-8 -เธอไม่คิดแต่มันคิด

“ชุดนี้สวยไหมคะพี่เขต” เขตถกรนั่งเงียบไม่ตอบคำถามของว่าที่เจ้าสาวกลับไป วันนี้เขาแค่พานิรามาลองชุดตามหน้าที่ ชุดสูทของเขาถูกเลือกไปนานแล้วอย่างไม่ใส่ใจนัก มีแค่อีกคนที่เอาแต่ลองชุดเป็นสิบชุดแต่ก็ยังไม่เลือก

เขาถอนหายใจยามได้ยินเสียงเอ่ยปากชมของพนักงานในร้านอย่างรู้สึกราคาญ พอนิราถามซ้ำเขาก็แค่พยักหน้าไปอย่างไม่ใส่ใจ ตาคมเอาแต่มองจอโทรศัพท์เลื่อนดูนั่นนี่ก่อนจะไปสะดุดตากับรูปของนิลินกับผู้ชายคนหนึ่ง

“พี่เขตคะ แล้ว….” เขตถกรไม่ฟังในสิ่งที่นิราพูดก็เดินออกไปจนนางแบบสาวมองตามด้วยความหงุดหงิด ตวัดสายตามองพนักงานที่เริ่มซุบซิบกันว่างานแต่งครั้งนี้ของเธอดูเหมือนจะไม่ได้เกิดจากความรักแม่สักนิด

“ไอเก่ง ให้คนหาให้กูว่าที่นี่ที่ไหน” เขายื่นภาพเธอให้ลูกน้องคนสนิทดูเพื่อไปคำตอบ หลังจากนั้นก็กดโทรออกหานิลินอยู่หลายสายแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับเลยแม้แต่สายเดียว กล้าไม่รับสายเขา ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ได้เห็นดีกัน

“เขตถกรเดินเข้ามานั่งลงที่เดิมอย่างไม่ให้มีพิรุธ แต่ในใจเขากลับร้อนลุ่มรอให้เก่งกาจมาบอกเรื่องที่ให้ไปสืบ พอเห็นว่านิรายังคงเอาแต่ลองชุดไม่หยุดก็ยิ่งหงุดหงิด

“นายครับ”

“ว่ามา”

“ตอนนี้คุณนิลินอยู่ที่ประจวบครับ ดูเหมือนว่าจะไปทำงาน”

“แล้วไอ้ผู้ชายในภาพคือใคร?” สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้คืออยากรู้ว่าผู้ชายคนที่อยู่กับคนของเขาคือใคร แล้วความสัมพันธ์เป็นแบบไหนถึงได้ดูใกล้ชิดกันขนาดนั้น

“มันชื่อ ปราณ ครับ อยู่ข้างบ้านของคุณนิลิน ดูเหมือนว่าจะสนิทกันตั้งแต่เด็ก”

“สนิทแค่ไหน?”

“เกือบจะได้หมั้นหมายเป็นคู่หมั้นกันครับ ถ้าคุณนิลินไม่ถูกภัครวัตรปล่อยลอยแพซะก่อน”

“อะไรนะ!!?” เขตถกรอุทานเสียงดังลั่นจนเก่งกาจเองยังสะดุ้ง เขาหยิบบัตรเครดิตออกมาวางลงแล้วบอกให้พนักงานรูดจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่างทันทีหลังนิราลองชุดเสร็จ ก่อนจะรีบเดินออกไปจากที่นี่อย่างไม่สนใจเสียงเรียกของว่าที่เจ้าสาวแม้สักนิด

เก่งกาจทั้งขำในท่าทีของนิราแล้วก็มองตามเจ้านายตัวเองทั้งรอยยิ้ม เหมือนว่าจะมองไม่ผิด นายหญิงของไอเก่งไม่ใช่คุณนิราจอมเอาแต่ใจคนนี้ แต่คือคุณนิลินอย่างแน่นอน

“คุณเขตจะไปไหนครับ?” ทันทีที่เขากับเก่งกาจขึ้นรถ ลูกน้องที่ขับรถให้ก็เอ่ยถามทันทีอย่างรู้งานอาจเพราะเห็นท่าทีร้อนใจของเขา

“ไปประจวบ มึงขับให้เร็วที่สุดเลยนะ ถ้าถึงช้ากูจะยิงมึง” เก่งกาจกับลูกน้องอีกคนมองหน้ากันสลับไปมาอย่างเสียวสันหลัง ดูเหมือนว่าเขตถกรจะเอาอารมณ์หึงหวงมาลงที่ลูกน้องซะแล้ว

ประจวบคีรีขันธ์

“ดีนะที่ได้ลินมาช่วย ไม่งั้นพี่คงไม่จบงานได้เร็วขนาดนี้”

“ไม่หรอกค่ะ พี่ปราณก็เก่งมากเหมือนกัน ลินแค่ช่วยเสริมนิดหน่อยเอง” นิลินยิ้มตอบกลับคนที่เอาแต่พูดขอบคุณมาหลายครั้ง วันนี้เธอต่างหากที่ต้องขอบคุณปราณที่พามาทำงานจะได้มีเงินเพิ่มอีก ระหว่างที่เดินคุยกันด้วยรอยยิ้มทั้งหัวเราะอย่างสนุกก็ไม่ทันได้สังเกตสักนิดว่าใครอีกคนเดินเข้ามา

“มีความสุขจังเลยนะครับ”

“คุณเขต…” เด็กสาวเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา เธอตกใจที่เห็นเขามาอยู่ที่นี่ รอยยิ้มนั้นดูเย็นยะเยือกกว่าทุกครั้ง จนเธอขยับห่างออกจากคนที่เดินเคียงกันมาก่อนหน้าโดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

“คุณเขต? เจ้าบ่าวของพี่นิราอ่ะหรอ” ปราณถามนิลินที่เดินออกห่างเขาไปทั้งขมวดคิ้ว ท่าทีอย่างนี้ผู้ชายด้วยกันแค่มองแวบเดียวก็มองออกแล้ว เป็นเจ้าบ่าวของนิราแต่ทำไมถึงมาทำท่าทีอย่างนี้กับนิลินได้

“มาทำอะไรที่นี่?” น้ำเสียงของเขตถกรเรียบนิ่งจนนิลินเองยังรู้สึกได้ว่าเขากำลังไม่สบอารมณ์

“คือ…ไปคุยกับที่อื่นเถอะค่ะ” นิลินเดินเข้าไปเกาะแขนเขตถกรที่ดูเกมือนจะไม่สบอารมณ์นักแล้วรีบพาเดินออกไป ปราณมองตามแล้วกำมือแน่น คงไม่ใช่ว่าเขากำลังจะมีคู่แข่งหรอกนะ

เขตถกรรั้งอีกคนให้หยุดเดินแล้วโอบเอวบางเข้ามาจนกายเล็กแนบชิด เขาจับคางมลแล้วหรี่ตามองอย่างต้องการคำตอบที่ชัดเจน ทั้งมาที่นี่โดยที่เขาไม่รู้ ไหนจะไม่รับโทรศัพท์กันอีก

“ทำไมไม่รับสาย?” เขาถามด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่ในใจร้อนรนในคำตอบที่จะได้ยิน ปกติเขาโทรหาไม่ว่าจะตอนไหนเวลาไหนนิลินไม่เคยรับสายเลย แต่ครั้งนี้เขาโทรหาเป็นสิบครั้งก็ไม่ยอมรับ ตอนนี้กำลังรู้สึกเหมือนคนโดนนอกใจยังไงก็ไม่รู้

“คือ…หนูทำงานค่ะ ก็เลยไม่ได้เปิดเสียง”

“แล้วทำไมฉันไม่รู้ว่าเธอจะมาที่นี่?” ยังคงเอ่ยถามต่อไปอย่างคาดคั้น นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำเขาแปลกใจ นิลินมาถึงที่นี่แต่ไม่ยอมบอกเขาสักคำ

“เพราะเป็นงานด่วนก็เลยคิดว่าถ้าคุยงานเสร็จ หนูก็จะรีบโทรหาคุณค่ะ”

“ต้องค้างที่นี่หรอ?”

“ค่ะ ค้างหนึ่งคืน” เด็กสาวยังคงตอบคำถามเขาได้ในทันทีอย่างไม่มีอะไรปกปิด เขตถกรพยักหน้ารับราวกับเข้าใจ เดิมทีเธอคิดว่าเขาจะไม่ถามอะไรต่อ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น

“แล้วมากี่คน?”

“สองคนค่ะ”

“ว่าไงนะ!?” เขตถกรอุทานขึ้นมาดังลั่น มาค้างคืนที่ต่างจังหวัดแถมยังมาแค่สองคน ยิ่งนึกถึงเรื่องที่เก่งกาจเล่าให้ฟังในรถก็ยิ่งกำหมัดแน่น ไอปราณอะไรนี่มันชอบคนของเขามาแต่ไหนแต่ไร แต่เพราะนิลินไม่เป็นที่สนใจของภัครวัตรถึงได้ถูกสั่งห้ามมายุ่งกับเธอ

แต่เขาถึงแม้จะรู้ว่าเธอไม่มีความสำคัญใดกับภัครวัตร เขาก็ยังคงดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตั้งแต่ต้น แล้วใครกันแน่ควรจะเป็นเจ้าของเด็กคนนี้ แล้วเจ้าของอย่างเขา ก็หวงของมากซะด้วยสิ

“คุณโกรธหนูหรอคะ? แต่ว่าหนูกับพี่ปราณไม่ได้…”

“เธอจะบอกว่าเธอไม่ได้คิดอะไร?”

“ค่ะ หนูไม่ได้คิดอะไรจริงๆ นะคะ”

“ฉันรู้” เขตถกรพูดกับคนที่พยายามจะอธิบาย เขารู้ว่าเธอไม่คิดอะไร เพราะรู้ว่าเธอปฏิเสธการหมั้นตั้งแต่แรกก่อนที่เธอจะโดนภัครวัตรลอยแพ

“แล้วทำไมคุณยังดูเหมือนโกรธหนูอีกละคะ?” นิลินกอดแขนเขาแล้วเอาหน้าถูไปมา เขตถกรพรูลมหายใจที่ตัวเองแพ้ท่าทีออดอ้อนนี้ทุกที เขาบีบที่แก้มนิ่มแล้วกดจูบอย่างไม่ลุกร้ำอะไร

“เธอไม่ได้คิดอะไร แต่มันคิด”

“คุณให้คนสืบเรื่องพี่ปราณหรอคะ?”

“ทำไม? หวงมันหรอ?”

“เปล่านะคะ” เขตถกรมองดูคนที่ยังมองเขาตาแป๋วแล้วออดอ้อนอยู่ ถึงนิลินจะไม่คิดอะไรกับมัน แต่ในเมื่ออีกคนคิดการให้อีกคนอยู่ห่างกันกับมันคงจะดีที่สุด

“วันนี้กลับกับฉัน”

“แต่หนูยังมีงานต้องทำพรุ่งนี้นะคะ ถ้าหนูกลับไป พี่ปราณอาจจะเดือดร้อน”

“งานเกี่ยวกับอะไร ฉันจะหาคนที่เก่งที่สุดมาช่วยงานมัน” แค่เขตถกรหันหน้าไปเก่งกาจก็เข้าใจว่าต้องจัดการอย่างไร นิลินมองตามแล้วก้มหน้านิ่ง สิ่งสำคัญคือค่าจ้างต่างหาก ค่าจ้างที่ปราณเสนอให้ มันมากพอที่เธอจะใช้ชีวิตไปได้อีกเป็นเดือนเลยนะ

“ทำไม? ไม่อยากกลับกับฉัน?”

“เปล่าค่ะ แต่ค่าจ้างของหนู….”

“เรื่องแค่นี้เอง ฉันจะโอนให้สามเท่า ทีนี้กลับด้วยกันได้หรือยัง?” นิลินยิ้มกว้างแล้วเขย่งเท้าหอมแก้มเขา ใครจะว่าเธอเห็นแก่เงินก็ช่าง แต่ในความเป็นจริงของโลกนี้หากไม่มีเงินก็ไม่สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้

เขตถกรมองดูคนที่ยอมเดินขึ้นรถเขาไปแต่โดยดีแล้วยิ้ม หันไปมองใครบางคนที่ยืนมองอยู่หลังต้นไม้แล้วแค่นยิ้มใส่ราวกับว่าเขาคือผู้ชนะ เผื่อว่ามันจะได้จำไว้ว่าก่อนจะไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหน ให้เช็คเจ้าของให้ดีก่อนว่าเป็นใคร

“รอในรถก่อนนะ ฉันจะไปคุยโทรศัพท์” นิลินพยักหน้ารับ เขาหันไปมองลูกน้องอีกคนก็รู้ทันทีว่าต้องขับรถหลบไปในมุมที่เธอจะมองไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไร

เขตถกรเดินตรงไปหาคนที่หลบอยู่ตรงนั้น อีกคนออกมาเผชิญหน้าเขาอย่างไม่หวาดกลัว ท่าทีหัวฟัดหัวเหวี่ยงทำเอาเขาอยากหัวเราะใส่หน้ามันสักที

“มึงกำลังจะแต่งงานกับพี่นิรา ทำไมถึง?”

“ไม่ใช่เรื่องที่มึงต้องเสือก แค่จำใส่สมองว่าอย่ามายุ่งกับคนของกูก็พอ” ปกเสื้อเขาถูกอีกคนกระชากไป เขตถกรแค่ขำออกมาแล้วจับเอากระบอกปืนที่เหน็บอยู่มาจ่อที่หัวคนตรงหน้า

“มึงกำลังจะทำให้ลินกลายเป็นเมียน้อย”

“มึงไม่ได้รู้เรื่องของกู เพราะงั้นไม่ต้องมาแสดงความคิดเห็น นิลินจะเป็นอะไรในชีวิตกูมันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือมึงไม่มีสิทธิ์มาเป็นอะไรในชีวิตของคนของกูทั้งนั้น”

“มึงกำลังขู่กูหรอ!?” เขาแค่นหัวเราะแล้วกดไกปืนให้คนตรงหน้าได้ยิน อีกคนยอมถอยออกไปแต่ยังมองเขาด้วยแววตาเครียดแค้น ซึ่งเขตถกรไม่ได้สนใจสักนิด

“มึงก็ลองดู จะได้รู้ว่าคนอย่างเขตถกรปกติเก่งแค่ขู่หรือเปล่า”