30

เขาต้องงอนง้อนางเป็นแน่! มิได้! นางต้องห้ามแสดงกิริยาอาการออกนอกหน้าเป็นอันขาด ควรสงวนที่ท่าสงบเสงี่ยมเอาไว้ให้สมบทบาทนางเอกนวนิยายเสียหน่อย

เล่นตัวเล็กน้อยให้พอเป็นพิธี มิต้องมากความ เสียเวล่ำเวลา!

"เอาบัวลอยน้ำขิงของเจ้ากลับไปด้วย ข้ามิอยากเห็นมันดูรกหูรกตา"

เพล๊ง!!!! ใบหน้านางแตกกระจายแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี ริมฝีปากอวบอิ่มเน้นเข้าหากันเบา ๆ ก่อนจะส่งเสียงชิชะในลำคออย่างนึกขัดใจแล้วคว้าถ้วยขนมหวานแล้วเดินสะบัดส่ายสะโพกโยกย้ายออกไปจากเรือนแม่ทัพเล่อหยางหลง

"เดี๋ยว!"

"มีอันใดอีก" กุ้ยไป๋หลานตะคอกตอบนางด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงวีน "ข้าหาได้มีอารมณ์มาทะเลาะกับเด็กเอาแต่ใจเช่นเจ้าหรอกนะซือเหย่" นางเหนื่อยหน่ายกับความดื้อรั้นเอาแต่ใจตนของแม่นางซือเหย่ผู้นี้เต็มทีแล้ว เหตุใดพี่น้องที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่เดียวกัน ได้รับการอบรมเลี้ยงดูจากคนคนเดียวกันจึงได้มีนิสัยที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงถึงเพียงนี้เล่า

แม่นางซืออิ๋ง ผู้พี่ ยามเจอหน้านางก็ยิ้มทักทายแล้วเข้ามาชวนพูดคุยอย่างเป็นมิตรในฐานะสหายคนหนึ่ง นางขาดเหลือสิ่งใดอีกฝ่ายก็คอยช่วยมิเคยปริปากบ่นเลยสักครา แต่ไยแม่นางซือเหย่ผู้เป็นน้องสาว ใจคอนางจึงได้โหดเหี้ยม ดื้อรั้น เอาแต่ใจ กิริยามารยาทต่ำทรามสถุนคล้ายกับสตรีที่มิเคยได้รับการอบรมสั่งสอน

"เหตุใดเจ้าจึงได้หน้าด้านไร้ยางอายถึงเพียงนี้ไป๋หลาน! เจ้าเข้าไปยั่วยวนท่านพี่ถึงในเรือน คิดมักใหญ่ใฝ่สูงริอาจอยากจะเป็นฮูหยินแม่ทัพจนตัวสั่นระริกใช่หรือไม่" ซือเหย่ยกแขนเรียวบางขึ้นกอดอกแล้วชำเลืองตามองสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบะปากเล็กน้อย

"เจ้าหมายจะพูดถึงข้าหรือพูดถึงตัวเองกันเล่าคุณหนูซือเหย่...เฮ้อ" แม่นางกุ้ยไป๋หลานยกฝ่ามือขึ้นมาลูบปลายคางมนป้อย ๆ ประกอบทีท่ากำลังครุ่นคิด "ผู้ใดกันหรือเจ้าคะที่พยายามยั่วยวนให้ท่าท่านแม่ทัพมาตั้งแต่ยังไม่ตัดจุก แต่ก็มิเคยสำเร็จ มิเคยได้เห็นแม้กระทั่งผิวเนื้อขาว ๆ ภายใต้อาภรณ์ของท่านแม่ทัพที่ข้าผู้นี้เพิ่งจะเข้ามาอยู่แต่ก็มีวาสนาได้ใช้ฝ่ามือลูบไล้สัมผัส"

"เจ้า!!!! ไร้ยางอาย ข้ามิเคยพบเคยเห็นผู้ใดหน้าด้านได้เท่ากับเจ้ามาก่อน เจ้าหาใช่สตรีตัวเปล่าไม่ เจ้าเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินตกแต่งไปเป็นภรรยาของผู้อื่นแล้วซ้ำผู้นั้นยังเป็นน้องชายต่างมารดาของท่านพี่ข้า แต่เจ้าหาได้มีสามัญสำนึกแยกแยะผิดชอบชั่วดียังทำตัวราวกับสตรีในหอนางโลมยวนยั่วให้ท่าท่านพี่จนเขาพลาดพลั้งเกิดเหตุการณ์อุบาทว์ตาเหมือนวันนี้ขึ้น" แววตาของซือเหย่ที่จ้องมองไปยังกุ้ยไป๋หลานเต็มไปด้วยรอยชิงชังและรอยอาฆาต ทว่ามันกลับหาได้ดูน่ากลัวสะพรึงจนถึงขั้นชวนขนหัวลุกไม่

สิ่งที่แม่นางซือเหย่ผู้นี้พูดขึ้นมาเมื่อครู่ก็ทำให้นางฉุกใจคิดขึ้นมาได้ว่าล้วนมีความจริงอยู่บ้าง นั่นก็คือ บัดนี้นางมิใช่สตรีตัวเปล่าเล่าเปลือย แต่เป็นสตรีมีเหย้ามีเรือนเพิ่งเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินไปกับชายคนรักเมื่อไม่นานมานี้ ซ้ำยังมิได้ยื่นหนังสือหย่าขาดแก่กันจึงนับว่ายังเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้อง ทำให้ระหว่างนางและแม่ทัพเล่อหยางหลงมันไม่ใช่ความรักที่ดูน่ารัก สุดแสนโรแมนติกเหมือนหนุ่มสาวเกี้ยวกันทั่ว ๆ ไป แต่กลายเป็นว่านางกำลังทำตัวเป็นดอกซิ่งแดงเบนออกนอกกำแพง (สำนวนจีนหมายถึง หญิงที่คบชู้) ต่างหากเล่า

นางควรจะจัดการสะสางปัญหาส่วนตัวเรื่องสถานะความสัมพันธ์ระหว่างนางและแม่ทัพเยี่ยนเฉินให้เสร็จสิ้นเสียก่อน จะได้มิมีผู้อื่นเขาครหาได้ว่านางทำตัวคล้ายหญิงในหอคณิกาเทียวไปหาคนนี้ เทียวหาคนนู้นที

ทว่าจะให้นางทำอย่างไรเล่า ตั้งแต่นางถูกลักพาตัวมาอยู่ในจวนหลังนี้ก็ร่วมเดือน ที่มิเคยได้ออกไปสัมผัสบรรยากาศและผู้คนด้านนอกคล้ายกับถูกกับขังหน่วงเหนี่ยวกักบริเวณให้อยู่แต่ภายใต้การดูแลของเขา แล้วนางจะหาเวลาที่ใดไปสะสางความสัมพันธ์รักครั้งเก่าให้เรียบร้อย

"ว่าอย่างไร ข้าพูดแทงใจดำหรือเจ้าถึงทนฟังไม่ได้จึงต้องรีบเดินหนีไปเช่นนี้" แม่นางซือเหย่ยังคงตามราวีไม่เลิก รีบสาวเท้าเดินมาขวางหน้ากุ้ยไป๋หลานเอาไว้ "เหอะ! น่าสมเพชเสียจริง"

"หากเจ้ายังไม่หยุดพูด ข้าจะตบให้เลือดกลบปากดีหรือไม่! ข้าเหลืออดกับเจ้าเต็มทีแล้วซือเหย่ เมื่อใดเจ้าจะเลิกทำตัวเป็นเด็กน้อยเอาแต่ใจเสียที รู้หรือไม่ว่าที่มิมีผู้ใดเขาอยากคบค้าสมาคมกับเจ้าก็เพราะนิสัยเจ้ามันน่ารังเกียจเช่นนี้อย่างไรเล่า หากเจ้าไม่คิดที่จะปรับตัวก็จงทำใจเอาไว้เถิดในวันหน้าเจ้าจะไม่เหลือใครเลยสักคน" กุ้ยไป๋หลานผลักดันเรือนร่างบอบบางของซือเหย่ให้ออกห่างพ้นทางเดินก่อนจะเบี่ยงตัวหนีออกมาเพราะไม่อยากสาวเรื่องสาวราว ต่อปากต่อคำให้มากความกับคนที่ทำตัวเป็นบัวใต้โคลนตมเยี่ยงนั้น

ฟุ้บ!!

เรือนร่างบอบบางทิ้งตัวลงบนพื้นแล้วเหยียดยืดขาเรียวบางลงไปห้อยจุ่มน้ำลำธารเย็นเฉียบที่ไหลผ่านด้านหลังจวนแม่ทัพเล่อหยางหลง

บริเวณตรงนี้มีกิ่งกอไผ่ใหญ่ที่ให้ความสงบร่มรื่นและยามที่ลมพัดผ่านก็จะได้ยินเสียงใบไผ่เสียดสีกันฟังสำเนียงแลแล้วไพเราะเสนาะหูช่วยให้ผ่อนคลายอารมณ์จากความตึงเครียดได้ดีเลยทีเดียว นางจึงมักจะมาเก็บตัวอยู่ที่นี่จนกลายเป็นสถานที่ประจำไปเสียแล้ว

แต่...หาได้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็นไม่ เพราะรายล้อมรอบตัวนางโดนทหารร่างสูงใหญ่บึกบึนน่ากลัวคอยจับจ้องอยู่มิให้คลาดสายตา ไม่ว่านางจะย่างกรายก้าวไปทางใด

"เห้อ!!!"

"เหตุใดจึงได้ถอนหายใจแรงเยี่ยงนี้เล่าแม่นางไป๋หลาน" ซืออิ๋ง เดินเข้ามาหย่อนสะโพกลงนั่งข้าง ๆ สตรีที่นางนับว่าเป็นสหาย "เมื่อครู่ข้าได้ยินคนอื่นเขาพูดกันว่าเจ้ามีปากมีเสียงกับน้องสาวข้าอีกแล้วกระนั้นหรือ เจ้าอย่าได้ถือสาเอาความนางนักเลย นางยังเล็กยังเด็กนัก ไม่รู้ประสีประสา ทำสิ่งใดก็เอาแต่ใจตนหาได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนไม่"

"ซืออิ๋ง ข้าขอถามเจ้าอีกคราเถิดว่าเจ้ากับแม่คุณหนูเอาแต่ใจผู้นั้นน่ะเป็นพี่น้องท้องเดียว พ่อแม่เดียวกันจริงหรือ เหตุใดถึงได้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้"

ซืออิ๋งหัวเราะร่วนในลำคอพลางส่ายศีรษะเล็กน้อย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่นางกุ้ยไป๋หลานเอ่ยถามตนเช่นนี้ แต่มันหลายครั้งต่อหลายครั้งจนนับไม่ถ้วนซึ่งทุกครั้งนางก็ตอบไปตามตรงเหมือนเดิม "ซือเหย่นางโดนตามใจมาตั้งแต่เด็กจากมารดาข้าและท่านพี่หยางหลง อยากได้หรือต้องการสิ่งใดก็จะต้องได้ มิเคยมีผู้ใดหาญกล้าต่อกรกับนางไม่ เห็นทีคงมีเจ้าคนแรกและคนเดียวกระมังที่กล้าทำถึงเพียงนั้น"

"ก็ข้าอดหมั่นไส้นางมิได้นี่ คนกระไรทำตัวได้หน้าตบเหลือเกิน ข้าไม่เข้าใจเสียจริงว่านางเกิดเป็นน้องสาวเจ้าได้เช่นไร ซืออิ๋งเหตุใดเจ้าถึงไม่อบรมสั่งสอนน้องสาวเจ้าบ้างเล่าว่าให้เอาเจ้าเป็นเยี่ยงอย่าง สักครึ่งหนึ่งของเจ้าก็ย่อมถือเป็นการดี นางจะได้มีคนรัก คนเอ็นดู หาใช่อยู่แบบผู้อื่นนินทาลับหลังเช่นนี้"

"ใช่ว่าข้าไม่เคยบอกกล่าวตักเตือนนาง กลับกันข้าสอนจนจนปัญญาเสียแล้วไป๋หลาน น้องสาวข้าผู้นี้ดื้อรั้นค้านหัวชนฝาไม่ฟังความใครทั้งสิ้น ข้าจึงทำได้เพียงแอบหวังลึก ๆ ว่าสักวันหากนางโตขึ้นนางจะเข้าใจและปรับตัวได้เอง"

กุ้ยไก๋หลานเหลือบมองสหายเล็กน้อยแต่ก็มิได้โต้ตอบอันใดกลับไป จนกระทั่งพระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มที ซึ่งแรกเริ่มเดิมวันนี้นางตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำอาหารที่บุรุษจอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้นโปรดปรานไปเอาอกเอาใจแล้วทำคะแนนกับเขาเสียหน่อย ทว่าร่างกายมิใคร่เอื้ออำนวยสักเท่าใดนัก นางรู้สึกปวดเมื่อยเวียนหัวไปหมดจึงยุติแผนการไว้ชั่วคราวแล้วนอนพักผ่อนที่เรือนสาวรับใช้ด้านหลังแทน

ทางฝั่งของแม่ทัพเล่อหยางหลง คำพูดของนางสตรีชาติชั่วผู้นั้นที่เอื้อนเอ่ยออกมาเมื่อตอนกลางวันยังตามหลอกหลอนวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่เลิกรา...อยากรู้ว่าสิ่งนั้นคือความคิดหรือนางเพียงแค่พูดเพื่อให้เขาตายใจด้วยหวังจะออกไปหาคนรักใจจะขาดกันแน่

หากเป็นจริงดั่งคิดว่านางยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งลงทุนเปลืองเนื้อเปลืองตัวกับเขาเพื่อออกไปหาชายคนรัก มันก็ยิ่งย้ำเตือนเขาอีกว่า นางรักไอ้บุรุษชาติชั่วผู้นั้นมากมายเพียงใด

ทว่าหากนางรู้สึกชอบพอเขาขึ้นมาจริงเล่า...มันก็คงเป็นเรื่องดีมิใช่หรือที่เขาจะได้สมหวังดั่งปรารถนากับสตรีที่เขาหมายปองต้องตามาตั้งแต่นานนม แต่

นางเป็นภรรยาของผู้อื่น...

นางยังมิได้หย่าขาดจากสามีของนาง...

ถึงแม้คิดได้เช่นนี้ แม่ทัพหยางหลงก็มิมีกะจิตกะใจจะทำงานราชการบ้านเมือง คัดอักษรได้เพียงหนึ่งตัวก็ชะเง้อหน้าสอดส่องหาร่างของสตรีผู้นั้นที่จะต้องเดินนวยนาดเข้ามาก่อกวนสร้างความรำคาญใจให้เขามิเว้นวัน ทว่าแปลกนัก! นี่ก็เลยเวลารับประทานข้าวเย็นมามากโขแล้ว เหตุใดนางจึงยังมิเสนอหน้าบาน ๆ นั่นเข้ามาเสียที

"ท่านแม่ทัพชะเง้อหาผู้ใดหรือขอรับ ข้าเห็นท่านนั่งอยู่เยี่ยงนี้ราวครึ่งชั่วยามได้แล้วนะขอรับ" จินเกอเอ่ยถามด้วยความสงสัยหลังจากที่นั่งมองเจ้านายตนเหลือบตาไปทางประตูครั้งแล้วครั้งแล้วคล้ายกับกำลังรอผู้ใดอยู่เสียอย่างนั้น