ตอนที่3 ลืมถามชื่อเธอ

“ผมมีความสุขมาก”

เธอเหนื่อยแต่ก็ต้องคิดถึงวันข้างหน้า “ฉันไม่ติดค้างคุณแล้วนะ” เจด้าลืมตามองเขา

“ว่าแต่คุณพอมีตำแหน่งว่างในร้านบ้างไหม ฉันอยากทำงาน” สำหรับเจด้าเงินแค่หนึ่งพันบาทต่ออาทิตย์ไม่พอแน่ ๆ

พีรพัฒน์มองใบหน้างาม คิดว่าแค่เธอนอนกับเขา เขาก็พร้อมจะเลี้ยงดูเธออย่างดี

“ถ้าผมจะเลี้ยงดูคุณ...”

เจด้าส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า

“คุณบอกว่าแค่คืนเดียว พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนี้อีก ฉันอยากทำงานหาเงินเอง คุณพอจะมีงานว่างไหม ถ้าไม่มีฉันไปหาที่อื่น  ก็ได้”

โอ้ เด็ดเดี่ยวจริง ๆ พีรพัฒน์ไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ถูกเขาพรากความบริสุทธิ์ แต่เธอกลับไม่คิดจะต่อรองหรือเรียกร้องเงินเพิ่ม หนำซ้ำยังของานเขาทำ ถ้าไม่ให้ก็พร้อมจากไปโดยง่าย

“ถ้าคุณอยากทำงาน ผมมีตำแหน่งว่างพอดี”

เจด้าหันไปมองร่างเปลือยที่เดินมายื่นนามบัตรให้ “พรุ่งนี้บ่าย สามโมงเข้ามาที่ร้าน ผมจะสอนงานคุณก่อนเริ่มงาน ร้านอาหารของเราส่วนมากให้บริการลูกค้าระดับสูง ดังนั้นจะผิดพลาดไม่ได้ เข้างานสี่โมง ออกงานตอนเที่ยงคืน”

เจด้าพยักหน้าเข้าใจ และรู้สึกโชคดีที่เวลางานกับตารางเรียน    ไม่ชนกัน เธอจึงออกจากห้องแล้วกลับที่พักโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองเขาเลยสักนิด

จนแล้วจนรอดเขาก็ลืมถามชื่อเธอ ถ้าเกิดเธอนึกกลัวแล้วไม่มาสมัครงานกับเขา เขาจะติดต่อหรือหาเธอได้ที่ไหนละเนี่ย

พีรพัฒน์นั่งเหม่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เสียงมือถือดังขึ้น เขารีบรับสายก่อนจะนิ่งไปนานแล้วถามย้ำ

“คุณบอกว่าอะไรนะครับ”

“คุณพีรพล ญาติของคุณเกิดอุบัติเหตุใกล้กับมหาวิทยาลัย ชีพจรของเขาหยุดเต้นตั้งแต่ที่เกิดเหตุ ตอนนี้ถูกนำส่งโรงพยาบาลแล้ว ญาติกรุณามารับศพและทำเรื่องกลับนะคะ”

เป็นไปได้อย่างไร น้องชายเขาตายได้ยังไง ก่อนหน้านี้เพิ่งแวะมา ที่ร้าน คุยกันไม่ทันไรก็ขอตัวออกไปทำธุระข้างนอก จู่ ๆ ตายได้อย่างไร พีรพัฒน์วางโทรศัพท์และรีบไปโรงพยาบาล เขายังไม่อยากเชื่ออาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้

ทว่าความจริงก็คือความจริง น้องชายของเขาเสียชีวิตแล้ว พีรพัฒน์ช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ร่างไร้วิญญาณตรงหน้าเป็นญาติเพียง    คนเดียวที่เขาเหลืออยู่ แล้วเขาจะบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์ว่าอย่างไร

แม้แต่น้องชายคนเดียวก็ยังปกป้องไม่ได้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ เขาเอามือทุบกำแพงเพื่อระบายอารมณ์

“เกิดอุบัติเหตุได้ยังไง”

เขาถามเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เพิ่งเดินทางมาถึงเพื่อสอบปากคำ     เขาได้รับคำตอบว่า “พวกเราตรวจสอบพบว่ากล้องวงจรปิดตรงบริเวณ     ที่เกิดเหตุเสียพอดี แต่กล้องอีกตัวก่อนหน้านั้นจะเห็นว่ารถของคุณพีรพลขับมาด้วยความเร็วสูง”

แม่ง! กล้องจะมาเสียอะไรตอนนี้วะ เขาไม่เข้าใจ พอเห็นสีหน้าที่พร้อมจะอาละวาดของพีรพัฒน์ ตำรวจจึงรีบอธิบายต่อ “แต่คนที่เห็นเหตุการณ์บอกว่ามีนักศึกษาวิ่งตัดหน้ารถ ทำให้รถเสียหลักพุ่งชนเสาไฟฟ้า ตอนแรกผู้ตายยังมีชีวิตอยู่ แต่โชคร้ายมีรถอีกคันแล่นมาอัดด้านหลังทำให้น้องคุณเสียชีวิตคาที่”

พีรพัฒน์สะกิดใจกับคำว่านักศึกษา “ที่เขาบอกว่านักศึกษาวิ่ง  ตัดหน้า คือใครครับ”

“ผมไม่ทราบ รู้แค่ว่าเป็นผู้หญิงสองคน พอเกิดอุบัติเหตุสองคนนั้นก็หายตัวไปเลย”

คนตายทั้งคน แต่ตัวต้นเหตุกลับหนีไปหน้าตาเฉยเนี่ยนะ เขาจะต้องสืบให้ได้ว่าผู้หญิงสองคนนั้นเป็นใคร ในเมื่อพึ่งตำรวจไม่ได้ ก็ต้องใช้วิธีของเขาเอง

“ถ้าญาติไม่ติดใจการตายแล้วกรุณาเซ็นชื่อรับทราบตรงนี้ครับ”

พีรพัฒน์มองเอกสาร “ตราบใดที่ผมยังไม่ทราบว่านักศึกษาที่เป็นต้นเหตุคือใคร ผมจะไม่เผาศพน้องชายผม”

ชายหนุ่มพูดจริงทำจริง เขาจะเอาคนทำผิดมาลงโทษให้ได้

อุบัติเหตุ คือสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แต่ก็ใช่ว่าเธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบในการกระทำ หากเธอกับเพื่อนไม่วิ่งตัดหน้ารถ ผู้ชายคนนั้นก็คงไม่ตาย แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็กลัวจนไม่รู้ว่าจะปรึกษาใคร เมื่อกลับถึงห้องพักก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องหลับไปแล้ว โชคดีที่นี่ไม่ใช่หอในมหาวิทยาลัย ไม่อย่างนั้นเธอคงเข้ามาไม่ได้เพราะเลยเวลาทำการแล้ว เจด้ามองร่าง   บนเตียงที่ขยับยุกยิก น่าจะยังไม่หลับ แต่คงกำลังโกรธเธอที่จู่ ๆ ก็เดินหนีออกมาจากร้าน แต่เจด้าไม่สนใจหรอก จึงไม่คิดที่จะพูดปรับความเข้าใจ

เธอหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำที่ขนาดพื้นที่เท่าแมวดิ้นตาย บอกตรง ๆ ห้องน้ำบ้านเธอยังใหญ่กว่าห้องพักนี้ด้วยซ้ำ เจด้ารู้สึกหงุดหงิด เพราะหันไปทางไหนเป็นต้องชนของล้มกระจาย ก้มเก็บหลายรอบจนเบื่อ พานให้โมโห จึงปล่อยเอาไว้เสียอย่างนั้นแล้วเดินออกจากห้องน้ำหลัง  อาบเสร็จ

หยิบเสื้อนอนมาสวมก่อนล้มลงบนเตียงอย่างหมดแรง ความมืดยิ่งทำให้เจด้ารู้สึกกลัว พอหลับตาเคลิ้ม ๆ ก็นึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยถูกลักพาตัว ความหวาดกลัว เลือด และเสียงปืนที่ยังดังก้องอยู่ในหูเหมือนจะย้อนกลับมาอีกครั้งจนเธอสะดุ้ง ลุกขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่แตกพลั่ก

เสียงมือถือดังพอดี ลุงลูคัสส่งข้อความมาว่าตอนนี้อยู่หน้าหอ หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง มองลงไปด้านล่าง ใช่ลุงลูคัสจริง ๆ ด้วย