บทที่ 4 🔥

โคกิยะยืนตัวสั่นอยู่ในเงามืดหลังกองฟาง พยายามหุบขาเข้าหากันเสียดสีไปมาเพื่อบรรเทาความรู้สึกเสียวซ่านที่โถมเข้ามาในช่องท้อง ขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของสามวัวดุอย่างไม่สามารถจะละสายตาได้...

ความวุ่นวายของการประลองที่เพิ่งจบลง เขากลับลืมลูกวัวนมลายขาวดำตัวน้อยที่ตามหามาในตอนนี้มันกำลังเดินเตาะแตะฝ่าเข้าไปในวงล้อมของ 'ปีศาจ' ทั้งสามอย่างไม่รู้ประสา

กึก..

"นั่นมัน... เจ้าตัวแสบ!" โคกิยะร้องเสียงหลง

ชูจิเป็นคนแรกที่ก้มลงมองก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่มาพันแข้งพันขา เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปหาพี่น้องอีกสองคนด้วยแววตาหิวกระหาย

"เฮ้ย! ดูนี่สินี่มันลูกวัวนมนี่หว่า"

คานะโอะที่กำลังหยิบขวดเหล้าขึ้นดื่มชะงัก สายตาคมกริบเหลือบลงมามองเจ้าตัวเล็กที่กำลังคลอเคลียขาของน้องชายก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา

"น่าแดกดีนี่หว่า... พอดีเลยว่ะ ออกกำลังมาเหนื่อยๆ จู่ๆ ก็มี 'กับแกล้ม' เดินมาหาถึงที่"

โทมะหัวเราะร่าพลางก้มลงคว้าขาลูกวัวขึ้นมาแกว่งเล่น

"เนื้ออ่อนๆ แบบนี้รสชาติคงหวานน่าดู จับย่างแดกแกล้มเหล้าแม่ง"

"ยะ...แย่แล้ว!" โคกิยะเบิกตาโพลงใบหน้าซีดเผือด

เบื้องหน้าคือร่างกำยำของวัวชนสายพันธุ์ชั้นยอดที่สูงใหญ่เกินกว่ามนุษย์วัวสายพันธุ์ทั่วไป ผิวหนังของพวกมันหนาตึงเปรี๊ยะมัดกล้ามเนื้อที่ปูดโปนขยับเขยื้อนยามหายใจ ทุกย่างก้าวที่พวกมันขยับนั้นหนักแน่นและดุดันราวกับนักรบกระหายเลือด

ความตื่นตระหนกทำให้น้ำนมสีขาวขุ่นจากยอดอกที่ตั้งเต้าพุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อที่รัดแน่นจนเห็นเป็นวงกว้างอีกครั้ง กลิ่นนมหอมฟุ้งที่เข้มข้นขึ้นเพราะความกลัวเริ่มลอยละล่องไปตามกระแสลมกลิ่นที่ต่างจากกลิ่นสาบของวัวชนโดยสิ้นเชิง

โคกิยะรู้ดีว่าหากเขายังมัวแต่ยืนตัวสั่นอยู่หลังกองฟาง ลูกวัวน้อยคงไม่รอด แต่จะให้ออกไปในสภาพที่ร่างกายกำลังตื่นตัวและส่งกลิ่นคาวน้ำนมเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากการเดินเข้าไปเสนอตัวให้ปีศาจทั้งสามกลืนกินแทนเนื้อลูกวัวแน่ๆ

โคกิยะมองความยิ่งใหญ่และแข็งแรงของทั้งสามด้วยความรู้สึกแปลกไป เป็นครั้งแรกที่มีมนุษย์วัวที่ร้ายกาจและมีสเน่ห์ได้มากมายเพียงนี้..มากชนิดที่ไม่สามารถละสายตาไปจากทั้งสามวัวหนุ่มร่างหนานั่นได้เลย

ความอัดแน่นของมัดกล้ามเหล่านั้นช่างน่าเกรงขามและเร้าอารมณ์ในเวลาเดียวกัน เมื่อเหงื่อที่ไหลรินอาบไล้ไปตามมัดกล้ามเกิดประกายเงางามพลันความกลัวก็ถูกกระตุ้นสัญชาตญาณการสืบพันธุ์อย่างรุนแรง

ตึกๆๆๆๆ

เสียงในอกดังก้องออกมาจนอกอวบแน่นพองฟูมากขึ้นทุกทีๆ โคกิยะกัดฟันแน่น สะบัดผมสั้นสีอ่อนเรียกสติรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายก่อนจะก้าวเท้าสั่นๆ ออกมาจากหลังกองฟาง

เดิมทีเป็นวัวนมก็ดูอวบอั๋นแต่ย่างกายเข้ามาใกล้เทียบกับวัวชนที่มีแต่กล้ามเนื้อแน่นหนารูปร่างสูงใหญ่แล้วห่างชั้นกันไกลโขทีเดียว

"ป...ปล่อยลูกวัวตัวนั้นได้ไหมครับ...อย่ากินมัน... มันยังเด็กน่าสงสารออก..ดะ ได้โปรด" เสียงสั่นโคกิยะเอ่ยพยายามหลบสายตา

สามพี่น้องชะงัก ทั้งคานะโอะ ชูจิ และโทมะหันขวับมามองผู้มาเยือนคนใหม่ทันที

กึก...

ดวงตาของพวกมันเบิกกว้างเมื่อร่างขาวซีดผิวเนียนกล้ามเนื้อแน่นอกนูนเด่นกว่าวัวปกติทั่วไป ไม่ใช่ศัตรูที่มาท้าทาย

แต่เป็นวัวนมหนุ่มรูปร่างอวบอัด ใบหน้าน่ารักขัดกับหุ่นสูงใหญ่อวบอั๋นที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคอะเขิน

หน้าอกที่เต่งตึงจนเหมือนจะปริแตก น้ำนมสีขาวขุ่นที่ซึมออกมาจนเปียกโชกไม่ต่างจากน้ำหอมชั้นเลิศส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

"นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย ขาว อวบ วัวนมเหรอวะ?"

โทมะที่อุ้มลูกวัวอยู่เลิกคิ้วสูง กลิ่นนมที่หอมหวานมัวเมาทำให้ลืมเรื่องการกินลูกวัวไปชั่วขณะ

“ทำไมตัวมึงมีกลิ่นแบบนี้..”

“ขะ ขอโทษครับ คือผม ทำงานมาทั้งวัน”

ฟื้ดดด~

“นี่มันกลิ่นนมสดเหรอวะ ปกติเกลียดกลิ่นนมของไอ้พวกฝั่งนู้นไม่คิดเลยว่าวัวนมตัวเป็นๆ จะน่าแดกขนาดนี้”

สามพี่น้องเดินล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาหาร่างของโคกิยะอย่างรวดเร็วราวกับฝูงหมาป่าล้อมเหยื่อ กลิ่นฟีโรโมนของพวกมันรุนแรงจนโคกิยะมึนหัวไปหมดกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาติญาณได้มากกว่าวัวตนไหน ไม่เคยมีวัวตัวใดที่ทำให้ในกายเดือดพล่านจนทะลักออกมามากมายเท่านี้มาก่อน

ชูจิยื่นจมูกเข้ามาใกล้หน้าอกของวัวนมหนุ่ม สูดดมกลิ่นนมหอมฟุ้งที่ไหลเยิ้มออกมาด้วยท่าทีแทะโลมจาบจ้วง

"หอม..."