LOGINShare
บทที่ 1/3 หญิงร้ายชายเลว
Last Updated:
2026-02-03 02:55:41“สิบล้านจริงเหรอพี่”
นวลจันทร์หน้าหมอง กินไม่ได้นอนไม่หลับตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง ครรภ์สองเดือนยังเล็กมาก เดินไปไหนมาไหนยากที่คนทั่วไปจะจับผิดได้ด้วยตาเปล่า รังรักของนวลจันทร์กับเมฆไม่ใช่เรือนหอหลังใหญ่ที่อัคราสร้างไว้อยู่กินด้วยกัน แต่เป็นบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็กกะทัดรัดของเมฆ
“ตาดำมันปากสว่างเอามาโม้ในวงเหล้า เอ็งอยู่บ้านทั้งวัน ไม่เห็นเหรอวะ ผัวของเอ็งเอาเงินมากมายขนาดนั้นเข้ามาในบ้าน”
“ฉันไม่เห็นเงินเลยพี่ แต่เห็นพี่อัคสะพายกระเป๋าใบใหญ่ลงจากรถ มากับตาดำ พี่อัคไม่กินข้าวเที่ยงกับฉันด้วยซ้ำ รีบร้อนเข้าเหมือง ช่วงหลังมานี้ พี่อัคไม่คุยกับฉันเลย เขามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ พี่เมฆ ฉันกลัวจังเลย ถ้าพี่อัคจับได้ เราไม่ตายกันทั้งคู่เหรอพี่”
“ข้ากลัวจะเป็นอย่างที่เอ็งพูด” เขาประสบปัญหาเดียวกัน
อัคราหมางเมินต่อเขามากขึ้นทั้งที่เคยไว้ใจเขามากกว่าใคร จากเคยไว้ใจให้จัดการธุระเรื่องเงิน และเอกสารสำคัญ ตอนนี้อัคราให้ลุงครามกับลุงพร้าวเข้ามาจัดการแทน ส่วนเรื่องเงินอัคราจัดการเองทั้งหมด จะหนึ่งแสนหรือหนึ่งล้านไม่ให้เมฆแตะต้องเหมือนเมื่อก่อน
“หนีไปกับข้าเถอะนะ ข้าขอร้อง ข้าจะดูแล ให้เอ็งกับลูกมีความสุข” เขาจูบบนกระหม่อมบาง ดึงตัวเมียรักของนายอัคมากอด
นวลจันทร์น้ำตาคลอ “ให้หนีไปไหนล่ะพี่ ที่นี่บ้านเกิดฉัน”
“บ้านเกิดข้าไม่มีญาติพี่น้องเหลือแล้ว ข้ามีแค่เอ็ง เราหนีไปกรุงเทพฯ ด้วยกัน ข้าอยากส่งข่าวลูก ให้ลูกระวังตัว ก่อนพาเอ็งหลบไปอยู่ที่ไหนสักที่ อาจจะภาคเหนือ ให้ไกลจากเงื้อมมือนายอัค”
“ไปแล้วจะเอาอะไรกินล่ะพี่ หรือพี่คิดจะ...”
“เงินนั่นจะช่วยให้เอ็งกับลูกมีชีวิตสุขสบาย เชื่อข้านะนังนวล”
นวลจันทร์ไม่มีทางเลือก หล่อนอยู่เป็นเมียอัคราต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะท้องโตขึ้นทุกวัน ถ้าไม่อยากตายต้องหนีไปกับชายชู้สถานเดียว
ไหนๆ ก็จะหนี สู้หนีไปพร้อมเงินจะไม่ดีกว่าเหรอ
พลบค่ำ ถึงเวลานัดแนะชายชู้ นวลจันทร์ออกอุบายให้เด็กรับใช้เอาของป่าที่คนงานหามาได้ไปให้ย่าสะอาดที่อยู่หมู่บ้านไกลออกไป
ส่วนคนงานเฝ้าบ้านผู้ชาย เมฆเข้ามาขอแรงพวกมันไปช่วยงาน ฉวยโอกาสตอนพวกมันเผลอย้อนกลับมาหานวลจันทร์
“เอ็งไปดูต้นทาง”
“จ้ะ เร็วๆ นะพี่”
รหัสตู้เซฟถูกเปลี่ยนทุกเดือน หรือทุกสัปดาห์ตามแต่ความถี่ที่เจ้าของกลับมาบ้าน รหัสมักจะเป็นตัวเลขเดิมสลับหน้าหลังไปมา
เมฆทำงานรับใช้อัครามานานรู้จักนิสัยเจ้านาย การลักลอบเข้ามาขโมยของในบ้านจึงเป็นไปง่ายดาย
เสียงกริ๊ก! ดังเบาๆ มวลความสุขแผ่กระจายทั่วใบหน้าชื้นเหงื่อของชายวัยกลางคนกับหญิงสาวอายุอ่อนกว่ายี่สิบปี
“เปิดได้แล้วนังนวล!”
นวลจันทร์วิ่งเข้ามาดูกองเงินสูงถึงเพดานตู้เซฟ
“เงินทั้งนั้นเลยพี่เมฆ”
“เรารวยกันแล้วนังนวล!”
“เอาทองไปด้วยนะพี่”
“เออ อย่ามัวชักช้า โกยเข้ากระเป๋าช่วยข้า เร็วเข้า!”
เขาเข้ามาเปิดเซฟในบ้านเพื่อเอาเงินไปส่งเจ้านายหลายครั้ง แต่เพิ่งจะเคยเห็นกองเงินมากมายมหาศาลเช่นนี้
มือสั่นๆของเมฆแหกซิปกระเป๋าเป้ความจุสี่สิบลิตร ช่วยกันกับนวลจันทร์โกยเอาเงินแบงก์พันมาใส่ในกระเป๋า
“ไปไหนของเอ็งนังนวล มาช่วยข้าก่อน”
เมฆเสียสติอยู่กับกองเงินเพิ่งจะสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติของนวลจันทร์ ที่มันเอาหน้างามๆ ใบนั้นมุดเข้าไปในซอกผ้าม่านขนาดเล็ก เพื่อมองผ่านช่องหน้าต่างไปทางผืนป่าใหญ่
“พี่...” น้ำเสียงหวั่นวิตกจากสาวงามประจำหมู่บ้านผ่านเข้ามาในโสตประสาทเมฆ
“เอ็งมาช่วยข้าเร็วเข้าเราจะได้รีบไป”
“ไม่ทันแล้วพี่... พี่อัคไม่ได้ไม่รู้เรื่องของเรา แต่เขาล่อเรามาติดกับ!” ซึ่งตอนนี้มีกระบะโฟร์วีลยกสูงขับเข้ามาเป็นกองทัพ
“พูดอะไรของเอ็ง” เมฆตามไปประเมินสถานการณ์
“เวรเอ๊ย!” เขาสบถดัง
มันแย่กว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ ลำคอนายเมฆกับนวลจันทร์แห้งไม่เหลือน้ำลายให้กลืน รับรู้ถึงวาระสุดท้ายของชีวิต หากอัคราจับได้
ทั้งเขาและนวลจันทร์มีแต่จะต้องตาย!
Latest chapter
นายหัวทมิฬ บทที่ 2/3 จนมุมที่น้ำตก
แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่อัครากำลังจะยกปืนเล็งไปทางนั้น เมฆวัดดวง ยอมรับความเสี่ยงอัตราการรอดชีวิตน้อยนิด ดีกว่ายืนเป็นเป้านิ่งให้อัครายิง บ้าดีเดือดดึงแขนนวลจันทร์ให้ลอยตามสายน้ำไหลตกไปยังหุบเหวเบื้องล่าง“กรี๊ดดดด!”เสียงกรีดร้องของนวลจันทร์มาจากวาระสุดท้ายของชีวิตร่างของพวกมันทั้งสองคนจมหายไปกับสายน้ำ และไหลตกลงไปนัยน์ตาอัคราสว่างไสว ความสูงมากกว่าตึกสามชั้น น่ากลัวเหลือเกินพวกมันจะไม่มีชีวิตรอดเกินสิบนาทีต่อจากนี้คนงานเหมืองวิ่งเลียบขอบสายน้ำไปใกล้จุดตก เอาไฟฉายส่องลงไปใต้ผิวน้ำให้นายหัวอัครากวาดตามองหาชายหญิงคู่นั้น ไฟฉายกระบอกเล็กเท่าท่อนแขนผู้หญิงไม่สามารถส่องถึงผิวน้ำที่อยู่ลึก และปกคลุมด้วยความมืดได้“ตายโหง!”“ตายโหงแน่นอนงานนี้!”“ข้างใต้เป็นน้ำวน พวกมันไม่มีทางขึ้นมาได้!”คนงานตั้งข้อสันนิษฐานไปในทิศทางเดียวกันหรือต่อให้พวกมันดวงแข็งรอดจากการจมน้ำตาย แต่การเอาตัวรอดในป่าใหญ่ที่มีสัตว์หิวกระหายเลือดและงูเงี้ยวเขี้ยวขอ ในสภาพโดนยิงเข้าที่ไหล่ นับได้ว่ายากที่พวกมันจะเอาชีวิตรอดไปจากป่าหมู่บ้านอยู่ใกล้พอที่พวกมันจะขอความช่วยเหลือได้ คือหมู่บ้านหน้าเหมือง ชาวบ้านทุกห
นายหัวทมิฬ บทที่ 2/2 จนมุมที่น้ำตก
เสียงน้ำไหลดัง ซ่า ซ่า ซ่า น่าขนลุกและน่าหวาดกลัวเหลือเกินในความรู้สึกของคนที่หนีตามกันมา“พี่! ทางข้างหน้าเป็นเหว!”เหวนี้สูงและน้ำข้างล่างไหลเชี่ยวกรากสมัยเด็กนวลจันทร์เคยเข้ามาเก็บของป่ากับตายายไปขาย เคยมายืนชะเง้อคอมองตามสายน้ำที่ไหลตกลงไปกระทบโขดหินเบื้องล่าง ตากับยายดุหูแทบชาไม่ให้มายืนบนทางน้ำ เพราะอาจจะลื่นตะไคร่น้ำตกลงไปตาย“ข้ามน้ำไป เดินระวังๆ เกาะตัวข้าไว้”เมฆฉุดนวลจันทร์ลงไปในธารน้ำไหลหลากที่ไหลตกลงไปเบื้องล่าง ตั้งใจจะพาข้ามน้ำไปอีกฝั่ง ให้มันคั่นกลางระหว่างพวกเขากับกลุ่มคนที่ตามไล่ล่าแต่ทว่า... ปัง ปัง!อัคราไล่ตามมาถึงทันเวลาต้นขานวลจันทร์และชายชู้จมอยู่ในสายน้ำที่ไหลรุนแรง ทั้งสองกอดร่างกันไว้แนบแน่นเพื่อไม่ให้ไหลตามสายน้ำพวกเขาเดินหน้าต่อไม่ได้ ถูกปืนกว่าสิบกระบอกเล็งยิง นำทีมโดยนายหัวอัครา คนที่มีแววตาโฉดชั่วและพกอาวุธปืนมาด้วย“พี่... ฮือ... ฉันกลัว”“ตายไปกับข้า ดีกว่ากลับไปตายคาแทบเท้าผัวเก่าเอ็ง เอ็งท้องกับข้า คิดเหรอว่าผัวเก่าเอ็งจะยอมปล่อย มันไม่เอาเอ็งกับลูกไว้หรอก”เมียนายหัวอัคราปันใจมาให้เขา แอบได้เสียกันเป็นประจำทุกครั้งที่อัคราเข้าเหมือง อัคราเข้าไป
นายหัวทมิฬ บทที่ 2/1 จนมุมที่น้ำตก
“วิ่งเร็วเข้า!” เมฆคำรามสั่งนวลจันทร์เท้าใหญ่ของชายชั่วหญิงเลวเหยียบบนพงหญ้ารกทึบ วิ่งไม่คิดชีวิตหนีเข้าไปในป่าใหญ่ เศษไม้ข้างทางขูดขีดแขนขาพวกเขาจนได้เลือด เจ็บแค่ไหนไม่สามารถหยุดดูแผลตัวเองได้ จูงมือกันวิ่งต่อเนื่องหวังให้ความรกทึบของป่าใหญ่ช่วยพรางกายพวกเขาให้พ้นจากอสูรในร่างมนุษย์ ที่ไล่ตามหลังมาติดๆ และยิงปืนมั่วไม่สนใจว่าจะลูกกระสุนร้อนจะไปปักลงที่ไหนความชันของเนินเขาอาจจะนับได้ว่าเป็นการเดินที่ยากลำบากสำหรับคนต่างถิ่น แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตในแถบนี้มาไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี ไม่ต่างจากการวิ่งไปบนพื้นราบ“พี่ ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว”ขาสองข้างอ่อนยวบ กอปรกับอาการปวดแปลบบนท้องน้อยส่งผลให้สาวสวยก้าวขาไม่ไหวหล่อนหอบหายใจถี่จนหน้าอกพองโต หยุดยืนกลางความมืดมิดของพงไพร เอามืออีกข้างมากุมท้อง ไม่ยอมก้าวเดินไปตามแรงฉุดจากชายข้อมือใหญ่หล่อนเจ็บท้อง ปวดขา แสบแขน สารพัดความเจ็บปวด ที่ต้องอดทนอดกลั้นตลอดเส้นทางหลายกิโลเมตรที่หนีตามเขา“เอ็งอยากตายหรือไงนังนวล นายอัคจับได้ ทั้งเอ็งทั้งข้าได้ตายเป็นผีเฝ้าป่าแน่!” ชายฉกรรจ์ฉุดดึงข้อมือเรียว“เร็วเข้า ลุกขึ้นมา!”หล่อนส่ายหน้า ก้าวขาไม่ไหวจริงๆ“นังนวล
นายหัวทมิฬ บทที่ 1/3 หญิงร้ายชายเลว
“สิบล้านจริงเหรอพี่”นวลจันทร์หน้าหมอง กินไม่ได้นอนไม่หลับตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง ครรภ์สองเดือนยังเล็กมาก เดินไปไหนมาไหนยากที่คนทั่วไปจะจับผิดได้ด้วยตาเปล่า รังรักของนวลจันทร์กับเมฆไม่ใช่เรือนหอหลังใหญ่ที่อัคราสร้างไว้อยู่กินด้วยกัน แต่เป็นบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็กกะทัดรัดของเมฆ“ตาดำมันปากสว่างเอามาโม้ในวงเหล้า เอ็งอยู่บ้านทั้งวัน ไม่เห็นเหรอวะ ผัวของเอ็งเอาเงินมากมายขนาดนั้นเข้ามาในบ้าน”“ฉันไม่เห็นเงินเลยพี่ แต่เห็นพี่อัคสะพายกระเป๋าใบใหญ่ลงจากรถ มากับตาดำ พี่อัคไม่กินข้าวเที่ยงกับฉันด้วยซ้ำ รีบร้อนเข้าเหมือง ช่วงหลังมานี้ พี่อัคไม่คุยกับฉันเลย เขามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ พี่เมฆ ฉันกลัวจังเลย ถ้าพี่อัคจับได้ เราไม่ตายกันทั้งคู่เหรอพี่”“ข้ากลัวจะเป็นอย่างที่เอ็งพูด” เขาประสบปัญหาเดียวกันอัคราหมางเมินต่อเขามากขึ้นทั้งที่เคยไว้ใจเขามากกว่าใคร จากเคยไว้ใจให้จัดการธุระเรื่องเงิน และเอกสารสำคัญ ตอนนี้อัคราให้ลุงครามกับลุงพร้าวเข้ามาจัดการแทน ส่วนเรื่องเงินอัคราจัดการเองทั้งหมด จะหนึ่งแสนหรือหนึ่งล้านไม่ให้เมฆแตะต้องเหมือนเมื่อก่อน“หนีไปกับข้าเถอะนะ ข้าขอร้อง ข้าจะดูแล ให้เอ็งกับลูกมีความสุข”
นายหัวทมิฬ บทที่ 1/2 หญิงร้ายชายเลว
“ไม่นอนบนเรือ จะกลับบ้านเหรอหัวหน้า”“เออ ไปล่ะ”เมฆกลายเป็นส่วนเกินของคนงานบนเรือนับจากเกิดเรื่อง เวียนมาถึงวันหยุดเขาไม่พักผ่อนบนเรือขุดแร่แต่ปีนลงจากเรือใหญ่ ไปขึ้นเรือเล็กที่ใช้รับส่งคนงานจากเรือขุดแร่กลับสู่ชายฝั่ง“มัวเหม่อเหี้ยอะไรของมึงตอนคนอื่นเขาทำงาน ไม่อยากทำงานมึงลาออกไป กลับไปอยู่บ้านมึง อย่าอยู่บนเรือให้กูเห็นหน้ามึงอีก!” อัคราเคยรักและเคารพเขา ไม่เคยขึ้นมึงขึ้นกู แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น เมฆ คนที่อายุมากกว่าสิบห้าปีกลับไม่ได้รับความเคารพอีกต่อไป เขาเป็นถึงหัวหน้าคนงาน จะไม่ให้ขายหน้าคนงานคนอื่น มันจะเป็นไปได้เหรอเรือลำเล็กแล่นตัดเข้าสู่ชายฝั่ง เมฆควบมอเตอร์ไซค์ที่ฝากไว้กับยามฝั่งออกจากป่าลึกไปตามทางดินแดงเส้นเล็ก ผิวทางไม่เรียบ ขรุขระ มีหลุมบ่อ เจิ่มนองไปด้วยน้ำ ซึ่งเป็นอุปสรรคในการขับขี่มอเตอร์ไซค์ เข้ามาในหมู่บ้านขนาดเล็กแค่หกสิบหลังคาเรือนที่อยู่ติดกับเขตป่าหน้าเขาค่อนข้างเครียด ไม่มีสง่าราศีหัวหน้าคนงานคนสนิทของนายหัวอัครา เตะขาตั้งจอดมอเตอร์ไซค์แวะร้านขายของชำเข้ามาเปิดตู้แช่เย็น หยิบเครื่องดื่มชูกำลังมากระดกดื่มแก้กลุ้มก่อนออกมาจ่ายเงินให้แม่ค้า“เพิ่งออกจากป่า
นายหัวทมิฬ บทที่ 1/1 หญิงร้ายชายเลว
“พี่...”“ฉันท้อง...” จะเป็นแม่คนอยู่แล้วหญิงสาวควรจะร้องไห้ด้วยความดีใจ กลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว เพราะชายที่หล่อนยื่นแท่งสีขาวแสดงขีดสีแดงสองขีดไปให้นั้นไม่ใช่ สามี แต่เป็น ชายชู้!พายุฝนฟ้าคะนองพัดผ่านจังหวัดพังงา ความเร็วของลมรุนแรงระดับขั้นที่สามารถพัดคนตัวบางให้ปลิวได้สบายๆเรือขุดแร่ขนาดใหญ่ติดเครื่องยนต์ไว้ตลอดเวลา เสียงดังกระหึ่มแข่งเสียงฝนตกฟ้าร้องและเสียงคนงานเพศชายวัยฉกรรจ์จำนวนมากที่วิ่งวุ่นบนเรือ ช่วยกันทำงานไม่มีหยุดพักแม้ฝนจะตกจนแทบจะมองไม่เห็นสีขาวของท้องฟ้านวลจันทร์ท้อง...นายอัคไม่หลับนอนกับเมียเกินสามเดือนแต่มันกลับท้องสองเดือนเมฆเหม่อลอยเรือโคลงเคลงจากแรงพายุ เขาไม่ระมัดระวังให้ดีล้มตัวไปกระแทกไหล่คนงานหนุ่มจนชายคนนั้นพลัดตกเรือ“อ๊ากกก”“ไอ้วัน!”คนงานหนุ่มหล่นจากกราบเรือตกน้ำตู้มร่างจมมิดในวินาทีเดียว“นายเมฆ ช่วยผมด้วย!”ปากกับจมูกของคนงานหนุ่มโผล่พ้นสายน้ำเชี่ยวกรากมาแค่นิดเดียว พยายามจะแหวกว่ายแต่ไม่สามารถต้านทานความรุนแรงของพายุได้“นายเมฆช่วยด้วย ช่วยผม ผมไม่อยากตาย!”“จับไว้ ข้าจะดึงเอ็งขึ้น!”เชือกเส้นใหญ่เหวี่ยงจากมือนายเมฆโยนลงน้ำให้เด็กหนุ่มจับไ
You may also like
โทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี90.5K viewsเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat51.3K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี56.8K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ58.5K viewsเพื่อนร้ายทวงรัก
Duangkwan122 viewsONS คู่นอนคืนนั้น
เกศิณีแอดมินสกั้ง133 viewsวิวาห์บาปทาสเสน่หา
ฝ้ายสีคราม186 viewsหย่ารักในวันที่ร้าวราน
อินทุภา120 views
