- 6 - อย่ามายุ่งกับหนู

"ควงเก่งจริงไอสัส ไม่กลัวเป็นข่าวหรือไง?" กิตติธรถามเพื่อนอย่างหัวเสีย ช่วงเดือนมานี้เขตถกรควงลินินไปไหนมาไหนแทบจะทุกวันอย่างไม่สนอะไร กิตติธรกับนพดลนัดเจอกี่ครั้งก็ไม่ว่างมาเจอ มัวแต่อยู่กับเด็กทั้งวันทั้งคืน

"กูก็อยากจะรู้ว่าใครจะกล้าเขียนข่าวของเขตถกร พิพัฒตรามั่วๆ"

"ก็จริงของมัน" นพดลพูดอย่างเห็นด้วย ถ้าใครกล้าทำให้เขตถกรเสียหายก็ไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตายเลยสักนิด

"ไม่พามาเจอเพื่อนมั่ง"

"มึงน่าไว้ใจมากมั้ง" กิตติธรถึงกลับอ้าปากค้างในคำที่เพื่อนสวนมา ปกติเขตถกรไม่ได้เป็นอย่างนี้แม้สักนิด หรือคนนี้จะจริงจัง แต่ว่ามันดันเสือกมาจริงจังกับน้องเมียในอนาคตเนี่ยนะ

"มันเป็นหวงเลยดิ หลงเด็กหรอว่ะ" เขตถกรคิดตามที่นพดลพูด เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่รู้ว่าอย่างนี้เรียกว่าหลงไหม ก็แค่ชอบที่มีนิลินอยู่ข้างกาย กลิ่นหอมจากตัวเธอทำให้เขาผ่อนคลายมาก หรือไม่บางทีมันอาจเรียกว่าเขาติดกลิ่นเธอมากกว่า

"กูเปล่าหลง"

"เอ่อ มองจากดาวอังควรยังรู้เลยว่ามึงหลงเด็กมัน ใช่ไหมว่ะไอดล"

"เออ" ยิ่งเพื่อนสองคนพากันเห็นด้วย เขาก็ยิ่งรู้สึกตั้งคำถามกับตัวเอง แต่ว่าช่างเถอะ...จะหลงหรือไม่หลงก็ไม่เห็นจะสำคัญเลย มันสำคัญแค่ว่าจะทำยังไงให้นิลินอยู่กับเขาต่อไปแม้ว่าเขาจะแต่งงานกับพี่สาวเธอก็ตาม

โรงพยาบาล

เด็กสาวง่วนอยู่กับการล้างและปลอกผลไม้ใส่กล่องไว้ให้แม่เธอทานยามที่เธอไม่มีเวลาอยู่ดูแล ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาที่นี่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงแม่ร้องโวยวาย

นิลินก้าวออกไปก็เห็นว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่สาวต่างแม่กำลังบีบข้อมือแม่ของเธออยู่ ไวกว่าความคิดเด็กสาวพุ่งตรงเข้าไปผลักนิราล้มลงด้วยความโกรธ เธอกำลังจะเดินเข้าหาอีกครั้งเพื่อเอาคืนแต่ลูกน้องของพ่อก็จับเธอเอาไว้ซะก่อน

“ปล่อยนะ!! ฉันก็เป็นลูกคุณพ่อเหมือนกันนะ!!”

“อยากจะขำให้ตาย พวกมันรู้กันทุกคนว่าพ่อไม่สนใจแกเลยสักนิด แล้วคิดว่ามันจะฟังคำสั่งแกหรอ” นิลินกัดฟันกอดเมื่อรู้ว่าไม่สามารถใช้วิธีนี้เอาตัวรอด คนตรงหน้าเดินเข้มาแล้วบีบที่แก้มของเธอเต็มแรง

“คุณพ่อให้เงินไปไม่กี่แสน แกเอาเงินที่ไหนย้ายแม่แกมาอยู่ที่นี่”

“มันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่!” เพี๊ยะ!! ทันทีที่เด็กสาวแข็งข้อก็โดนตบเข้าที่หน้าเต็มแรง เสียงแม่ร้องขอความช่วยเหลือก่อนจะถูกพวกมันจับปิดปากไว้ แผลที่หน้าหรือมุมปากนี้ยังไม่เจ็บเท่าภาพที่เห็นแม่กำลังทรมาน

“มันจะไม่ใช่เรื่องของฉันได้ยังไง! ในเมื่อเงินที่แกใช้มันคือเงินของผัวฉัน!!” นิลินเบิกตากว้าง เธอไม่เคยกลัวเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพียงแค่อยากรู้ว่าอีกคนจะรู้เรื่องการใช้เงินของเขตถกรได้ยังไง…ถ้าเขาไม่ได้บอก ที่แท้แล้วเขาก็อาจจะเต็มใจแต่งงานกับนิราอย่างไม่มีข้อแม้อะไรเลย

“แต่มันก็ไม่ใช่เงินพี่สักหน่อย” เพี๊ยะ!!! เด็กสาวใบหน้าหันไปตามแรงตบอีกครั้งแต่เธอยังคงหันไปจ้องหน้าคนที่ทำร้ายเธอแล้วยิ้มมุมปากได้ ในชีวิตนี้ของนิลินไม่รู้จักคำว่าเจ็บปวดมานานแล้ว คนที่เกือบตายมาแล้วครั้งหนึ่งจะไปกลัวอะไรกับการถูกทำร้ายร่างกายอีก

“ฉันเห็นแก่ว่าคุณพ่อขอไว้ว่าไม่ให้ฆ่าแก วันนี้ฉันจะปล่อยแกไปก่อน แต่ถ้าฉันรู้ว่าแกยุ่งกับผัวฉันอีกเมื่อไหร่ละก็ ฉันเอาแกตายแน่”

“แน่ใจหรอว่าเขาเป็นผัวพี่?” นิลินยังคงกัดฟันกรอดแล้วพูดขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ แม้ว่าในหัวใจเธอจะไม่มั่นคงนัก ถึงแม้ช่วงที่ผ่านมาเขตถกรจะดูแลเธออย่างดี ในแบบที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน แต่นั่นก็ไม่ด้ารันตีว่าเขาจะปฏิบัติอย่างนี้ต่อเธอตลอดไป

“ถ้าแกยังไม่หยุดปากดี….” เด็กสาวมองกระบอกปืนที่คนตรงหน้าดึงออกมาขู่เธอด้วยการจ่อไปที่แม่ ลินินดิ้นเร่าด้วยความร้อนใจก่อนจะโดนกระบอกปืนตบที่หน้าของเธออีกครั้ง

“จำใส่กระโหลกของแกเอาไว้ด้วยว่าอย่ามาเก่งกับฉัน!!” นิราพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจะเดินออกไป นิ้วเรียวเช็ดเลือดที่เปรอะมุมปากด้วยตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปหาแม่ที่เอาแต่เรียกหาเธอไม่หยุด

"นิลิน ลูกแม่ ฮึก เจ็บไหมลูก?”

“แม่ หนูไม่เป็นอะไร…แม่อย่าร้องนะ” คนตัวเล็กกอดแม่แน่นแล้วเอ่ยปลอบประโลมแม่อย่างเข้มแข็ง คนอย่างลินินไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว สิ่งเดียวในชีวิตนี้ที่เธฮไม่อาจสูญเสียได้คือแม่เท่านั้น

กว่าจะปลอบประโลมแม่ให้พักผ่อนได้สำเร็จก็ใช้เวลาอยู่นาน ดูนาฬิกาก็ถึงเวลาที่ต้องออกไปทำงาน แต่พอมาถึงเธอก็ได้แต่หัวเสียแล้วนั่งหงุดหงิดอยู่ที่ร้านอาหาร เพราะแผลที่ใบหน้าทำให้ลูกค้าที่จ้างกินข้าวในวันนี้ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“เพราะนิราแท้ๆ ฉันถึงได้เสียเงินไป แล้วยังต้องมาเสียเงินจ่างค่าอาหารนี่อีก” เธอวางเงินลงจ่ายค่าอาหารแล้วลุกออกไปอย่างหัวเสีย ระหว่างที่กำลังเดินอย่างใช้ความคิดก็เจอเข้ากับเขตถกรและนพดลที่เดินมาด้วยกัน

เขตถกรเผยรอยยิ้มขึ้นมายามเห็นคนที่เขาพยายามโทรหามาหลายชั่วโมง แต่กลับรู้สึกได้ถึงรังสีความไม่พอใจแผ่ออกมา เพราะทันทีที่เจอเขาเด็กสาวก็หมุนตัวเตรียมเดินหนี เขตถกรไม่ปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น เขารีบวิ่งไปดักหน้าอีกคนไว้

“จะเดินหนีไปไหน?”

“อย่ามายุ่งกับหนู” คิ้วหนายิ่งขมวดชนกันยามได้ยินประโยคนั้น ปกติไม่มีเลยสักครั้งที่นิลินจะพูดกับเขาอย่างนี้

“เป็นอะไร?” เอ่ยถามคำถามที่ไม่เคยคิดว่าจะต้องถามใครมาก่อน เพราะปกติเขตถกรไม่สนใจทั้งนั้นว่าใครจะเป็นอย่างไร ต่อให้ถูกใจแค่ไหน ถ้างี่เง่ากับเขา…เขาก็แค่ตัดทิ้ง

เขตถกรจับคางมลแล้วเชยขึ้นให้คนที่เอาแต่ก้มหน้าเงยมามองกัน พอเห็นใบหน้าหวานที่เขาชอบในตอนนี้ก็ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ ลูบไปตามแก้มเนียนทั้งสองข้างที่มีทั้งรอยมือและรอยแผล ในจะมุมปากที่แตกนั่นอีก

“ไปโดนอะไรมา?”

“ก็เพราะคุณนั่นแหละ!!” เขตถกรมองคนที่เสียงดังใส่เขา ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงโกรธไปแล้ว แต่พอเป็นคนตรงหน้าเขากลับดึงมากอดเอาไว้แน่น แม้แต่นพดลเองก็ยังมองด้วยความแปลกใจ

เขามองเห็นความวูบไหวในดวงตาคู่นั้น แววตาวูบไหวที่ใครไม่เคยสังเกตเห็น มือหนาลูบหัวอีกคนแผ่วเบา แขนเรียวอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นกอดเขา ไม่เคยมีใครมอบสัมผัสแสนอบอุ่นนี้ให้เธอมาก่อน

“ไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่ามึง ไอกิตถึงร้านละ” นพดลเอ่ยบอกเพื่อนที่ยังกอดเด็กสาวอีกคนแน่น เขตถกรพยักหน้ารับแล้วจับมือของนิลินเดินนำหน้าไป นพดลได้แต่มองตามหลังอย่างครุ่นคิด ดูเหมือนเด็กสาวคนนี้จะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเพื่อนเขามากน่าดู ถ้าเป็นคนอื่นเสียงดังใส่ขนาดนั้น ไม่พ้นโดนมันตบไปสักทีแล้ว

“ฉันไม่ได้เป็นคนบอกนะ” กิตติธรแทบจะหลุดขำทันทีที่เห็นเพื่อนเอาแต่ยกมือแล้วเอ่ยปฏิเสธ อาการแบบนีถ้าแต่งงานมันเรียกว่าคนกลัวเมียหรือเปล่า เป็นบุญตาที่เห็นเขตถรในสถานการณ์อย่างนี้

“แต่ถ้าคุณไม่บอก พี่นิราจะรู้ได้ยังไง”

“น้องนิลินอย่าลืมนะครับ ว่านิราก็เป็นภัครวัตร เรื่องแค่นี้คงสืบไม่ยากหรอก”

“แล้วใครให้มึงเรียกนิลินว่าน้อง” เขตถกรพูดขัดขึ้นมาจนนพดลได้แต่กรอกตา มันใช่เวลามาหึงมาหวงเด็กไหม ไม่รู้ว่านิลินใส่ยาอะไรให้มันกินถึงหลงปานนี้

“แต่เรื่องของคุณเขตถกร พิพัตรตรา ก็ไม่น่าจะสืบง่ายขนาดนั้นไม่ใช่หรอคะ” ไม่รู้ทำไมเขตถกรถึงได้รู้สึกเสียวสันหลังในตอนที่ได้ยินอีกคนเรียกชื่อเขาซะเต็มยศ ดูเหมือนแฝงพลังงานอะไรสักอย่างในนั้นเลย

“จะให้ฉันพูดยังไงถึงจะเชื่อ ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกนิราทำไม”

“หนูจะไปรู้ได้ยังไง คุณอาจจะรักพี่นิราจริงๆ แล้วอยากจะเขี่ยหนูทิ้งก็ได้”

“ฉันพึ่งโอนจ่ายค่าโรงพยาบาลแม่เธอเมื่อวาน ถ้าตั้งใจจะเขี่ยทิ้ง ฉันจะยอมเสียเงินทำไม” นพดลยกือเอ่ยปรามสองคนที่กำลังเถียงกันไปมา ภาพนี้ดูยังไงก็ดูเหมือนผัวเมียมากกว่าเขตถกรกับนิราที่กำลังจะแต่งงานกันอีก

เขตถกรถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่พูดออกไปแค่ไหนเด็กสาวข้างกายก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อเขา พึ่งรู้ว่าตอนอีกคนงอแงก็เอาใจยากขนาดนี้เลย เขตถกรรั้งแขนเด็กสาวที่กำลังจะลุกหนีเขาแล้วดึงให้นั่งลงก่อนจะจับมือไว้ หยิบโทรศัพท์มากดโทรออกแล้วหลังจากนั้นไม่ถึงห้านาทีลูกน้องคนสนิทของเขาก็เข้ามาในร้าน

“ครับนาย”

“ไปเช็คดูว่าวันนี้เกิดอะไรที่โรงพยาบาล แล้วก็ตรวจสอบด้วยว่าใครเอาเรื่องของกูไปรายงานนิรา”

“ด่วนไหมครับ?”

“กูให้เวลามึงไม่เกินสองชั่วโมง” เก่งกาจพยักหน้ารับคำสั่งแล้ววิ่งออกไปทันที เรื่องแค่นี้เขตถกรรู้ดีว่าคนของเขาจะทำมันได้โดยใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ

“ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“อย่ามายุ่งกับหนู” เขตถกรถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับเด็กดื้อในวันนี้ เขาไม่ใช่คนชอบพูดมาก ไวกว่าความคิดก็ลุกขึ้นยืนแล้วดึงอีกคนให้ลุกขึ้นด้วย ทั้งคนตัวเล็กทั้งเพื่อนพากันหน้าเหวอในตอนที่เขาแบกนิลินขึ้นบ่าออกไป

“ไอเขต! มึงจะไปไหน!” กิตติธรตะโกนถามแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา ก่อนจะหันไปมองนพดลที่ยังคงอึ้งไม่ต่างกัน

“ปล่อยหนูนะ! อย่ามายุ่งกับหนู!”

“ถ้าพูดแบบนั้นอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะยิงทิ้งให้ดู”