26

“ข้าจำได้ขอรับท่านแม่” น้ำเสียงเขาถูกกดต่ำลงเพราะดูคล้ายกับว่าคำพูดของแม่นมซือเหยาเมื่อครู่มันดันไปกระทบกระเทือนจิตใจของเขาเสียจนได้ "ข้ามิมีวันลืมหรอกขอรับ ก่อนที่ท่านแม่จะสิ้นใจตายท่านแม่ทำขนมยุเหวียนเซียวหม้อใหญ่ให้ข้ากินฉลองที่ข้าสอบได้อันดับที่หนึ่ง...และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้ามีโอกาสได้กินอาหารฝีมือท่านแม่"

...

"แค่ก ๆ อร่อยหรือไม่หยางเอ๋อร์" ในครั้งนั้นฮูหยินใหญ่หนิงลี่เองก็เจ็บออด ๆ แอด ๆ อาการมิใคร่สู้ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว น่าแปลกใจนักทั้ง ๆ ที่นางกินยาและดื่มชาที่ท่านหมอประจำตระกูลสามีจัดเตรียมเอาไว้ให้อย่างสม่ำเสมอมิเคยขาดตกบกพร่องแต่หารู้เลยไม่ว่าเหตุใดจึงมิดีขึ้นในทางกลับกันมีแต่ย่ำแย่ทรุดลงกว่าเดิม

นับวันร่างกายของฮูหยินใหญ่หนิงลี่ก็ยิ่งทรุดโทรมห่อเหี่ยว ไม่มีเรี่ยว ไม่มีแรง เดิมทีเรือนร่างของนางแบบบางอยู่แล้วตามประสาสตรี ยามทรุดตัวป่วยไข้ลงก็ยิ่งผอมแห้งจนปรากฏเห็นโครงกระดูกชัดเจน แต่ด้วยเพราะรู้ข่าวว่าบุตรชายเพียงคนเดียวของนางสอบได้คะแนนอันดับที่หนึ่งจึงแบกร่างตัวเองลงครัวทำขนมของโปรดให้เขาเป็นรางวัล

"อร่อยขอรับท่านแม่ ข้าชอบอาหารที่ท่านแม่ทำทุกอย่างเลยขอรับ" เล่อหยางหลงในตอนนั้นยังเล็กนัก ชีวิตของเด็กชายคนหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางครอบครัวอันแสนอบอุ่นมีทั้งบิดาและมารดารักใคร่ คอยอบรมเลี้ยงดู ทะนุถนอมราวกับเป็นหยก สมบัติล้ำค่าที่มิสามารถตีราคาได้ เขาจึงถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นเด็กที่ร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นมิตร เพราะเติบโตมาอย่างดีจึงได้รับความเมตตาเอ็นดูจากทุกคน

"อร่อยก็กินเยอะ ๆ แม่ทำให้เจ้าอีกเป็นหม้อใหญ่ ๆ เชียว" ฮูหยินใหญ่หนิงลี่เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางบนศีรษะของบุตรชายด้วยความรักใคร่ที่เปี่ยมล้นอยู่เต็มแววตา

เล่อหยางหลง คือ แรงฉุดรั้ง คือ เหตุผลที่ทำให้นางพยายามฮึดสู้ต่อกรกับสภาพร่างกายที่ร่อแร่จวนจะโรยราเต็มทีเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้เห็นการเติบโตในแต่ละช่วงของเขา

"ท่านแม่ดีขึ้นแล้วหรือขอรับ เหตุใดถึงลงครัวทำขนมของโปรดให้ลูกได้"

"แม่ดีขึ้นแล้ว"

"จริงหรือขอรับท่านแม่ หากท่านพ่อกลับมาแล้วรู้ว่าอาการของท่านแม่ดีขึ้นท่านพ่อคงจะดีใจยิ่งนักขอรับ ลูกเองก็เช่นเดียวกัน...ลูกอยากให้ท่านแม่รีบหายเป็นปลิดทิ้ง งานลอยโคมอีกสองเดือนข้างหน้าพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกจะได้ไปเที่ยวด้วยกันเช่นทุก ๆ ปีอย่างไรเล่าขอรับ" ใบหน้าหล่อเหลาฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ก่อนจะช้อนตักขนมหวานบัวลอยน้ำขิงไส้งาดำเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเพื่อให้คนทำรู้สึกชื่นใจว่าคนกินเช่นเขาชื่นชอบนัก

...

"นั่นเป็นมื้อสุดท้ายที่ข้าได้กินอาหารฝีมือท่านแม่ เพราะผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเดือนท่านแม่ก็ทิ้งข้าไปอย่างมิมีหวนกลับทำให้ข้าไม่มีโอกาสได้กินของอร่อย ๆ อีกเลย รวมถึงงานลอยโคมในปีนั้นที่ข้าวาดฝันเฝ้านับรอวันอย่างใจจดใจจ่อทุกคืนก็ไม่เกิดขึ้นด้วยเช่นกัน" แววตาของบุรุษแดงก่ำเริ่มมีหยาดน้ำรื้นขึ้นมาเอ่อคลอเบ้า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความทรงจำที่แสนเจ็บปวดกัดกินก้อนเนื้อบริเวณหน้าอกข้างซ้ายเขาอย่างเหี้ยมโหดมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

"..."

"หากท่านแม่ไม่สิ้นใจ ข้าคงจะได้ไปงานลอยโคมพร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อ แม่ ลูก ดั่งที่ตั้งใจเอาไว้...แล้วท่านแม่รู้หรือไม่ขอรับ ในคืนนั้นกลับเป็นสตรีหน้าด้านที่กล้าทำเรื่องอุบาทชาติชั่วที่ได้ลอยหน้าลอยตาไปเที่ยวงานและเปิดตัวตนเองในฐานะฮูหยินใหญ่คนใหม่แห่งจวนตระกูลเล่อเคียงข้างท่านพ่อ ทั้ง ๆ ที่พี่สาวของนางเพิ่งจะเสียชีวิตไปแค่เดือนเศษ"

เพล๊ง!!!! ถ้วยขนมหวานบัวลอยน้ำขิงไส้งาดำถูกเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรงด้วยอารมณ์โมโหโทสะที่คืบคลานเข้ามาข้าห่อล้อมจิตใจจนเศษกระเบื้องแตกกระจาย

"ข้าอยากรู้นักว่าจิตใจของนางสตรีชั่วและบุรุษผู้นั้นทำด้วยอันใดกันไยถึงได้โหดเหี้ยมเพียงนี้...พวกเขาพากันออกไปลอยโคม ทักทายผู้อื่นด้วยสีหน้าระรื่นทั้ง ๆ ที่ท่านแม่ข้าเพิ่งจากไปไม่เท่าไหร่! ข้าไม่เคยพบ ไม่เคยเจอผู้ใดน่ารังเกียจได้เท่าพวกคนในจวนตระกูลนั้นอีกแล้ว" แม่ทัพเล่อหยางหลงกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกคับแค้นใจที่มันขุ่นเคืองอยู่ในอกไม่หาย ฟันเขาขบกรอดเข้าหากันจนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏสันกรามเด่นนูนขึ้นมาให้เห็นชัดเจน

“โถ่...หยางเอ๋อร์ลูกแม่ แม่สงสารเจ้าเหลือเกิน ไยโชคชะตาฟ้าลิขิตถึงได้โหดเหี้ยมกับเจ้าเยี่ยงนี้” แม่นมซือเหยาเดินเข้าไปกอบกุมประคองฝ่ามือหยาบกร้านที่กำลังกำหมัดแน่นแล้วยกขึ้นมาอยู่ในระนาบเดียวกับเนินหน้าท้อง

“ข้าไม่เคยลืมขอรับท่านแม่และจะไม่มีวันลืม ไม่มีวันให้อภัยคนตระกูลเล่อ จนกว่าพวกมันจะชดใช้ให้ข้ากับท่านแม่ของข้าอย่างสาสม ข้าจะทำให้พวกมันเจ็บปวดทุกข์ทรมานจำฝังใจไปจนวันตาย...” แววตาของเขาดุกร้าวแผ่กระจายอายสังหารออกมารอบด้านชนิดที่ว่าอานุภาพพลังทำลายล้างของมันสามารถทำให้ข้าวของและเครื่องประดับที่อยู่บริเวณใกล้เคียงแตกกระจุยไม่เหลือชิ้นดีได้ในชั่วพริบตาเดียว

“หยางเอ๋อร์…”

“ท่านแม่อย่าห้ามข้าเลยขอรับ จริงอยู่ที่ข้ารักและเชื่อฟังคำท่าน แต่สำหรับเรื่องนี้อย่างไรข้าก็จะแก้แค้น เพื่อสังเวยให้แก่การสูญเสียของมารดาข้าและความอัปยศที่เกิดขึ้นในชีวิตของข้า” แม่ทัพเล่อหยางหลงเลื่อนฝ่ามืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาวางบนหลังมือของแม่นมซือเหยาพร้อมทั้งยกริมฝีปากตรงเรียบขึ้นเล็กน้อย

แม่นมซือเหยาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่พลางส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยความเอือมระอาเต็มแก่ หยางเอ๋อร์ของนางผู้นี้หากปักใจคิดจะทำสิ่งใดลงไปแล้วก็ไม่มีสิ่งใดสามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของเขาได้ นางทราบดี เพราะนางเป็นคนเลี้ยงเขามากับมือตั้งแต่เล็กแต่น้อย “แม่ได้ยินบ่าวในโรงครัวพูดกันว่าเจ้าลักพาตัวแม่นางกุ้ยไป๋หลานมาอยู่ที่จวนหรือ? ไยถึงทำเช่นนั้นเล่าหยางเอ๋อร์ หากถูกจับได้ขึ้นมา…”

“ข้าหาได้สนใจสิ่งนั้นไม่ขอรับท่านแม่”

“หยางเอ๋อร์ เจ้าช่วยตอบข้อข้องใจให้แม่ทีเถิดว่าเจ้ามิได้รักใคร่ชอบพอแม่นางไป๋หลานผู้นั้น ใช่หรือไม่” แม่ทัพเล่อหยางหลงหันหันขวับไปมองใบหน้าของแม่นมซือเหยาพร้อมหัวคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบหลุบตามองต่ำแล้วเบี่ยงหน้า แลดูแล้วช่างนับได้ว่าเป็นอากัปกิริยาของผู้ที่กระทำความผิดแล้วโดนจับได้ชัด ๆ

“ไยท่านแม่จึงเอ่ยถามข้าเช่นนี้เล่าขอรับ หาได้มีมูลความจริงไม่”

“…”

“ผู้ใดหรือสิ่งใดทำให้ท่านแม่คิดว่าข้าจะชอบพอแม่นางผู้นั้นกันเล่าขอรับ หรือ…นางสตรีผู้นั้นเที่ยวไปโพทนา โอ้อวด แอบอ้างกับผู้อื่นใช่หรือไม่ขอรับว่าข้าอาจมีใจพิศวาสก็เลยลักพาตัวนางมาอยู่ที่จวน” พูดพลางก็ยกฝ่ามือขึ้นมาลูบปลายคางมนทำท่าทำทางคล้ายกับกำลังใช้สมองพิจารณาครุ่นคิดอย่างหนัก “ต้องใช่เหตุนี้เป็นแน่ ต้องใช่”

“…”

“ท่านแม่จะเชื่อถืออันใดในคำนางกันเล่าขอรับ หารู้ไม่ว่าบัดนี้นางวิปลาสจิตใจวิปริตไปเสียแล้ว คำพูดคำจาและท่าทีของนางมิเหมือนแม่นางไป๋หลานผู้เดิม ซ้ำร้ายนางยังปากจัด ใจกล้า ถึงขั้นต่อรองกับข้ายังมิมีเกรงกลัว ด้วยเหตุเพราะตรอมใจที่โดนพรากจากอกสามีกระมังขอรับ”

แม่นมซือเหยานิ่งเงียบมิได้โต้ตอบอันใดกลับไป เพราะเท่านี้ก็พอคาดเดาได้ไม่ยากนักแล้วว่าหยางเอ๋อร์ของนางคงต้องตาสตรีผู้นั้นเข้าเสียแล้ว ดูเอาเถิดอาการร้อนรน ตีตนไปก่อนไข้ชัดเจนถึงเพียงนั้น “ดีแล้ว”

“ดีเช่นไรหรือขอรับท่านแม่?”

บุรุษขมวดคิ้วแน่นหาได้เข้าใจไม่ว่าเหตุใดแม่นมซือเหยาถึงได้กล่าวออกมาว่า ‘ดีแล้ว’ มันหมายความว่าเช่นไร ดีแล้วนี่ดีจริง ๆ หรือไม่ หรือ ดีแล้วแบบกระแทกแดกดัน

“ก็ดีแล้วที่เจ้ามิได้มีใจรักใคร่ชอบพอนางอย่างไรเล่า” นางอธิบายขยายความเพิ่มเติม แต่ดูเหมือนคนฟังยังคงมีคำถามค้างคาอยู่ในใจมิหายจึงแสดงสีหน้าออกมาเช่นนั้น “เจ้าคงจำได้ว่านางหาใช่สตรีตัวเปล่าเล่าเปลือยไม่ นางเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินตบแต่งไปเป็นภรรยาของเยี่ยนเฉินบุตรชายแม่นางหนิงเหอ แม้นยังมิได้ร่วมหออย่างถูกต้องตามประเพณีจนเสร็จสมบูรณ์ แต่ผู้คนต่างทราบกันถ้วนว่านางคือฮูหยินน้อยแห่งตระกูลเล่อ คิดดูเถิดหากเจ้ามีความรู้สึกเช่นนั้นกับนางจริง ผู้คนเขาอาจครหาติฉินนินทาเอาได้ว่าเจ้าลอบตีท้ายครัว เป็นชู้กับน้องสะใภ้ตนเอง"

@จวนตระกูลเล่อ

เพล๊ง!!!!

"ออกไป!! ออกไปจากห้องข้า!!!" แม่ทัพเยี่ยนเฉินปัดถ้วยข้าวต้มที่นางถืออยู่ในมือและกำลังยื่นให้เขาทิ้งอย่างไม่ใยดีจนตกแตก

"ว๊ายย! ท่านพี่" หลินฟางเหมยรีบถอยหลบเศษกระเบื้องทันท่วงที ด้วยจิตใต้สำนึกย้ำนักย้ำหนาว่าหากผิวกายขาวเนียนไร้จุดด่างพร้อยที่นางเฝ้าบำรุงรักษามาเป็นอย่างดีจะต้องรอยขีดข่วน เลือดตกยางอก กระทั่งอาจกลายเป็นแผลเป็น นางคงรับมิได้และขอยอมกลั้นหายใจตายเสียยังดีกว่า

แม้นหลบหลีกเศษกระเบื้องได้พ้น ทว่าอาภรณ์ตัวโปรดราคาแพงที่ถูกตัดเย็บโดยเนื้อผ้าเกรดสูงและช่างฝีมือดีที่สุดในแคว้นกลับเปียกชุ่มเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบข้าวต้มอุ่นที่กระเด็นมาโดนเต็ม ๆ

"ออกไป!!! ไป๋หลาน...ไป๋หลานของข้า ไปตามหาไป๋หลาน! พานางกลับมาหาข้า พานางกลับมา" แม่ทัพเยี่ยนเฉินเอาแต่นอนฟุบลงบนโต๊ะทำงาน มือพลางกอดขวดสุราแล้วพร่ำเพ้อเรียกหาสตรีคนรักโดยมิเป็นอันจะนอนจะกิน

หลินฟางเหมยกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกคับแค้นใจที่ต้องมาทนฟังชายที่นางชอบพอพร่ำเพ้อถึงหญิงอื่นต่อหน้าเช่นนี้ "ท่านพี่จะเรียกหาสตรีต่ำทรามผู้นั้นด้วยเหตุอันใดกันเจ้าคะ นางหาได้รักท่านพี่อย่างใจจริงไม่ นางปรารถนาเพียงทรัพย์สินเงินทองของท่านพี่เท่านั้น"

"เจ้าเอาอันใดมาพูดฟางเหมย! ไป๋หลาน ไป๋หลานของข้าหาใช่คนเช่นนั้นไม่"

"นางทำกับท่านพี่ถึงเพียงนี้ท่านพี่ยังคิดจะปกป้องนางอีกหรือเจ้าคะ หรือท่านพี่ลืมสิ้นแล้วว่านางทำเรื่องเสื่อมเสีย ทำลายชื่อเสียงเกียรติยศของตระกูลเล่ออย่างไรบ้าง" หลินฟางเหมยเดินเข้าไปใกล้ร่างของบุรุษแกร่งกำยำที่กลิ่นเหล้าโชยมาเต็มสองรูจมูกเหม็นหึ่งจนแทบสำลัก "นางหอบสินสอดหนีไปกับชายชู้ในคืนวันแต่งงาน ท่านพี่เข้าใจหรือไม่เจ้าคะ! ว่านางมิได้รักท่านพี่ เวลานี้นางคงมีความสุขกับคนรักของนางแล้วกระมังเจ้าคะ"

เมื่อโดนพูดแทงใจดำซ้ำ ๆ เข้าหลายครั้ง แม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินก็มิอาจทนฟังไหวเพราะต่อให้จะพยายามหลอกตัวเอง แก้ต่างให้นางมากเพียงใดแต่ก็มิสามารถปฏิเสธได้ว่าสิ่งที่หลินฟางเหมยกล่าวล้วนเป็นความสัตย์ความจริงทั้งสิ้น "ออกไป!!! ออกไปให้พ้นหน้าข้า!!!" จึงผลั้งมือผลักจนร่างนางล้มหงายลงกองอยู่บนพื้น

ตุ้บ!

"โอ๊ย..."

"เหมยเหมย!" เล่อฮูหยินเข้ามาทันเห็นเหตุการณ์ที่บุตรชายจอมโง่เขลาของนางผลักร่างหลานสาวผู้ที่หมายมั่นอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้พอดีจึงรีบเข้าไปประคองร่างบางไว้มิให้ล้ม “เป็นเช่นใดบ้าง”

หลินเหมยฟางกำลังจะอ้าปากเหวี่ยงวีนใส่แม่ทัพเยี่ยนเฉินด้วยนิสัยเคยตัว ทว่าปรับอารมณ์แทบไม่ทันเพราะว่าที่แม่สามีนางเข้ามาพอดี “เหมยเหมยมิเป็นอันใดเจ้าค่ะท่านป้า ขอบคุณท่านป้ามากที่ช่วยหลานไว้ หาไม่หลานคงระบมเนื้อระบมตัวไปอีกหลายวันแน่”

“เยี่ยนเฉิน! สตรีแพศยาผู้นั้นทำให้เจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร ไยถึงได้ลงไม้ลงมือกับน้องเยี่ยงนี้!!” เล่อฮูหยินเข้าไปยื้อแย่งขวดสุราจากบุตรชาย หากเป็นพละกำลังเรี่ยวแรงขณะที่เขายังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนมิได้ขาดสติเมามายนางก็คงมิอาจกระทำได้แม้แต่ให้ขวดสุราขยับเขยื้อนสักนิดแล้ว

หญิงวัยกลางคนกระดูกกระเดี้ยวไม่ค่อยแข็งแรงเยี่ยงนี้น่ะหรือจะสามารถสู้แรงบุรุษที่ผ่านการฝึกฝนวิทยายุทธ์มามากมายเช่นเยี่ยนเฉินได้

“ท่านแม่…ท่านแม่ช่วยไปตามหาไป๋หลานให้ข้า ไปตามหานาง ตามนางกลับมาหาข้า ท่านแม่…”

“เลิกโง่เสียทีเยี่ยนเฉิน!!! เวลานี้นางคงเสพสุขเริงรักอยู่กับชายคนรักของนางไปแล้วกระมัง! หากข้าพาตัวนางกลับมาเจ้าจะกล้ามั่นใจได้เยี่ยงไรว่ามิมีลูกเสือลูกตะเข้ติดท้องนางมาด้วย” เล่อฮูหยินกล่าวขึ้นอย่างใส่อารมณ์ นึกฉุนเฉียวไม่หายว่าไยพ่อบุตรชายตัวดีของนางถึงได้โง่เขลาปานนี้ นางอุตส่าห์หาสตรีดี ๆ ที่เพียบพร้อมทุกประการอย่างแม่นางหลินฟางเหนียนไว้ให้แล้วแท้ ๆ แต่กลับแลมิเห็นหน้ามืดตามัวไปคว้าเอาก้อนอิฐก้อนกรวดหมายจะให้เป็นเพชรงามกระนั้นหรือ หาใช่ความไม่

"ท่านแม่"

"ไปกันเถิดหลานป้า"

"เจ้าค่ะท่านป้า"