ใครก็มิอาจดูถูกบุตรชายของข้าได้

“ไปได้ยินใครเขาพูดอะไร เหตุใดจึงพูดเช่นนี้ออกมาได้”

“ก็เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนนบอกว่าข้าน่าสงสารไม่มีอาจารย์รับเป็นศิษย์เพราะเกิดในตระกูลไร้การศึกษา เขายังเคยบอกเอาว่าหากข้าว่าง ๆ ไปนั่งเรียนกับอาลั่วหลานชายของเขาก็ได้ เผื่ออาจารย์จะเมตตารับข้าเป็นศิษย์”

สตรีผู้มั่งคั่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ข่มอารมณ์เอาไว้อย่างสุดกำลัง

บังอาจ! กล้าดีอย่างไรมาพูดต่อหน้าบุตรชายของนางแบบนี้ ต่อให้บุตรของนางจะไม่สนใจแต่ใช่ว่านางจะไม่สน!

เจ้าเถ้าแก่เซียว... ประเดี๋ยวเถิดเราจะได้เห็นดีกัน!

ความเดือดดาลนำพาให้เหยียนหรานเข้ามาเหยียบโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนน สภาพก็ดูเป็นโรงเตี๊ยมธรรมดา ๆ ผู้คนเข้าออกไม่ได้มากมายอาจเพราะมีโรงเตี๊ยมอีกแห่งที่อยู่ห่างไปเพียงสองถนน แต่กระนั้นเจ้าเถ้าแก่เซียวกล้าดีอย่างไรมาดูถูกบุตรชายของนางแบบนั้น

อาจเพราะหลานชายของเถ้าแก่เซียวหรืออาลั่วเป็นบุตรของขุนนางเล็ก ๆ ในเมืองหลวง เช่นนั้นก็นับว่าโชคดีที่เถ้าแก่ลั่วได้บุตรเขยเป็นถึงขุนนาง แต่เหยียนหรานก็ยังไม่เห็นว่าเถ้าแก่เซียวมีสิทธิ์มาดูถูกบุตรชายของตนอยู่ดี

“เฮ้อ” เหยียนหรานถอนหายใจ นางเข้าไปนั่งยังโต๊ะว่างพลางถอนหายใจอย่างปลงตกทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นกับบุตรชาย แต่ในในก็ก่นด่าเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ดูจะไม่ใส่ใจลูกค้าเลยทั้ง ๆ ที่นางเข้ามาที่นี่ได้สักพักแต่ไม่มีใครสักคนเสนอหน้ามาต้อนรับ

ดีจริง ๆ ช่างเป็นโรงเตี๊ยมที่ดีจริง ๆ

“น-นายหญิงรับอะไรดีขอรับ”

เหยียนหรานเงยหน้ามองบุรุษที่เข้ามาหานางอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่กระนั้นนางก็ยังฉีกยิ้มอย่างฉันมิตรเพราะทราบดีว่าเรื่องบาดหมางในใจของนางมิอาจเอาไปลงที่คนไม่รู้เรื่องรู้ราวได้ “เอาสุรามาให้ข้าสักกาก็แล้วกัน”

“ข-ขอรับ”

คล้อยหลังบุรุษน้อย เหยียนหรานก็ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรก่อนที่ร่างท้วม ๆ ของเถ้าแก่เซียวจะหิ้วกาสุรามาให้นางด้วยรอยยิ้มคล้ายกับจะประจบประแจง

“นี่ ๆ สุราชั้นเลิศ”

“รบกวนเถ้าแก่เซียวแล้ว หากเถ้าแก่เซียวไม่ถือสามาร่วมดื่มกับข้าดีหรือไม่”

“ด-ได้ ๆ ” ชายชราร่างท้วมลอบปาดเหงื่อเพราะทราบดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ เพราะถ้ามันปกติสตรีนางนี้ไม่มีทางมาถึงที่โรงเตี๊ยมได้อย่างแน่นอน พลางชวนให้นึกถึงเรื่องในอดีตว่าไปทำอะไรให้นางไม่พอใจหรือไม่แต่นึกเท่าใดก็นึกไม่ออก

“ข้าได้ข่าวมาว่าอาลั่วได้เรียนกับอาจารย์ผู้เก่งกาจหรือ”

“อ่า ใช่ ๆ ลูกเขยข้าหามาให้ เขาว่าเก่งกาจจริง ๆ หากเจ้าต้องการให้สอนอาเฟิงข้าจะ..”

“ข้าคงไม่รบกวนท่านถึงเพียงนั้น ข้าแค่ข้องใจว่าท่านมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าบุตรชายข้าว่าเกิดในตระกูลไร้การศึกษาจนเขาไม่มีโอกาสได้ร่ำเรียน”

เถ้าแก่เซียวเริ่มทราบชะตากรรมของตนเอง เรื่องราวในวันนั้นฉายชัดเสียยิ่งกว่าความฝัน เขาจำภาพเด็กชายตัวอวบอ้วนเข้ามาสั่งน้ำแกงกินในร้านได้ดี ในวันนั้นเขาคะนองปากเพราะเห็นว่าเป็นเพียงเด็กไม่ประสีประสาพูดไปไม่นานก็ลืม อีกอย่างอาเฟิงไม่เคยสนใจเรื่องใดนอกจากของกิน วันนั้นเขาพูดคุยโวก็เพียงอยากป่าวประกาศให้คนในร้านได้รู้ว่าหลานชายของเขาดีเลิศปานใด แต่หากรู้ว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูเหยียนหรานเขาจะไม่มีทางปริปากพูดออกไปเป็นอันขาด

“ตัวท่านดีเลิศมาจากไหน เกิดในตระกูลบัณฑิตก็ไม่ใช่ หลานท่านก็แค่โชคดีที่เกิดมามีบิดาเป็นขุนนนางเท่านั้น เช่นนี้แล้วท่านกล้าดียังไง”

ปึ๊ก!

เหยียนหรานกระแทกจอกสุราลงบนโต๊ะ จนเจ้าของโรงเตี๊ยมถึงขั้นสะดุ้งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามาสบตากับสตรีบอบบางเสียด้วยซ้ำ

ไม่น่าเลย ไม่น่าเลย

เถ้าแก่เซียวด่าทอตัวเองในใจไม่หยุดหย่อน เห็นทีหนทางข้างหน้าคงมืดมึดแล้วกระมัง

“ในเมื่อวาสนาดีถึงเพียงนี้แล้ว เช่นนี้ก็คงคืนเงินที่ยืมข้าไปได้แล้วกระมัง บุตรเขยของท่านคงช่วยเหลือท่านในเรื่องนี้ได้ เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ข้าต้องขอเงินที่เถ้าแก่ยืมไปทั้งหมดคืน”

“ใจเย็นก่อนเถิดนายหญิง ข้า... ข้าผิดเอง ข้าขอโทษด้วย ข้าพูดไปไม่ยั้งคิด ข้าขอ...”

“ข้าไม่เคยทำอะไรให้ท่านเลยเถ้าแก่ ยิ่งเหยียนเฟิงยิ่งแล้วใหญ่ วัน ๆ เขาคิดแต่เรื่องกิน วิ่งเล่นไปทั่วถนน ท่านอาจคิดว่าเขาไม่เคยคิดใส่ใจเรื่องที่ท่านพูด แต่ท่านไม่รู้เลยว่าท่านทำให้ลูกชายข้าเข้าใจว่าเขาต่ำต้อยทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย แล้วข้าที่เป็นมารดาจะทนดูได้อย่างไร” เหยียนหรานเอ่ยเสียงแข็ง “ในเมื่อท่านพูดมันออกมาได้ ท่านก็ต้องยอมรับผลที่จะเกิดมาเหมือนเกิน” กล่าวจบเหยียนหรานก็หยิบเงินออกมาวางไว้บนโต๊ะเป็นค่าสุราและเดินออกไป

ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่เถ้าแก่เซียวดันเป็นหนี้ก้อนโตกับนางเพราะมัวเอาไปสร้างภาพว่าเป็นตระกูลมั่งคั่งของเปี้ยนเหลียงเพื่อให้ครอบครัวของบุตรเขยยอมรับ และช่วยไม่ได้ที่เงินก้อนนั้นล้วนเอามาจากนาง ที่ผ่านมานางไม่เคยนึกทวงถามเพราะเห็นว่าเป็นคนเก่าคนแก่ของเมืองนี้ ส่วนนางเพิ่งจะมาอยู่ได้ไม่กี่ปี แต่ในเมื่อช่วยเหลือถึงเพียงนี้แล้วยังไม่สำนึกนางก็คงไม่ต้องไว้หน้าใด ๆ อีกต่อไปแล้ว

ต่อให้นางมีนิสัยกระโชกโฮกฮากแต่ก็ใช่ว่านางจะใช้แต่ปากไม่ใช่ความคิด และเรื่องบางเรื่องก็ไม่ต้องด่าทอให้เสียแรงเปล่า คนอย่างเหยียนหรานมีหรือจะอับจนหนทาง...

ช่างเป็นวันที่น่าเหนื่อยหน่ายจริง ๆ ขาทั้งสองข้างเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยร้านรวง คนผ่านไปผ่านมาทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่เหยียนหรานก็ไม่ได้หยุดคุยสนทนากับผู้ใดเพราะอยากจะกลับบ้านไปฟัดเจ้าปีศาจน้อยให้หายเหนื่อยเต็มที