คนห่างไกล

       “…อือ”

         คนตัวเล็กปรือตาตื่น ร่างกายของเธอหนักอึ้งและเมื่อรู้สึกตัว ความร้าวระบมก็แทรกเข้ามาทันที ยี่หวานอนนิ่งปล่อยให้ชายหนุ่มเจ้าของบ้านพาดแขนไว้บนเอวเธอ กว่าค่ำคืนร้อนแรงจะผ่านพ้นไป ร่างเล็กก็บอบช้ำสะบักสะบอมอย่างที่เห็น

         ร่างบางนอนนิ่งเป็นหินเพราะในหัวกำลังมึนงงกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่อยู่ดี ๆ พี่ชายไม่แท้ของเธอก็ข้ามเส้นรุกล้ำเกินกว่าคำว่าพี่เข้ามา แต่สิ่งที่แปลกยิ่งกว่านั้นเห็นจะเป็นความรู้สึกของเธอต่างหาก ที่มันกลับไม่ได้รังเกียจหรือผลักไสเขาอย่างที่ควรจะเป็น

         “…”

         ยี่หวาตัดสินใจยันแขนส่งตัวเองลุกจากที่นอน เธอหย่อนปลายเท้าลงข้างเตียงแล้วหันหน้ากลับไปมองผู้ชายที่ยังนอนหลับปุ๋ยอย่างสบายอารมณ์

         “…”

         นัยน์ตาสวยไล่มองร่างแกร่งกำยำครู่หนึ่งแล้วถึงได้ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป เธอจัดการชำระล้างร่างกายและออกมาแต่งตัวด้วยความเงียบเชียบเพราะไม่ต้องการให้ชายเจ้าของบ้านตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากันตอนนี้

         “ต้องกินยาคุมสินะ”

         ริมฝีปากอวบอิ่มพึมพำพลางหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาพิมพ์บันทึกแทนการเตือนตัวเองว่าให้หาซื้อยาคุมกำเนิด ยี่หวาเลือกใส่เสื้อผ้าสบาย ๆ และไม่แต่งหน้า แม้จะมีนัดกับไทก้าก็ตาม

         เพื่อนเธอชิล ๆ อยู่แล้ว

         เธอแง้มประตูห้องตัวเองอย่างเบามือแล้วแทรกตัวออกมาด้านนอก ขนาดเธอใช้เวลาแต่งตัวร่วมชั่วโมงจาเมลก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเลย ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะเธอเองยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ ไม่พร้อมจริง ๆ

         ขาเรียวก้าวลงบันไดด้วยความระมัดระวัง ทุกครั้งที่เท้าแตะพื้นความร้าวระบมก็แล่นปรี๊ดมาที่กลางตัวเธอทันที ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวกับความรู้สึกเจ็บแปล๊บ เธอเริ่มไม่มั่นใจว่าตรงนั้นจะใช้เวลาอีกกี่วันถึงจะหายดี…

         คนตัวเล็กเดินลงมาถึงชั้นล่างของบ้านโดยใช้เวลามากกว่าปกติ เธอหมุนตัวหายเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรรองท้องแล้วกินยาแก้อักเสบ แต่พอหันกลับมาอีกครั้งสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงเจ้าของบ้านเสียแล้ว

         “…พะ พี่มาตอนไหน”

         “เมื่อกี้ จะไปไหน?”

         จาเมลตอบแล้วไล่ตามองร่างบางตรงหน้า น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบและกำลังรอคำตอบจากยี่หวาอยู่

         “ยี่หวามีนัดกับ…ไทก้า”

         “วันนี้ต้องวีดิโอคอลกับพ่อไม่ใช่เหรอ หรือจะยกเลิก?”

         จริงสิ! ลืมไปเลย…

         เธอนิ่งไปเช่นกันเพราะโดยปกติแล้วจะมีนัดคุยกับพ่อและแม่ทุกวันอังคาร แต่ดันลืมเสียได้ ยี่หวาเงยหน้าขึ้นไปสบสายตากับนัยน์ตาคม พอได้สบตากับเขาภาพความสัมพันธ์ลึกซึ้งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็แทรกมาแทนที่ สาวสวยเลยเลือกเบี่ยงตาหลบมองเลยไปทางอื่นแทน

         “ยังไง? จะให้ยกเลิกนัดกับพ่อไหม”

         “…ไม่ต้อง เดี๋ยวยี่หวาเลื่อนนัดไทก้าไปก่อน”

         เธอตอบทันควันเพราะไม่มีทางที่เธอจะเลือกคนนอกมาก่อนพ่อแม่ตัวเองแน่นอน ปกติแล้วครอบครัวของเธอก็ยุ่งในการทำธุรกิจจนแทบไม่มีเวลาได้คุยกันอยู่แล้ว ยังไงไทก้าก็คงเข้าใจ

         “อืม”

         จาเมลพยักหน้าเขาลอบสังเกตร่องรอยตามตัวยี่หวาที่ตนเองเป็นคนฝากเอาไว้ จากสภาพยี่หวาตอนนี้เท่าที่ประเมินด้วยสายตาเธอคงไม่สามารถออกไปเจอคนได้อีกสักสามสี่วันล่ะนะ

         หึ…

         สองหนุ่มสาวยืนหันหน้าเข้าหากัน แต่คงมีเพียงร่างแบบบางเท่านั้นที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนกับผู้ชายตรงหน้า เธอตัดสินใจเดินกลับขึ้นห้องไปเตรียมตัวรอรับสายจากที่บ้านโดยไม่ได้เอ่ยพูดคุยอะไรกับจาเมล และปล่อยให้เขายืนอยู่คนเดียวแบบนั้น

         ปึง!

         “ทำตัวไม่ถูกเลยฉัน”

         ปากเล็กพูดกับตัวเอง เธอยืนพิงหลังอยู่ตรงประตูห้องแล้วมองไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ มันยับยู่ยี่ประหนึ่งผ่านศึกสงคราม…

         ยี่หวารีบตรงปรี่เข้าไปถกผ้ายับเยินพวกนั้นออกแล้วเอามันไปซัก เธอจัดการทำความสะอาดห้องครั้งใหญ่โดยไม่ลืมหลบหน้าชายเจ้าของบ้านในทุกครั้งที่ต้องออกจากห้อง ไม่นานนักเวลาก็ล่วงเลยไปช่วงบ่ายของวัน ยี่หวานั่งเล่นอยู่ตรงโต๊ะทำงานภายในห้อง เธอได้รับข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากพ่ออันเป็นที่รักของตนเอง นิ้วเรียวก็รีบกดเข้าแชตไปทันที

         พ่อ : ว่างยังลูกสาวพ่อ เดี๋ยวอีกห้านาทีพ่อโทรไป

         ยี่หวา : ว่างเสมอค่ะ พร้อมแล้วววว

         ยี่หว่าพิมพ์ยุกยิกตอบกลับแบบไม่ต้องคิด เธอเด้งตัวลุกพรวดไปกดเปิดคอมพิวเตอร์พร้อมหูที่ได้ยินว่าชายหนุ่มห้องข้าง ๆ ก็เพิ่งเปิดประตูเข้าห้องนอนของตัวเองไปเช่นกัน…   

         ตื่อดือดึ๊ง ~

       “คิดถึงจังเลยยย คิดถึงหนูไหม?”

         ยี่หวากดรับสายตั้งแต่วินาทีแรกที่หน้าจอของเธอมีเสียงเรียกเข้าโทรเข้ามา ดวงตากลมโตแวววับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นพร้อมส่งเสียงหวานทักทายด้วยความสดใส คนตัวเล็กจะดีใจแบบนี้ทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าพ่อและแม่ที่โทรมาหาจากสวีเดน ริมฝีปากจิ้มลิ้มฉีกยิ้มกว้างแล้วทำหน้าตาออดอ้อนอย่างที่ทำเป็นประจำตั้งแต่เด็ก ๆ

         (มาทำหน้าอ้อนใส่พ่อแกแบบนี้ อยากได้อะไรรึเปล่าเนี่ยลูกสาวแม่)

         “โห แม่ก็ ทำไมมองหนูแบบนั้น แค่คิดถึงเฉย ๆ ต่างหาก…เมื่อไหร่จะกลับมาไทยคะ”

         (…ธุรกิจที่นี่กำลังไปได้ดีเลยสาวน้อยของพ่อ อดทนรอหน่อยนะ)

         “…ค่ะ แต่หนูรอมาหกปีแล้วนะ จนหนูโตเป็นสาวแล้วเนี่ย หนูบินไปหาพ่อกับแม่เองก็ได้”

         ยี่หวาทำปากคว่ำ เธอพูดอย่างคนน้อยใจเพราะล่าสุดที่ได้เจอพ่อกับแม่ตัวเป็น ๆ คือตอนที่เธออายุสิบห้า หรือเมื่อหกปีก่อน มันนานมาก นานมาก ๆ แล้ว

         (ไม่ต้องลำบากหรอกลูกพ่อ แค่ใช้ชีวิตดี ๆ มีความสุขให้มาก ๆ ขาดเหลืออะไรก็บอก)

         “ขาดความรักค่ะ ยี่หวาขาดความรักจากพ่อกับแม่”

         ทันทีที่หญิงสาวตอบกลับไปแบบนั้น ทั้งพ่อและแม่ของเธอก็นิ่งไป ท่านทั้งสองยังส่งยิ้มกลับมาให้แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา

         “…ล้อเล่นค่ะ ยี่หวารู้ว่าพ่อกับแม่รักยี่หวาขนาดไหน ไม่ต้องห่วงนะคะ ยี่หวาจะใช้ชีวิตอย่างดีเลย ไม่ดื้อไม่ซน”

         เป็นเธอเองที่รีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เพิ่งพูดออกไปคงทำให้พ่อแม่ของตนลำบากใจไม่น้อย พวกท่านต้องทำงานหนักเพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตสุขสบายอย่างที่เห็น

         (น่ารักมากลูกสาวแม่ อย่าดื้อกับพี่จาเมลด้วยล่ะ…หลัง ๆ พี่เขาบอกว่าเราชอบเถียงเขา)

         รอยยิ้มคล้ายคลึงกับเธอฉายขึ้นบนใบหน้าของหญิงวัยสี่สิบปลาย เสียงของแม่ยังคงอ่อนโยนและอบอุ่นเสมอ

         “พี่จาเมลฟ้องแม่เหรอ หนูดื้อที่ไหน พี่เขานั่นแหละชอบบังคับแล้วก็ขี้บ่น”

         เธอทำหน้าเง้างอนพลางยกแขนขึ้นกอดอกอย่างคนไม่ยอม พลันในหัวก็มีภาพของหนุ่มโปรแกรมเมอร์ข้างห้องผุดเข้ามา

         พี่จาเมลต้องเอาเรื่องที่ฉันทำตัวไม่น่ารักไปฟ้องแม่แน่ ๆ จะทดไว้ในใจก่อนละกัน…

         (เราก็อย่าไปดื้อกับพี่เขามาก ถ้าไม่ได้พี่เขาช่วยดูแล พ่อกับแม่จะมีกระจิตกระใจไหนทำงาน หื้ม?)

         “รู้แล้วค่า ๆ หนูจะพยายามไม่เถียงพี่จาเมล จะพยายามค่ะ”

         ยี่หวาตกปากรับคำอย่างไม่มีทางเลือก เธอไม่ต้องการให้พ่อหรือแม่ของเธอต้องมากังวลใจกับเธอมากนัก เพราะตอนนี้เธอก็ไม่ใช่สาวน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเหมือนเมื่อหกปีก่อนแล้ว

         (เงินพอใช้ไหมลูก อยากได้อะไรก็บอกพ่อนะ เราส่งข้อความคุยกันได้ตลอด รู้ใช่ไหม?)

         (โอ้โห รายนี้ก็สปอยลูกเก่งจริง ๆ ดีนะที่ลูกเราไม่ใช่เด็กฟุ้งเฟ้อ)

         เสียงของแม่ขัดขึ้นมาก่อนที่เธอจะได้ตอบออกไป ทำให้ใบหน้าของสาววัยยี่สิบเอ็ดมีรอยยิ้มฉายขึ้นกับภาพความน่ารักในจอที่พ่อกับแม่ของเธอกำลังจิ๊ปากใส่กัน

         “ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูทำงานหาเงินเองได้ พ่อกับแม่ใช้ไปเลย ไม่ต้องห่วงหนู ถ้าไม่พอเดี๋ยวไปไถพี่จาเมลเอา ฮ่า ๆ”

         ยี่หวาพูดก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเพราะเธอไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะอ้าปากขอเงินพ่อกับแม่ มีแต่ขอพี่ชายข้างห้องเท่านั้นแหละ อยากเก่ง และรวยดีนัก ชิ!

         (เดี๋ยวพ่อกับแม่จะไปเข้าประชุมแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะเด็กน้อย)

         “ค่า รักพ่อกับแม่มาก ๆ นะ จู๊บบบบ!!”

         เธอไม่พูดเปล่าเพราะกำลังทำไม้ทำมือส่งจูบไปให้คนในจอ ยี่หวาโบกไม้โบกมือยกใหญ่ กระทั่งจอตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำ

         คิดถึงแล้ว…

         ยี่หวารู้สึกเปล่าเปลี่ยวภายในใจ ทั้ง ๆ ที่สายจากครอบครัวเพิ่งตัดไปได้ไม่นาน แต่เธอกลับคิดถึงท่านทั้งสองสุดหัวใจ