- 5 - แมวเด็ก

 

เด็กสาวตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงนอนนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาเกือบช่วงบ่ายของวัน เรียวแขนเล็กยกขึ้นยืดเส้นยืดสายให้คลายอาการเมื่อยล้าจากที่โดนเขตภกรรังแกมาทั้งคืน ทันทีที่ไม่เห็นว่าข้างกายมีเขานอนอยู่ด้วยก็หย่อนขาลงจากเตียงแล้วเปิดประตูห้องนอนออกไป

เมื่อคืนชุลมุนก็เลยไม่ทันได้มองดูคอนโดหรูนี้อย่างละเอียด แม้จะไม่ใช่บ้านหลังใหญ่แต่ก็มีทุกอย่างครบครัน บางทีแล้วห้องนี้อาจจะใหญ่กว่าบ้านที่พ่อบังเกิดเกล้าซื้อให้เธอกับแม่ด้วยซ้ำ

 

“ถ้ามันเล่นตุกติกก็แค่ฆ่าทิ้ง” เธอได้ยินเสียงที่คุ้นหูเอ่ยพูดอยู่จะกับลูกน้องของเขาในห้องนั่งเล่น เด็กสาวยืนหลบหลงกำแพงแล้วรอฟังอย่างอยากรู้อยากเห็น โดยไม่รู้เลยว่าเขตถกรรู้แล้ว เพราะเก่งกาจเป็นคนส่งสัญญาณบอกเขา

คนอย่างเขตถกรผ่านอะไรมามาก เพราะฉะนั้นทุกบทสนทนาของเขาจะพูดออกมาอย่างระมัดระวังรอบข้างเสมอ เขตถกรยิ้มมุมปากทันทีที่หันไปแล้วเห็นขอบเสื้อเชิ๊ตของเขาที่โผล่ออกมาเล็กน้อยจากหลังกำแพง

พยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจออกไปก่อน อีกคนก็ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เขาเดินไปอีกฝั่งอย่างเงียบเชียบไม่ให้เด็กสอดรู้สอดเห็นรับรู้การเคลื่อนไหว

“อ้าว หายไปไหนแล้ว” เด็กสาวเอ่ยพูดกับตัวเองในตอนที่ขยับออกมาดูเพราะเห็นว่าเสียงเงียบไป เธอถอนหายใจที่ยังไม่ได้ยินอะไรมากกว่านั้นก่อนจะหันมาประจันหน้ากับเขตถกรเข้าเต็มๆ

“ตกใจหมดเลยค่ะ”

“แมวเด็กขี้สงสัยแล้วก็ยังขี้ตกใจอีกหรอ” เขตถกรโอบรั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิด อีกคนใส่ชุดของเขาเพราะเสื้อผ้าของเธอถูกส่งซัก ภายใต้เสื้อเชิ้ตนั้นมีเพียงกางเกงชั้นในที่ยังจำเป็นต้องใส่ไว้

จุกอมชมพูตรงหน้าอกดันเสื้อออกมาพอให้ได้มองเห็น ภาพนี้ยิ่งเร้าให้เขาต้องกอดรัดรอบเอวบางเอาไว้แน่น ก้มลงครองครองริมฝีปากบางที่ยังบวมเจ่ออยู่เล็กน้อยด้วยฝีมือเขา

สิ่งที่เขตถกรหลงที่สุดก็คือท่าทีไม่ปฏิเสธยามที่เขาจูบเธอนี่แหละ คนอะไรทำให้หลงจนจะบ้า ถ้าภัครวัตรให้แต่งกับคนตรงหน้า ต่อให้เขาทวงคืนทุกอย่างมาได้จนหมดแล้วก็ไม่มีทางหย่าเด็ดขาดเลย

“อื้อ พอล้วค่ะ หนูต้องไปโรงพยาบาลแล้ว”

“ไปโรงพยาบาลหรอ? ไปทำอะไร? หรือว่าไม่สบาย? เดี๋ยวฉันพาไป” จุ๊บ เขตถกรหยุดพูดก็ตอนเด็กสาวเขย่งมาจูบเขาแล้วยิ้มหวาน ดูเหมือนว่าเธอจะบอกเป็นนัยว่าเขาถามมากเกินไปแล้ว คนอะไรจะน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้

“คุณถามหลายคำถามจังเลยค่ะ หนูตอบไม่ทันแล้ว” เขตถกรคิดอเอาไว้อยู่แล้วเชียว เขายิ้มทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น

“หึ งั้นก็แค่ตอบว่าจะไปทำอะไร?”

“วันนี้จะไปเฝ้าแม่ค่ะ พรุ่งนี้แม่มีผ่าตัด”

“คุณแม่ป่วยหรอ?” เขาไม่ปล่อยให้บทสนนาจบลงแล้วถามด้วยความใส่ใจ เมื่อคืนที่งานก็พอจะได้ยิน แต่ไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสก็ต้องทำความรู้จักกันให้มากขึ้นหน่อย

“ค่ะ แม่เป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร ครั้งนี้ผ่าตัดรอบที่สี่แล้ว”

“แล้วคุณลุงนภัทร….”

“อย่าพูดถึงเลยค่ะ เขาไม่สนใจหนูกับแม่หรอก” เขตถกรเงียบลงทันทีเมื่อคนตรงหน้าพูดขัด ถึงแม้คำพูดนั้นของคนตัวเล็กจะแสนเย็นชาราวกับไม่ใส่ใจ แต่นัยน์ตากับวูบไหวจนเขาเองรู้สึกถึงมัน

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?”

“คุณจะไปกับหนูหรอคะ? ไม่กลัวเป็นข่าวหรอ?” เด็กสาวถามเขาตาแป๋ว ดูก็รู้ว่าเธอก็ไม่ได้กลัวที่จะเป็นข่าวกับเขาหรอก แค่ถามลองใจเขาก็เท่านั้น แล้วคนอย่างเขตถกรก็ไม่เคยกลัวการเป็นข่าวเหมือนกันซะด้วยสิ

ปกติแล้วถ้าเป็นข่าวจริงก็แค่ดูแล้วนึกขำ ต่อให้คนวิพากษ์วิจารณ์แค่ไหน นั่นก็ไม่มีผลกับชีวิตของเขาหรอก แต่ถ้าเป็นข่าวปลอกก็แค่เล่นงานกลับ ถ้าจบไม่ได้ที่ศาล ก็แค่ใช้ศาลเตี้ยที่มือชื่อว่าเขตถกรก็แค่นั้น

“ไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวฉันให้คนหาชุดใหม่มาให้แทน”

“แต่ว่าหนู…..”

“เสื้อในกับกางเกงในก็ด้วย” เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วยิ้ม ทันทีที่เธอหมุนตัวก้าวเดินก็ร้องโอดโอยจนเกือบเซถลาแต่เขตถกรโอบเอวเอาไว้ซะก่อน

“เป็นอะไร?”

“เจ็บจังเลยค่ะ” ดูสีหน้ากับแววตาออดอ้อนนั่นก็รู้แล้วว่าไม่ได้เจ็บจริง ก่อนหน้านี้ยังเดินออกมาได้ปกติ ตอนนี้ก็แค่อยากทำเพื่อยั่วเขาก็เท่านั้นเอง แต่ถึงจะรู้ว่ากำลังโดนเด็กหลอก เขตถกรก็ดูจะเต็มใจให้หลอก เพราะเขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มทันทีที่นิลินบอกว่าเจ็บ

“ยั่วมากๆ ระวังจะไม่ได้ไปโรงพยาบาล”

“หนูเปล่ายั่วนะคะ หนูเจ็บจริงๆ คุณทำหนูเจ็บก็ต้องรับผิดชอบ”

“งั้นจะรับผิดชอบด้วยการไปอยู่เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลทั้งคืนเลยดีไหม?”

“จริงหรอคะ?" เด็กสาวในอ้อมแขนถามย้ำกับเขา เขมตถกรกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงนั้นดูคาดหวังจนเขาแปลกใจ หรือว่าคนที่ภัครวัตรจะไม่มีใครสนใจเธอกับแม่เธอเลยจริงๆ

"ถ้าเธอต้องการก็ได้ทั้งนั้น"

"งั้นคุณอยู่กับหนูนะคะ" เขตถกรชอบที่นิิลินบอกเขาอย่างเปิดเผย เธอดูเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ได้เสแสร้งเหมือนกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นเขา แค่นึกถึงก็หงุดหงิดแล้ว 

 

โรงพยาบาล

เขตถกรเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยรวมของโรงพยาบาลรัฐ เขามองไปโดยรอบห้องที่มีผู้ป่วยแออัดเต็มไปหมด ภัครวัตรไมไ่ด้รวยเท่าพิพัฒตรา แต่ก็ไม่ได้ยากจนค่นแค้นขนาดนั้น ทำไมถึงไม่หาโรงพยาบาลที่ดีกว่านี้

เขารั้งแขนของคนตัวเล็กเอาไว้ก่อน เด็กสาวมองเขาทั้งเลิ่กคิ้วถามอย่างสงสัย ความสัมพันธ์ของนิลินกับภัควัตรไม่ค่อยดี แต่เขตถกรไม่ได้คิดว่าจะไม่ดีขนาดนี้ แม้แต่กับคนป่วยก็ยังไม่เห็นใจหรอ

ต่อให้เป็นลูกนอกสมรสก็ยังเป็นสายเลือด และต่อให้ไม่ใช่เมียที่ได้แต่ง ก็ยังถือว่าเป็นเมียอยู่ดี

"ทำไมให้แม่อยู่โรงพยาบาลนี้ละ เมื่อคืนได้ยินเหมือนว่ามีข้อตกเรื่องค่ารักษา...."

"ค่ารักษาที่พ่อให้ แค่ค่าผ่าตัดหรือค่ายาในแต่ละเดือนยังแทบไม่พอเลยค่ะ หนูต้องเลือกโรงพยาบาลนี้ เพื่อให้เงินพอจ่ายในแต่ละเดือน"

"เปลี่ยนโรงพยาบาล" เขตถกรพูดออกมาทันทีอย่างไม่ต้องคิด เขาไม่สนใจเด็กสาวที่ยืนงงแต่เลือกจะเดินไปหาพยาบาลเพื่อแจ้งเรื่องนี้แทน ก่อนจะหันมามองนิลินที่เดินมาจับแขนเขาแล้วส่ายหัว

"แต่หนู..."

"ไม่ต้องห่วง ค่าใช้จ่ายฉันจะจัดการเอง"

"แต่พรุ่งนี้แม่จะผ่าตัด"

"แม่เธอจะได้ผ่าตัดพรุ่งนี้ตามเดิม และได้หมอที่เก่งที่สุด" จู่ๆเขาก็รู้สึกอยากลูบหัวอีกคนแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม พึ่งจะเจอกันสองครั้งแต่ไม่รู้อะไรทำให้เขายอมจ่ายเงินหลักล้านเพียงเพื่อให้เด็กสาวที่แท้แต่ถัครวัตรยังไม่สนใจยิ้มออกมาอย่างตอนนี้ เขตถกรกำลังจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ 

หลังจากจัดการเรื่องย้ายโรงพยาบาลไม่นานก็ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลใหม่ เป็นเพราะการจัดการของเขตถกร ทุกอย่างถึงได้ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

เขานั่งมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขากำลังกินเค้กอย่างอร่อย ทันทีที่อีกคนดื่มนมอุ่นเสร็จเขาก็แอบยิ้มออกมา ขยับไปข้างหน้าแล้วใช้นิ้วเกลี่ยเช็ดฟองนมที่เปื้อนอยู่ออกให้

"คุณไม่ทานหรอคะ?"

"คิดว่าผู้ชายอย่างฉันเหมาะกับการกินเค้กนี่หรอ?" เขตถกรชี้ไปที่มินิเค้กแสนน่ารักที่คนตรงหน้าสั่งมา เธอหัวเราะร่ากับคำพูดเขาก่อนจะสนใจเค้กต่อ

เขตถกรรอบมองใบหน้าน่ารักที่บัดนี้มีแว่นตาสวมปกปิดเอาไว้ แต่สำหรับเขาแล้วแว่นตาพวกนี้บดบังความสวยของเธอในสายตาเขาไม่ได้สักนิด ภาพลักษณ์ภายนอกที่อีกคนแสดงออก มัันต่างกันโดยสิ้นเชิงยามที่อยู่บนเตียง แล้วมันก็คือความเป็นนิลินที่เขาไม่สามารถละความสนใจได้

"แล้วตอนนั้นไปทำอะไรที่มาเก๊า?" เขาตั้งคำถามอย่างสงสัย ถ้าคุณนภัทรไม่สนใจสองแม่ลูกนี้ขนาดนั้น แล้วคนตรงหน้าเอาเงินที่ไหนบินไปถึงที่นั่น

"ก็แค่โดนบังคับค่ะ เพราะพวกเขากลัวว่าหนูจะไปป่วน"

"ป่วน?"

"ช่วงนั้นไม่ใช่ว่าพ่อนัดให้คุณไปเจอกับพี่นิราหรอคะ? แล้วคุณก็หนีไปมาเก๊าเหมือนกัน บังเอิญจังเลย" เขตถกรขมวดคิ้วนิดหน่อยยามที่อีกคนพูดถึงความบังเอิญแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาขำหึในลำคอแล้วพยักหน้าเข้าใจอย่างไม่ต้องอธิบาย

คนตรงหน้าไม่ได้อ่อนต่อโลกขนาดนั้น ทั้งฉลาดคิดและฉลาดพูด คนที่น่าสนใจขนาดนี้แต่ภัครวัตรกลับไม่สนใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็ยไร เขาจะเป็นคนสนใจเธอเอง

"อยากกินอะไรอีกไหม? ไม่งั้นฉันจะได้จ่ายเงิน" เอ่ยปากถามเด็กสาวที่กินเค้กจนหมดเกลี้ยงแล้วกำลังจะดึงเอาบัตรเครดิตส่วนตัวออกมาแต่กลับถูกเธอจับเอาไว้แล้วส่ายหัวปฏิเสธ

"วันนี้คุณจ่ายให้หนูเยอะแล้ว เดี๋ยวหนูจ่ายเองค่ะ กาแฟแก้วนี้หนูเลี้ยงคุณนะคะ" เขตถกรมองเด็กสาวที่พูดด้วยรอยยิ้ม ทำไมถึงได้ดูจริงใจขนาดนั้น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธการจ่ายเงินให้ของเขาเลยสักคน แต่คนตรงหน้ากลับทำและจะเลี้ยงกาแฟเขา

"เก็บเงินไว้ใช้เถอะ"

"แต่ว่าหนูอยาก..."

"เอาไว้ตอบแทนด้วยอย่างอื่นแทนก็แล้วกัน ฉันว่ามันน่าสนใจกว่าการเลี้ยงกาแฟเยอะเลย"

"ก็ได้ค่ะ"

 

"เด็กดี"