มันไม่ใช่ความรัก

          การซ้อมละครได้หยุดพักหนึ่งอาทิตย์ เพื่อที่จะให้เขื่อนและกัสได้หยุดสงบอารมณ์ไม่ให้เข้าถึงอารมณ์ไปมากกว่านี้ และอีกอย่างหนึ่งใกล้เวลาสอบแล้วด้วย ทางชมรมจึงถือโอกาสให้ทั้งสองได้มีเวลาในการเตรียมตัว

            ในส่วนของกัสก็หยุดการเขียนนิยายไปชั่วขณะ เพื่อที่จะได้มานั่งอ่านหนังสือเหมือนเดิม ซึ่งแตกต่างจากเขื่อนยังคงไปทำงานตามเดิมไม่เปลื่ยนแปลง เพราะทางบ้านค่อนข้างขัดสนกว่ากัส เขาจึงจำเป็นต้องหารายได้พิเศษมาใช้ในการเรียน ยิ่งเมื่อสอบเสร็จภาระจะมาอีกมากมายโดยเฉพาะค่าเทอม

            กัสกำลังนั่งอ่านหนังสือเรียนอยู่ในห้องอย่างเคร่งเครียด และเขื่อนก็เดินเข้ามาพอดี ซึ่งก็เป็นเวลาที่ดึกพอสมควร

            “ทำไมยังไม่นอนอีกเหรอกัส นี่ก็ดึกมากแล้วนะ”

            “นายก็เหมือนกันเขื่อน น่าจะเอาเวลามาอ่านหนังสือบ้าง มัวแต่ทำงานอยู่นั่นแหละ”

            “ไมได้หรอก ถ้าเราหยุดก็คงต้องหางานใหม่อีกนั่นแหละ ทนๆเอา เราจะอ่านตอนว่างๆหลังจากทำงาน”

            “มันจะมีสมาธิอะไรล่ะ”

            “เอาน่าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เราเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ว่าแต่นายเถอะออกจากบทละครหรือยัง”เขื่อนถามด้วยความเป็นห่วง

            “หายแล้ว ตอนนั้นเรารู้สึกดีไปมากๆไม่อินอะไรแล้ว”กัสวางหนังสือลงบนโต๊ะ

            “ไม่ต้องอินหรอก มันเป็นแค่การแสดงนายก็ปลงๆไปซะอย่างคิดอะไรมาก นี่อาจเป็นเพราะนายเขียนนิยายมากไปหรือเปล่า”

            “อือ อาจมีบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก”

            ซึ่งในความเป็นจริงแล้วไม่เกี่ยวกับนิยายที่เขาเขียนสักเท่าไร แต่เป็นเพราะเขาแยกมีนกับพีคไม่ออก กัสเห็นเป็นคนเดียวกันตลอดเวลา

            “ดีแล้ว เดี๋ยวเราอาบน้ำก่อนนะ”

            “อือ แล้วใครมาส่งล่ะ”

            “พี่ที่ทำงานมาส่งนะ”

            “พี่พีคไม่ไปรับแล้วเหรอ ทุกทีเห็นมาด้วยกัน”กันเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด

            “นายรู้ได้ไง”เขื่อนมีท่าทีสงสัย

            “พอดีเราเปิดหน้าต่างรับลมเลยเห็นเข้าพอดี”

            “อ่อ ช่วงนี้พี่พีคเขาต้องอ่านหนังสือเหมือนพวกเรานั่นแหละ เลยไม่ค่อยมีเวลาไปรับเราสักเท่าไร”

            “แต่เมื่อก่อนไปรับทุกคืนใช่ไหม”

            “ใช่”เขื่อนตอบความจริงทุกอย่าง

            กัสได้ยินคำนี้แล้วเขารู้สึกปวดร้าวจิตใจยิ่งนัก  แต่เขาก็เก็บความรู้สึกนี้ไว้ เพราะอย่างไงเขื่อนก็ยังเป็นเพื่อนของเขา แต่กัสก็อยากรู้ว่าความสัมพันธ์ทั้งสองนั้นคืบหน้าไปถึงไหน

            “เรามีเรื่องจะถามนายสักเรื่องได้ไหม”

            “ได้ เรื่องอะไร”เขื่อนหันมามองกัสที่มีสีหน้าอันราบเรียบ

            “นายกับพี่พีคคบกันหรือเปล่า”

            “ทำไมนายถามเราอย่างนี้”เขื่อนรู้สึกงงพอสมควร แต่ก็พอจะเข้าใจเพราะเขาก็ดูกัสออกว่ากัสแอบชอบพีคอยู่เหมือนกัน

            “ไม่รู้อะไรหรอกแค่อยากรู้เฉยๆเห็นนายกับพี่พีคไปไหนต่อไหนกันสองคนบ่อยๆ เราเป็นเพื่อนกันก็น่าจะบอกความจริงให้เพื่อนรู้บ้าง”

            “อ่อ ก็ไม่รู้นะ แต่พี่พีคเขาก็ดีกับเรานะรวมทั้งนายด้วยพี่พีคก็ดีด้วยไม่ใช่เหรอ”

            “อือ มันคนละอย่างกัน เรารู้ว่าพี่พีคไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับเราหรอก แต่กับนายเราพี่พีคคิดอย่างแน่นอน”

            “เหรอ ถ้านายคิดอย่างนั้นก็แสดงว่าพี่พีคจีบเรา”

            “แล้วนายมีความรู้สึกอย่างไงกับพี่พีคล่ะ”

            “เราน่ะเหรอ ก็มีบ้างพี่ ดี หล่อ ขนาดนั้น ใครอยู่ใกล้จะไม่ให้คิดได้อย่างไงล่ะ”

            “แล้วนายล่ะ คิดอย่างไงกับพี่พีค เพราะถ้าใครอยู่ใกล้พี่พีคก็ต้องหลงรักพี่เขาทั้งนั้นแหละ”

            “เราไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างนั้นหรอก”กัสพยายามเก็บความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในไม่ให้เขื่อนได้เห็น

            “เหรอ ก็ดีนะ เราจะได้ไม่ต้องมาแย่งผู้ชายคนเดียวกัน ถ้างั้นเราไปอาบน้ำก่อนนะ”

            “อือ”

            กัสรู้สึกแสลงใจกับคำพูดของเขื่อนอย่างมาก เพราะสิ่งที่เขาบอกเขื่อนไปนั้นตรงข้ามกับความรู้สึกของเขาอย่างสิ้นเชิง กัสนั้นอยากอยู่ใกล้ๆพีคอย่างเป็นที่สุด แต่ดูเหมือนพีคจะรักษาระยะห่าง และเอนเอียงมีใจไปทางเขื่อนมากกว่า ซึ่งกัสรู้ข้อนี้ดีจึงทำให้ในตอนนี้กัสกำลังสับสนว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี

            วันเวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์กัสและเขื่อนก็สอบเสร็จ จึงเป็นช่วงเวลาปิดเทอมแรก กัสจึงมีเวลาที่จะเขียนนิยายได้มากขึ้น เช่นเดียวกับเขื่อนนั้นได้ทำงานเต็มเวลาเพื่อหาเงินค่าเทอม หลังสอบเสร็จหนึ่งวันกัสจึงเริ่มต้นเขียนนิยายซึ่งเป็นเวลาเริ่มมืดและเงียบสงบ แต่แล้วความเงียบได้จางหายมีเสียงเคาะประตูเข้ามาแทนที ที่แรกกัสก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเป็นใคร เพราะถ้าเป็นเขื่อนเขาจะมีกุญแจห้องไขเข้ามาได้เลย กัสลังเลชั่วครู่ก่อนที่จะเปิดประตูออกไป และภาพตรงหน้าทำให้กัสตรงใจอย่างมาก เพราะเป็นคนที่เขาแอบรักมานาน

            “พี่พีคมาได้อย่างไงเนี่ย”

            “พี่เหงาๆไม่รู้จะไปไหนก็เลยมาที่นี้ เพื่อได้เจอน้องเขื่อนกับน้องกัส ให้พี่เข้าไปได้หรือยัง”

            “พี่เข้ามาเลย”

            กัสเดินนำหน้าพีคเข้ามาและให้นั่งเก้าอี้ใกล้ๆโน๊ดบุ๊ค หลังจากนั้นกัสกำลังจะไปหยิบน้ำมาให้พีคได้ดื่ม

            “จะไปไหนกัส”

            “เอาน้ำให้พี่ไง”

            “ไม่ต้องกัสพี่เตรียมมาแล้ว”พีคเอาขวดเหล้าออกมาจากกระเป๋าสะพายของเขา

            สายตาของกัสมองไปยังขวดเหล้าและอดแปลกใจไม่ได้  ว่าทำไมพีคถึงนำเหล้าออกมาเพื่อจะดื่ม

            “พี่พีคจะดื่มเหล้าเหรอ”กัสเดินเข้ามาใกล้ๆพีค

            “อือ พี่กลุ้มใจนิดหน่อย”

            “ไม่หน่อยหรอกมั้งถือขวดเหล้ามาอย่างนี้”กัสนั่งลงข้างๆพีค

            “ดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยได้ไหม”

            “กัสไม่ดื่มเหล้า”

            “ไม่เป็นไรถ้าอย่างงั้นนั่งเป็นเพื่อนพี่ก็แล้วกัน”

            “ได้ แต่กัสไม่เข้าใจ พี่พีคมีเรื่องอะไรไม่สบายใจเหรอครับ”กัสมีสีหน้าที่สงสัย

            “ช่วงนี้เขื่อนไม่ค่อยมีเวลาให้พี่เลย เลิกงานก็ดึกกลางวันก็ไปทำงาน พี่อุตส่าห์ไปหาถึงที่ทำงานแต่ดันกลับมากับคนอื่น”พีคกระดกเหล้าดื่มหนึ่งอึกใหญ่

            “อ่อ”กัสพยักหน้าแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

            “กัสพอรู้ไหมว่าเป็นใครกันที่มาส่งเขื่อน”

            “อือ เห็นเขื่อนว่าเป็นพี่ที่ทำงาน”

            “พี่ที่ทำงานหรือแฟนกันแน่”พีคจ้องมองหน้ากัสด้วยความอยากรู้

            “อันนี้กัสก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะกัสไม่เห็นบอกอะไรไม่ได้”กัสพยายามพูดให้คลุมเครือเพื่อให้พีคมีความคลางแคลงใจในตัวเขื่อน

            “ไม่ต้องมาโกหกพี่หรอก พี่ว่าต้องเป็นแฟนแน่ๆ”

            “กัสบอกไม่ได้ เพราะกัสไม่รู้อะไร”

            “ไม่ต้องมาโกหกพี่เลย เป็นเพื่อนกันก็ต้องปิดบังกันใช่ไหม”

            “กัสว่าพี่เมาแล้ว พอก่อนเถอะดีไหมดื่มเหล้าน่ะ”

            “พี่ยังไม่เมาสักหน่อย พี่จะรอเขื่อนอยู่ที่นี่ เมื่อกี้พี่ไปหาเขื่อนแล้วแต่ไม่เจอ”

            “ทำไมไม่โทรหาล่ะ”

            “ไม่โทรหรอก พี่อยากรู้ว่าเขื่อนจะกลับมาถึงห้องกี่ทุ่ม”

            “ตามใจพี่ นอนรอก็ได้บนเตียงน่ะ  เพราะกัสดูแล้ว  พีคคงจะไม่ไหวอย่างแน่นอน”

            “พี่ไหวอยู่นะ แต่พี่แปลกใจทำไมพี่ไม่ชอบกัสไปชอบเขื่อนทำไม กัสออกจะน่ารักนิสัยดีเรียบร้อย อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนสักเท่าไร แล้วกัสชอบพี่บ้างไหมสักหน่อยก็ยังดี”

            “กัสว่าพี่พีคเมาแล้วพูดไปเรื่อย”

            “พี่ไม่ได้พูดไปเรื่อยพี่พูดจริงๆ”

            กัสรู้ว่าพีคเริ่มเมาหนักขึ้นเขาจึงไม่สนใจคำพูดของพีคสักเท่าไร ถึงแม้ลึกๆแล้วเขารักพีคอย่างมาก และอยากได้มาครอบครองแต่ก็กลัวผิดใจกับเขื่อน ถึงอย่างนั้นกัสก็ยังมีความหวังอยู่ว่าสักวันพีคจะชอบเขาบ้าง แต่ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงเขาก็ไม่มีวันยอมอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้พีคชอบเขื่อนไปแล้ว เขาจึงทำอะไรได้ไม่มากนอกจากแอบรักแอบอิจฉาอยู่อย่างเงียบๆ

            “พี่พีคเมามากแล้วพอเถอะ”กัสยื่นมือไปหยิบขวดเหล้าจากพีค แต่พีคดึงกลับ

            หนึ่งมือของทั้งสองคนต่างยื้อยึดฉุดกระชากขวดเหล้า ด้วยแรงของพีคที่มีมากกว่าจึงดึงขวดเหล้ากลับได้สำเร็จ แต่ก็หกใสเสื้อผ้าเขาจนเปียกไปหมด

            “กัสขอโทษ”กัสรู้ผิดทันทีที่แย่งเหล้าจากพีคทำให้เหล้าหกจนหมด

            “ไม่เป็นไร พี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน”พีคลุกขึ้นถอดเสื้อออก

            “ห้องน้ำอยู่ไหนเนี่ยพี่จะไปล้างหน้าล้างตาล้างตัวซักหน่อย”

            กัสชี้มือไปทางห้องน้ำ พีคก็เดินไปทันทีส่วนกัสก็เก็บขวดเหล้า และทำความสะอาดพื้นห้องและเก้าอี้ที่พีคนั่งเมื่อครู่ เมื่อเขาทำความสะอาดเสร็จพีคก็ออกมาจากห้องน้ำในสถาพกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว

            “เสื้อกางเกงพี่เปียกเหล้าหมดเลย”

            “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวกัสจะซักให้ พอแห้งแล้วค่อยใส่กลับก็ได้”

            “ขอบใจมากนะ ความจริงไม่ต้องซักก็ได้”

            “ไม่เป็นไรหรอก เพราะกัสดูแล้วพี่คงขับรถกลับไปไม่ไหวหรอก ถึงไหวก็อันตรายนะถ้าเกิดเจอด่านขึ้นมามันจะยุ่ง พี่ก็นอนบนเตียงก่อนก็ได้ พอสร่างแล้วค่อยกลับป่านนั้นเสื้อกางเกงพี่ก็คงแห้งพอดี”

            “ก็ได้ พี่ก็รู้สึกมึนๆเหมือนกัน”พีควางกางเกงทับไว้บนเสื้อของตัวเองที่ถอดไว้เมื่อครู่หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นไปนอนบนเตียง

            กัสหยิบเสื้อกางเกงของพีคเอาไปซักในเครื่องซักผ้า หลังจากนั้นก็เอามาพึ่งไว้นอกห้องแล้วนำพัดลมมาเป่าให้แห้ง หลังจากนั้นเขาเดินมายังเตียงนอนของเขาและเขื่อนที่ในตอนนี้ พีคได้ครอบครองไว้หมดแล้ว พีคนั้นนอนกางแข้งกางขาอย่างหมดสภาพ แต่สายตาของกัสไม่ได้มองเช่นนั้น เขาเริ่มมองตั้งแต่ศีรษะไล่ลงมาจนถึงใบหน้าอันคมสัน และต่อด้วยแผงอกที่มัดกล้าม ยาวไปถึงหน้าท้องมีกล้ามเป็นลอนและขนอ่อนๆ แล้วก็มองลงต่ำลงไปเรื่อยๆจนกลางลำตัวที่พองนูน จนถึงต้นขาที่ใหญ่แข็งแกร่ง