28

“แล้วท่านแม่จะเก็บใบชาพวกนี้ไว้ด้วยเหตุใดกันเจ้าคะ หากมีผู้อื่นที่มิรู้ความพลั้งเผลอดื่มกินเข้าไปเล่า ลูกเกรงว่ามันจักกลายเป็นเรื่องใหญ่” ซืออิ๋งอดสงสัยไม่ได้ว่ามารดานางจะมีใบชาที่เป็นพิษแก่ร่างกายไว้ใกล้ตนเองด้วยเพราะสิ่งใด

แม้นางที่คอยช่วยมารดาคัดแยกใบชามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย มองด้วยตาเปล่า สัมผัส และสูดดมเข้าไปจนเต็มปอดแล้วก็แทบจะมิรู้หรือผิดสังเกตเลยว่าใบชาใบนี้มีสรรพคุณทางยาที่ก่อให้เกิดโทษกับร่างกาย ฉะนั้นหากเป็นผู้อื่นที่มิเคยคุ้นชินกับใบชา นางมั่นใจว่าไม่มีทางทราบเป็นแน่

“ใบชาเหล่านี้ถึงแม้จะก่อให้เกิดโทษเป็นพิษแก่ร่างกายก็จริงแต่นั่นหากใช้ในกรณีที่มากเกินความจำเป็นต่างหากเล่า…ดื่มกินเพียงน้อยนิดก็จะมีสรรพคุณช่วยให้ผ่อนคลายและรู้สึกสดชื่น” นางอธิบายไขข้อข้องใจให้แก่บุตรสาวได้ฟัง

“แล้วโทษของมันรุนแรงหรือไม่เจ้าคะ”

“มันหาได้ก่อให้เกิดโทษในชั่วพริบตาที่ดื่มกินเข้าไปไม่ แต่ใบชาชนิดนี้หากดื่มกินบ่อยครั้งและสะสมกันภายในร่างกายเป็นระยะเวลายาวนานมันก็จะค่อย ๆ กัดกินทำลายส่วนของระบบประสาทและก่อให้เกิดภาพหลอน”

“น่ากลัวเสียจริงเจ้าค่ะท่านแม่” ซืออิ๋งหวาดผวาไม่น้อย

"รีบคัดแยกเถิด" นางเหลือบตามองบุตรสาวเล็กน้อย "อี้เหย เจ้าเอาใบชาห่อนี้ไปเก็บในหีบให้เรียบร้อย"

"เจ้าค่ะแม่นม" ซืออิ๋งมองตามอี้เหย หลานสาวท่านป้าหัวหน้าโรงครัวไปจนสุดสายตา แต่ก็มิได้ซักไซร้อันใดให้มากความ เพราะอีกฝ่ายทำงานและคอยช่วยดูแลมารดานางคัดแยกใบชามาตั้งแต่นางจำความได้ ด้วยมีความรู้ในด้านนี้พอตัวจึงได้รับความไว้วางใจไหว้วานใช้งานอยู่หลายครั้งจากแม่ทัพเล่อหยางหลง

…

ผ่านไปหนึ่งเดือน ที่แม่นางกุ้ยไป๋หลานเริ่มเดินหน้าจีบแม่ทัพเล่อหยางหลง บางครั้งบางครานางก็ถอดถอนท้อใจยิ่งนักเพราะอีกฝ่ายใจแข็งเด็ดเดี่ยวเหลือเกิน มิยอมเปิดโอกาสให้นางได้ใกล้ชิดเลยแม้แต่น้อย

แต่นางหรือจะยินยอม ดื้อรั้นหัวชนฝา อย่างไรก็ต้องทำให้เขายอมรับกับนางให้ได้ว่าเขาเองก็แอบต้องตาชอบพอนางอยู่มิน้อยเช่นเดียวกัน ทว่ามันหาได้ง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากถึงเพียงนั้นไม่ เพราะยังมีแม่นางซือเหย่เด็กน้อยจอมแก่แดดที่คอยทำตัวใหญ่โตคับจวนราวกับตนได้กลายเป็นฮูหยินของจวนนี้ไปเสียแล้ว

“ข้าทำขนมบัวลอยน้ำขิงของโปรดท่านแม่ทัพมาให้เจ้าค่ะ ลองชิมดูเถิดเจ้าค่ะข้าทำสุดฝีมือเชียวนะเจ้าคะ” ยังไม่ทันได้รีรอคำอนุญาตหรือตอบตกลงให้เข้ามาในห้องทำงาน กุ้ยไป๋หลานก็ถือวิสาสะย่างกรายแล้ววางชามขนมหวานลงบนโต๊ะไม้สักพร้อมฉีกยิ้มหวาน ๆ ให้เขาหนึ่งที

“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในเรือนข้า” แม่ทัพหยางหลงทิ้งด้ามพู่กันที่กำลังตวัดอักษรลงบนกระดาษอย่างอารมณ์เสีย นับวันนางสตรีวิปลาสผู้นี้ยิ่งถือดี อวดเก่งเข้าไปใหญ่ พยายามทำตัวสนิทสนมใกล้ชิดกับเขาปานว่าชอบพอเขาเข้าแล้ว!

แต่จะเป็นไปได้เยี่ยงไรกัน เหอะ! หัวใจนางมอบให้บุรุษผู้นั้นจนมิเหลือพื้นที่ให้เขาแล้วมิใช่หรือ นี่นางคงอยากกลับออกไปหาคนรักจนใจจะขาดจึงพยายามดิ้นรนทำทุกอย่างถึงเพียงนี้!

ช่างโง่เขลากระไรเยี่ยงนี้! บุรุษผู้นั้นหาได้ทุกข์ร้อนกระวนกระวายหรือพยายามดิ้นรนออกตามหาสตรีที่บอกว่ารักนักรักหนาเยี่ยงนางไม่ ควงแม่นางหลินฟางเหมยร่วมงานออกหน้าออกตาคล้ายกับเป็นกลายประกาศกลาย ๆ แล้วว่า นางคือว่าที่สะใภ้คนใหม่ของตระกูลเล่อ

“ก็ข้านี่อย่างไรเจ้าคะ ข้าเป็นคนที่อนุญาตให้ข้าเข้ามาในเรือนของท่านแม่ทัพเอง” นางฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะใช้สองฝ่ามือบอบบางวางค้ำลงบนโต๊ะทำงานแล้วตั้งใจยื่นหน้าเข้าไปในระยะประชิดเพื่อให้ปลายจมูกชนกัน

“ไร้ยางอาย! สตรีเช่นเจ้าหน้าหนาหน้าทนยิ่งนัก ข้าหาได้เคยเห็นสตรีนางใดวิปริตวิปลาสเช่นเจ้าไม่” แม่ทัพเล่อหยางหลงใช้ฝ่ามือดันศีรษะนางให้ออกห่างจากกาย

“ก็แม่นางซือเหย่ของท่านแม่ทัพอย่างไรเล่าเจ้าคะ… ดูก็รู้ว่านางคิดเช่นใดกับท่าน มีแต่ท่านผู้เดียวกระมังที่หลับหูหลับตามิรู้ความสิ่งใด เอ…หรือท่านจะทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดกันเจ้าคะ”

“ข้าหาได้คิดเยี่ยงนั้นกับกับเหย่เหย่ไม่ และที่สำคัญหากข้าจะคิดหรือไม่คิดกับผู้ใดก็หาใช่ธุระกงการของเจ้า” สายตาที่เขาเหลือบมองนางยังเต็มไปด้วยความเย็นชาเหมือนวันแรกไม่มีผิด นางอยากจะรู้เหลือเกินว่าเขาจะเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่ามิได้รู้สึกสิ่งใดกับนางไปถึงเมื่อไหร่กัน

“ถ้าเช่นนั้นท่านแม่ทัพลองชิมบัวลอยน้ำขิงที่ข้าอุตส่าห์ตั้งไจทำไว้ให้ก่อนเถิดนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวจะเย็นชืดไม่อร่อยกันพอดี” นางพูดพร้อมกับผายมือไปยังชามขนมหวานที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว แต่ทว่าเขามิมีแม้กระทั่งชายตาแลมองทำเพียงใช้ฝ่ามือและผลักเลื่อนดันมันออกไปให้ออกห่างจากระยะสายตา

“ข้าไม่กิน” พูดพลางก็สะบัดหน้าหนีเชิดไปทางอื่น แต่อย่างไรนางหาได้สนใจไม่เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางโดนเขาปฏิเสธและทำตัวเฉยชาเยี่ยงคนไม่มีหัวใจเช่นนี้

“กินหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าอุตส่าห์ลงครัวตั้งแต่เช้าตรู่เลยนะเจ้าคะ” กุ้ยไป๋หลานยังคงไม่ยอมเลิกราฉวยจับถ้วยขนมหวานแล้วเดินอ้อมโต๊ะไม้สักข้ามไปอยู่ฟากฝั่งเดียวกันกับบุรุษ

“นี่ข้าต้องขอบใจเจ้าใช่หรือไม่?” เขาถามอย่างกระแทกแดกดัน “ออกไป!”

“ท่านแม่ทัพจะยอมกินดี ๆ หรือจะให้ข้าป้อนด้วยปากเจ้าคะ?”

“เหอะ! เจ้ากล้าหรือ” แม่ทัพเล่อหยางหลงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอพร้อมชำเลืองมองนางด้วยสายตาดูถูกดูหมิ่น “สตรีเช่นเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ช่างน่าขันนัก”

กุ้ยไป๋หลานกระตุกยิ้มมุมปาก ช่วยไม่ได้… หากจะถูกกล่าวหาว่าลวนลามบุรุษแต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อเขาพูดท้าทายดูถูกดูหมิ่นนางเอง ฉะนั้นนางก็จะสั่งสอนและให้เขารู้ว่าสตรีเยี่ยงนางนี่แหละที่กล้าทำเรื่องเช่นนั้น “เจ้าค่ะ”

“จะให้ข้าเสียเวลากับเจ้าอีกนานหรือไม่ อะอะ ไหนไหนก็ไหนไหนแล้ว ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าสตรีเยี่ยงเจ้าจะทำสิ่งใดได้บ้างนอกเสียจากดีแต่ปากพูดพร่ำพะ…” แม่ทัพเล่อหยางหลงยังไม่ทันพูดจนจบประโยคริมฝีปากหยักก็ถูกประกบกดทับด้วยริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว

สองฝ่ามือเล็กประคองกรอบใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ให้มั่นคงเพื่อตั้งรับรอยจูบที่นางกำลังปรนเปรอ แม้ว่าจะเก้งกังติดขัดไปบ้างเล็กน้อยแต่ก็ถือว่าทำได้ดีเลยมิน้อยทีเดียวสำหรับครั้งแรก

ทางฝั่งของแม่ทัพเล่อหยางหลงเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าสตรีผู้นี้จะหาญกล้าทำเรื่องเช่นนี้กับเขาจริง ในตอนนี้ถึงสมองจะออกคำสั่งให้ใช้สองฝ่ามือผลักออกแสร้งแสดงทีท่าว่ารังเกียจนางเข้ากระดูกดำ แต่เหตุใดตัวเขาจึงแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ถึงเพียงนี้ ยืนตัวเกร็งยินยอมรับรอยจูบจากนางโดยมิมีปฏิเสธ ด้วยลึก ๆ แล้วในใจก็อยากหยุดเวลาเอาไว้แล้วกอบโกยช่วงความสุขนี้ให้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไอ้หัวใจไม่รักดี!!!

“อื้อ…” กุ้ยไป๋หลานเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มมีปฏิกิริยาบางอย่างตอบสนองกลับมานั่นก็คือการยินยอมปริปากให้นางได้ส่งปลายลิ้นเข้าไปสอดแทรกควานหาความหวาน จึงค่อย ๆ เลื่อนแขนเรียวบางลงมาลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำอย่างเต็มฝ่ามือสักครั้งก็นับว่าเป็นวาสนานางได้ตายตาหลับแล้ว

ดูเหมือนสติสัมปชัญญะของแม่ทัพเล่อหยางหลงก็ค่อย ๆ เลือนหายไป รอยเกลียด รอยชิงชังที่พยายามเสแสร้งขึ้นมาเป็นกำแพงหนาคอยขวางกั้นระหว่างนางและเขาก็ถูกพังทลายลงให้เหลือเพียงความรู้สึกที่ถูกซ่อนลึกอยู่ภายใต้จิตสามัญสำนึกที่เริ่มทำหน้าที่ของมันด้วยการออกคำสั่งให้ฝ่ามือหยาบกร้านเลื่อนลงไปประคองเอวคอดกิ่วเอาไว้แล้วออกแรงบีบคลึงบั้นสะโพกเบา ๆ ตามสัญชาตญาณบุรุษ

“อื้อ…” ทั้งสองนัวเนียกันอยู่นานสองนาน จนสายเชือกที่รัดอาภรณ์ของสตรีอยู่ถูกปลดออกด้วยฝีมือของบุรุษเสียตั้งแต่เมื่อใดแล้วก็มิอาจรู้ตัวทราบได้

ร่างบางถูกผลักให้เป็นฝ่ายโดนจู่โจมบ้างในชั่วพริบตาเดียว…นางถูกยกขึ้นนั่งบนโต๊ะไม้สักหรูหราและเลื่อนแขนเรียวบางขึ้นไปคล้องคอบุรุษไว้

ทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดีเกือบจะเข้าได้เข้าเข็มแล้วแท้ ๆ หากมิมีมารผจญเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะในโอกาสเหมาะเจาะเช่นนี้เสียก่อน

“ท่านพี่!!!!!!!!!!!!!!” เสียงแหลมของแม่นางซือเหย่กรีดร้องออกมาจากในลำคอ ก่อนจะรีบสาวท้าวกระทืบเร่า ๆ เข้ามาแยกทั้งสองคนออกจากกันแล้วถลนตามองกุ้ยไป๋หลานอย่างเอาเรื่องเอาราวหมายจะเอาเลือดหัวนางออก