ตอนที่ 4 บุปผาในกำมือ

ตำหนักอวี้เหยา วังหลวงแคว้นคุนหลัน

องค์ชายทอดสายตามองดูดอกไม้ผลิบานกลางสวน รอยยิ้มบางปรากฏยามนึกถึงวันแรกที่ได้เจอคนผู้นั้น บทสนาเรียบง่ายแต่กลับสัมผัสได้ถึงความจริงใจของคนตรงหน้า

“ท่านเป็นผู้ใดหรือ” น้ำเสียงสดใสเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เพราะไม่เคยเห็นหน้าเถียนซีเย่มาก่อน 

“ข้าน่ะหรือ…” เขาเอียงคอเล็กน้อย สบตากับเจ้าของดวงตาสีอำพันที่เปล่งประกายเหมือนดวงจันทร์ยามค่ำคืนแล้วตอบนางว่า “หากเจ้าคือองค์หญิงเถียนเหม่ยหลิน เช่นนั้นข้าก็คงเป็นเสด็จอาของเจ้า”

เวลานั้น พระธิดาของฮ่องเต้อายุเพียงสี่ชันษา เพิ่งเคยออกมาเที่ยวเล่นนอกตำหนักพระมารดาไกลถึงเพียงนี้เพราะวิ่งตามผีเสื้อฝูงหนึ่งจนหลงทาง

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองด้วยความงุนงงเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าวังหลวงแห่งนี้มีใครสักคนหนึ่งปฏิบัติกับเขาเหมือนคนทั่วไปเพราะแม้แต่ผู้เป็นมารดายังคิดว่าเขาคือปีศาจ

“เสด็จอา ดูนั่นสิ ผีเสื้อสวยหรือไม่” เด็กน้อยยังคงมองฝูงผีเสื้อหลากสีไม่อาจละสายตา ตื่นเต้นกับวสันตฤดูในปีนี้เป็นอย่างมาก “เสด็จอา… ชอบผีเสื้อหรือไม่เพคะ”

“ชอบสิ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลันได้ยินนางกำนัลพี่เลี้ยงเรียกหาองค์หญิงแสนซนกันขวักไขว่จึงบอกเด็กน้อยตรงหน้าว่า “เสด็จแม่ของเจ้าคงรออยู่ที่ตำหนัก หากอยากดูผีเสื้ออีก วันหลังข้าจะพาไปดูในสวนตรงโน้นดีหรือไม่”

“จริงหรือ...” นางยิ้มดีใจ สีหน้าระรื่นแล้วพยักหน้าโดยไม่ลังเล “เสด็จอา สัญญา…”

“สัญญา…” เขาอดไม่ได้ที่จะลูบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยของเถียนเหม่ยหลิน เอ็นดูความสดใสของนางจนรู้สึกว่าใบไม้ผลิปีนี้ไม่แย่เท่าใดนัก 

ความทรงจำเก่า ๆ ทำให้เถียนซีเย่ยิ้มได้พลางคิดในใจ เช่นนั้นวสันตฤดูปีนี้เล่าจะเป็นอย่างไร ทุกอย่างที่ข้าคาดหวังจะเปลี่ยนไปบ้างหรือไม่ พลางตวัดพู่กันเขียนจดหมายหนึ่งฉบับเพื่อส่งไปหาองค์หญิงที่เวลานี้ถูกซ่อนตัวอยู่ในดินแดนแสนห่างไกล

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้แต่เขากลับรู้ได้ว่าผู้ใดกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ รังสีแห่งความเกลียดชังยังมีอยู่เต็มเปี่ยมและเขาไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย

“องค์ชายเก้าทรงทำสิ่งใดลงไป” 

พระสนมโจวผู้เป็น พระมารดาขององค์หญิงเอ่ยถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความระคนสงสัยว่าข่าวที่ได้รับมานั้นถูกต้องหรือไม่ 

“พระสนมตรัสเองมิใช่หรือว่ากระหม่อมอายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ถึงวัยต้องอภิเษกกับสตรีสักคน” 

รอยยิ้มมุมปากทำเอาคนตรงหน้าขนลุกชัน ในใจเดือดปุด ๆ จนไม่อาจอดกลั้นเอาไว้ได้

“แต่องค์ชายอภิเษกกับนางไม่ได้” พระสนมลั่นวาจา ไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด 

หลายปีก่อน นางอุตส่าห์ขอร้องให้ฮ่องเต้ส่งพระธิดาไปซ่อนให้พ้นหูพ้นตาคนเช่นเขาแต่ไม่คิดว่าองค์ชายสั่งให้มือสังหารหย่งชางตามหาพระธิดาอย่างลับ ๆ

“ทรงกังวลพระทัยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” เขาส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “ก็แค่อภิเษกกับคนที่กระหม่อมรัก หาใช่เรื่องผิดแปลกอันใด”

“แต่นางเป็นพระภาติยะของพระองค์”

“แล้วอย่างไรเล่า” เถียนซีเย่คิดในใจว่าเป็นลูกสาวของพี่ชายร่วมมารดาแล้วอย่างไร 

“ปีศาจ!” พระสนมหลุดคำพูดนี้ออกมาจนทำให้องค์ชายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มกว้างไม่คิดถือสาแล้วพูดว่า “พระองค์อย่าทรงกังวลไปเลย ถึงอย่างไรกระหม่อมก็ไม่รู้ว่านางในดวงใจอยู่ที่ไหน ทรงเก็บซ่อนได้ดีถึงเพียงนั้นเชียวล่ะ แม้แต่หย่งชางยังหาไม่เจอ บางทีเสด็จพี่อาจจะส่งกระหม่อมกลับไปอยู่อารามอันจิ้งเช่นเดิมก็เป็นได้ พระสนมไม่ทรงคิดเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เขารู้ว่ายามนั้นใครเป็นตัวตั้งตัวตีส่งตัวเองไปกักบริเวณที่อารามอันจิ้งโดยอ้างว่าเพื่อศึกษาจริยธรรมจึงอุตส่าห์ทำตัวดีอย่างที่ใคร ๆ อยากให้เป็นก็แล้ว คราวนี้จึงคิดว่าสมควรได้รางวัลตอบแทนบ้างและสิ่งที่เขาต้องการหาใช่ทรัพย์สมบัติหรือบัลลังก์ ในใจปรารถนาเพียงนางหนึ่งเดียวที่ยิ้มให้เขาทุกคราที่พานพบ ทำให้เขารู้ว่าตนเองอยู่ในสายตาใครสักคน

“พระสนมเสด็จกลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ ประทับในตำหนักอวี้เหยานาน ๆ ไม่ทรงกลัวหรือว่ากระหม่อมจะคิดทำสิ่งต่ำช้ากับพระองค์” เขาพูดจบแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย นับว่าเป็นการไล่คู่สนทนาได้อย่างแยบยลเพราะพระสนมยิ่งรู้สึกรังเกียจคนตรงหน้ามากกว่าเดิม

คล้อยหลังสตรีผู้นั้น เถียนซีเย่พึมพำว่า “ไม่ว่าชีวิตก่อนหรือชาตินี้ พระสนมก็ยังกีดกันความรักของกระหม่อมเช่นเคย น่าเสียดายนักที่พระองค์จะไม่มีวันได้เห็นพระธิดาแสนงามสวมชุดเจ้าสาวเดินเข้าห้องหอกับกระหม่อมผู้นี้”

คืนนั้น

พระมารดาขององค์หญิงเถียนเหม่ยหลินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล รู้สึกกังวลไปหมดพลางให้นางกำนัลนำสมุนไพรร้อนที่มักดื่มก่อนเข้านอนมาให้เพราะสุขภาพของนางในช่วงนี้ไม่ค่อยดีสักเท่าใดนัก พลันสายตาเหลือบเห็นกระดาษจดหมายวางอยู่บนโต๊ะจึงหยิบมาอ่าน

เพียงแค่เห็นคำขึ้นต้นที่เอ่ยเรียกนางว่าเป็นพระมารดาของว่าที่พระชายาก็เลือดขึ้นหน้าทันที ยิ่งอ่านข้อความที่เถียนซีเย่เขียนมาให้นางโดยเฉพาะยิ่งมือสั่นจนไม่อาจควบคุมความโกรธได้

นั่นเป็นเพราะเขารู้แล้วว่าเถียนเหม่ยหลินซ่อนตัวอยู่ในอารามชีไป๋เหลียน เถียนซีเย่รู้มานานมากแล้วแต่เก็บเอาไว้เป็นความลับมาโดยตลอด ตบตานางและทำเหมือนบิดามารดาขององค์หญิงโง่เง่าที่ไม่รู้เรื่องอันใดเลย

บรรทัดหนึ่งในจดหมายฉบับนั้นเขียนไว้ละเอียดราวกับต้องการเน้นย้ำว่าไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางความสุขของเขาได้

เถียนเหม่ยหลินผู้เป็นดั่งบุปผาผลิบานในใจของกระหม่อม ดวงเนตรสีอำพันของนางช่างบริสุทธิ์ราวกับดวงจันทร์ทอประกายยามค่ำคืน พระเกศาสีน้ำตาลอ่อนที่กระหม่อมเคยถักเปียให้ยาวสลวย นุ่มเหมือนแพรไหมต่อให้ห่างหายกันนานนับปียังคงจดจำสัมผัสนั้นได้ ไม่มีทางลืมเลือน

กระหม่อมอยากรู้นักว่ายามนี้นางเติบโตมากถึงเพียงไหนแล้วแต่กลับต้องอดทนบ่มเพาะและทะนุถนอมให้สมกับการรอคอยที่วันหนึ่งข้างหน้า บุปผาดอกนี้จะงดงามสมกับเป็นพระชายาของกระหม่อม นางคือผู้ที่จะอยู่เคียงข้างบัลลังก์คุนหลันด้วยกัน

พระมารดาขององค์หญิงเถียนเหม่ยหลินป้องปากรู้สึกพะอืดพะอมขยะแขยง ไม่อยากเชื่อว่าความคิดของเขาไม่มีเปลี่ยนราวกับส่งเขาไปอบรมกักตนในอารามอันจิ้งเป็นการกดดันทำให้อีกฝ่ายเก็บกดจนทุกอย่างเลวร้ายลงกว่าเดิม

กระหม่อมคิดถึงพระฉวีผุดผ่องของนาง อยากลองสัมผัส ลูบไล้ให้สมกับการรอคอยเนิ่นนาน พลันเห็นประโยคที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน กระหม่อมจะดูแลนางเป็นอย่างดีเพราะถึงอย่างไรนับตั้งแต่นี้ไป เถียนเหม่ยหลินจะมีเพียงกระหม่อมคนเดียว

“หมายความว่าอย่างไรกัน เหตุใด…” จู่ ๆ พระสนมรู้สึกราวกับว่าหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าและร่างกาย ลมหายใจขาดห้วงจนเวียนหน้าตาลาย มือสองข้างพยายามคว้าสิ่งยึดเหนี่ยวแต่แทบไร้เรี่ยวแรงจนทรุดตัวลงกับพื้น

“ไม่นะ… ไม่…” นางพึมพำไม่มีเสียง พยายามเรียกให้ใครสักคนมาช่วยพลางนึกถึงประโยคสุดท้ายของจดหมาย

อย่าทรงถือโทษโกรธกระหม่อมเลย อุตส่าห์ให้โอกาสตัดสินพระทัยถึงสองครั้งสองคราแต่พระสนมยังคงดึงดันกีดกันกระหม่อมกับนางเช่นเดิม หลับให้สบายเสียเถิด หากไม่มีพระสนมสักคน เหม่ยหลินของกระหม่อมก็ไม่อาลัยอาวรณ์นักหรอกเพราะนางคิดว่าพระมารดาทอดทิ้งให้ทนทรมานอยู่ในอารามชีแห่งนั้นต่างหาก

ไม่จริง ข้าไม่ได้ทิ้งนาง... ผู้เป็นมารดาทำได้แค่เพียงคิดในใจเพราะรู้ตัวแล้วว่าสมุนไพรที่ดื่มในวันนี้มีสิ่งใดแปลกไป เถียนซีเย่วางแผนเอาไว้ทั้งหมดเพื่อทำให้เถียนเหม่ยหลินกลายเป็นดอกไม้ในกำมือของตัวเอง 

แม้ดิ้นรนอยากเอาตัวรอดจากการวางยาพิษครั้งนี้แต่ทำได้ยากเหลือเกิน น้ำตาของผู้เป็นมารดารินไหลอยากขอโทษบุตรสาวสักครั้งที่ไม่อาจปกป้องนางได้อีกแล้ว

ไม่นานนัก หย่งชางผู้หนึ่งเข้ามาพบเจ้านายพร้อมความคืบหน้า “พระสนมสิ้นพระชนม์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่างนั้นหรือ” เขาพยักหน้ารับรู้สิ่งที่ควรต้องเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ทั้งที่ในใจคาดหวังว่าครานี้พระมารดาของนางจะอนุญาตเสียอีก 

อย่างน้อยจะได้เห็นว่าเถียนเหม่ยหลินในชุดเจ้าสาวสีแดงนั้นงดงามเพียงใด ก่อนที่จะหงุดหงิดไม่น้อยเพราะนึกถึงเรื่องบางอย่างแล้วถามลูกน้อง

“สวีอันอวี่ตายแล้วใช่หรือไม่”

มือสังหารหย่งชางเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้านายถึงถามในสิ่งที่ไม่มีเหตุผลเพราะคนที่ลงมือฆ่าบุตรชายของผู้นำองค์กรมือสังหารซิ่วหมินก็คือตัวเขาเองแท้ ๆ 

“สวีอันอวี่ตายไปนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ” 

ชายฉกรรจ์ตอบไปตามความจริง ยืนยันให้เจ้านายมั่นใจเพราะเวลานั้นเขาอยู่ที่นั่นด้วยพลันนึกไม่ออกเลยว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้กลัวเด็กน้อยเก้าขวบนัก

ตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน องค์ชายเก้าสั่งให้หย่งชางตามหาเด็กที่ชื่อว่าสวีอันอวี่เพื่อสังหาร ในฐานะเงาจึงทำตามโดยไม่คิดถามไถ่หาเหตุผล ทุกคนแยกย้ายกันสืบเสาะว่าสวีอันอวี่ซ่อนตัวอยู่ใด ใช้ชีวิตเป็นผู้ใดแล้วกำจัดจนหมดสิ้น

สวีอันอวี่ บุตรชายหัวหน้ามือสังหารซิ่วหมิน

สวีอันอวี่ บุตรชายขุนนางสกุลสวีแคว้นคุนหลัน

สวีอันอวี่ น้องชายของบัณฑิตสกุลสวีแห่งเทียนชาง

สวีอันอวี่ บุตรชายคนเล็กหัวหน้ามือสังหารหงเฟิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นสวีอันอวี่คนใด ไม่มีใครรอดชีวิตอีกต่อไปแล้ว

เถียนซีเย่ถอนหายใจเมื่อรับรู้ว่าสิ่งที่เขากังวลจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้งเพราะครานี้สวีอันอวี่จะไม่มีวันหันปลายกระบี่สังหารเขาและเถียนเหม่ยหลินได้อีก

“องค์ชายจะเสด็จไปที่อารามไป๋เหลียนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” 

เจ้าตัวเอ่ยถามเผื่อว่าครั้งนี้คำสั่งจะเปลี่ยนไปเพราะได้รับรายงานมาว่าองค์หญิงถูกคนในอารามชีกลั่นแกล้งทุกเมื่อเชื่อวันและเขายังทำราวกับว่าพระมารดาขององค์หญิงตั้งใจทอดทิ้งบุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างไม่ไยดี

เถียนซีเย่ยิ้มมุมปากนับเวลาอยู่ในใจแล้วพูดว่า “ถึงเวลาแล้วสินะ” ก่อนจะสั่งให้หย่งชางเตรียมตัวอย่างลับ ๆ โดยไม่ให้ฮ่องเต้ล่วงรู้ว่าเขาคิดทำสิ่งใด

ครั้นได้อยู่เพียงลำพังก็ยิ้มกว้างมองจดหมายเขียนด้วยลายมือที่ส่งมาจากเถียนเหม่ยหลิน

เสด็จอา เหตุใดจึงไม่มีใครรักหม่อมฉันเลย เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ทิ้งหม่อมฉันไปจริง ๆ หรือเพคะ หากเป็นเช่นนั้นแล้ว เสด็จอาจะเป็นอย่างพวกเขาหรือไม่

“เหม่ยหลิน อดทนอีกสักนิดเถิด เจ้าต้องลำบากเสียบ้างจึงจะรู้รสชาติของการถูกทิ้งอย่างไรเล่า เห็นหรือไม่ว่าผู้คนต่างรังแก ทำร้ายเจ้าจนเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ มีเพียงข้าเท่านั้นที่เป็นห่วงเจ้าเสมอ หากเป็นเช่นนั้นแล้ว จงอยู่ในความสิ้นหวัง มองข้าเป็นเพียงแสงสว่างหนึ่งเดียว จงเชื่อฟัง รักและเทิดทูนข้าให้สมกับที่ข้ารักเจ้า เหม่ยหลิน… อีกไม่นานเราสองคนจะได้เจอกันแล้ว ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะยิ้มให้ข้าด้วยความรักและความคิดถึงเหมือนในวันวาน”