน่าหวาดกลัวกว่าหรือ พวกนางหาได้อยากโดนตัดลิ้นจนกลายเป็นใบ้หรือจับไข้หัวโกร๋น เสียสติไปเหมือนคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาไม่ "ว่าอย่างไรเล่า! จะอ้ำอึ้งอีกนานหรือไม่" ซือเหย่กดเสียงทุ้มต่ำ ขบเขี้ยวขบฟันบดเบียดเสียดสีกันจนดังกรอดเล็ดลอดออกมาแฝงรอยบีบบังคับอยู่ในที หากท่านเขาคิดไม่หลับหูหลับตาหมายมั่นจะหาเรื่องหาราวกุ้ยไป๋หลานให้จนได้ก็คงพอเข้าใจว่าคนของตนกำลังข่มขู่บีบบังคับสาวใช้สองนางนั้นโป้ปดเป็นพรรคเป็นพวกตน แต่อย่างไร! นั่นมันสิทธิของเขา "เอ่อ...คะ...คือ" "พวกนางเห็นทีท่าของไป๋หลานเมื่อครู่แล้วคงหวาดกลัวกระมังเจ้าคะท่านพี่หยาง ข้ามิแปลกใจหากพวกนางจะรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกถึงเพียงนี้ ดูเถิด ขนาดข้าที่ท่านพี่เป

เสียงอาละวาดเอะอะโวยวายและเสียงเข้าของถูกปาตกแตกดังสนั่นออกไปถึงด้านนอกจวน ทำให้จินเกอ จินเฉอถือวิสาสะพุ่งตัวเข้ามาด้วยใจเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านายตนเกรงว่าจะมีผู้มิประสงค์ดีที่เล่อหยางหลงเคยไปขัดแข้งขัดขาหรือทำตัวอันธพาลใส่บุกเข้ามาลอบทำร้ายเอาคืนเยี่ยงคราก่อน ๆ “เกิดอันใดขึ้นขอรับท่านแม่ทัพ” “นาง! นางสตรีชาติชั่วผู้นั้นกล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับข้าโดยมิมีเกรงกลัว!” แม่ทัพเล่อหยางหลงเมื่อเห็นทหารคนสนิททั้งสองคนของตนโผล่พรวดพราดเข้ามาในห้องก็ค่อย ๆ เก็บซ่อนไฟโทสะที่มันสุมอยู่กลางอกให้มิดด้วยไม่อยากรู้สึกเสียหน้าหากเรื่องที่เขาจนปัญญาจะต่อปากต่อคำกับแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นั้นกระทั่งยินยอมไม่ไต่สวนเอาความรีบขับไล่ไสส่งนางออกไปให้พ้น ๆ ถูกแพร่งพรายเข้าหูผู้อื่นเข้า จากนั้นจึงค่อย ๆ หันหน้าออกด้านนอกหน้าต่างแล้วใช้แขนแกร่งไขว้ประสานฝ่ามือกันเอาไว้ที่บริเวณบั้นเอว “พวกเจ้าเข้ามาด้วยเหตุอันใด” “พวกข้าได้ยินเสียงคล้ายข้าวของตกแตก ซ้ำยังได้ยินท่านแม่ทัพเอะอะโวยวายเสียงดังขอรับ พวกข้าเลยคิดว่าจะมีพวกโจรหรือศัตรูลักลอบเข้ามาทำร้ายท่านแม่ทัพอีกขอรับ” จินเกอและจินเฉอสองสหายคนสนิทของเล่อหยา