- 7 - เอาไว้ขู่เด็กดื้อ

เขตถกรวางคนที่เขาอุ้มมาจากรถลงบนเตียง เพราะรู้ดีว่าคุยกันข้างนอกคงไม่รู้เรื่องเขาถึงพากลับมาที่คอนโด เด็กสาวยังคงเงียบตั้งแต่ที่เขาขู่เธอ พอไปนั่งใกล้อีกคนก็เบี่ยงตัวลุกขึ้น นี่อย่าบอกว่าเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะยิงเธอนะ

“มานั่งนี่” พอเห็นท่าทีเรียบนิ่งจากอีกคนเขาก็ทำเป็นเอื้อมเอากระบอกปืนด้านหลังออกมา พลิกมันดูอยู่สองสามครั้งจนเด็กสาวเดินกลับมานั่งข้างเขาอย่างระวัง

“คุณคิดจะฆ่าหนูจริงๆ”

“หึ แค่เอาไว้ขู่เด็กดื้อก็แค่นั้น” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นก่อนคนของเขาจะเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เขตถกรรับมันมาแล้วเอ่ยสั่งให้ลูกน้องออกไปจากห้อง

เขาค่อยๆ ทายาให้คนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไม่เป็นล่ำสัน เพราะไม่เคยได้รับการเอาใจใส่จากใคร เธอถึงได้อ่อนไหวมากในความใจดีของเขา ในตอนแรกแค่เข้าหาเขาเพราะอยากเล่นงานนิรา เธอไม่อยากตกหลุมรักเขา มันอันตรายต่อใจเธอเกินไป

“กี่ครั้งแล้วที่เห็นมีแผลที่หน้าแบบนี้”

“แล้วจะให้หนูทำยังไง? พวกนั้นมีพวกตั้งเยอะ หนูตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้ได้ยังไง” เขตถรกรยิ้มเอ็นดูอีกคนแล้วส่ายหัว นิลินก็พูดไม่ผิด ตัวเธอเล็กนิดเดียวจะไปสู้อะไรใครได้ ถึงจะเป็นคนไม่ยอมคนก็ไม่ได้หมายว่าจะสู้คนอื่นได้

“ฉันจะส่งคนไปเฝ้าแม่เธอที่โรงพยาบาล”

“คนของคุณหรอคะ? เดี๋ยวพอเมียคุณสั่งทุกคนก็คงฟังกันหมด” เขาวางสำลีในมือลง มือหนาประคองใบหน้าหวานไม่พูดอะไรมากก็ครอบครองริมฝีปากอิ่มทันที ในเมื่อไม่ถูกใจกับสิ่งที่อีกคนพูด ก็ต้องจูบทำโทษเสียหน่อย

เขตถกรรวบมือเล็กที่พยายามดันเขาออกเอาไว้แน่น แล้วยังคงบดจูบเธออย่างเอาแต่ใจอยู่อย่างนั้น ไม่นานนักนิลินก็จูบตอบตามอารมณ์ เขาดันให้เด็กสาวนอนลงบนเตียง มือหนาจับอกอิ่มบีบเคล้นอยู่นานจนสุดท้ายก็ถูกเธอผละออกมา

“ทำไม? ไม่อยากหรอ?”

“ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่วันนี้หนูเป็นประจำเดือน” เขามองอีกคนอย่างเข้าใจ จับมือเล็กที่ทาบที่อกขึ้นมาหอมก่อนจะขยับไปหอมแก้มฟอดใหญ่

“เมื่อกี้กำลังคุยเรื่องอื่นอยู่นะคะ คุณพาหนูเข้าเรื่องทะลึ่งอีกแล้ว”

“ก็ชอบไม่ใช่หรอ” เขาถามทั้งที่ยังคงทาบทับเธออยู่ เกลี่ยปอยผมที่ปกหน้าออกให้แล้วก็ก้มลงไปหอมแก้มอีกข้าง

“หนูสวยไหม?”

“สวยที่สุด”

“ถึงหน้าจะมีแผลแบบนี้ก็ยังสวยหรอคะ?” เขตถกรรอบยิ้มแล้วกดจูบที่ปากอิ่ม

“ไม่ว่ายังไงก็ยังสวย”

“สวยกว่าเมียคุณไหมคะ?” เขตถกรขำในลำคอแล้วดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง เขาดึงเธอให้ลุกขึ้นมาด้วยแล้วลูบหัวเด็กสาวแผ่วเบา

“ฉันยังไม่มีเมียสักหน่อย พูดจาไม่เข้าหูเลยนะ”

“แต่ต่อไปคุณก็ต้องแต่งงานนี่คะ” ใบหน้าหวานง้ำงอแล้วก้มลง เขตถกรยิ้มจนเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า ไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบท่าทีอย่างนี้ของอีกคนนัก มันเหมือนกับว่านิลินหวงเขามากซะจนไม่อยากเสียเขาไป ถ้าเป็นคนอื่นที่งอแงอย่างนี้ เขาคงไม่ดึงมากอดไว้อย่างนี้แน่

ก็อกๆ

“คุณเขตครับ” เสียงเก่งกาจเรียกเขาดงขึ้น เขตถกรผละออกจากเด็กสาวแล้วเอ่ยปากสั่งให้เธอรอในห้อง เขาเดินออกไปแล้วพยักหน้าชวนให้ลูกน้องคนสนิทตามไปที่ห้องทำงานส่วนตัวที่ทำซ่อนเอาไว้และไม่มีใครรู้

ภายในห้องมีทั้งเอกสารสำคัญมากมาย รวมถึงปืนหลายกระบอกที่เขาซ่อนเอาไว้ด้วย พยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจนั่งลงแล้วฟังเรื่องที่อีกคนสืบมาได้อย่างตั้งใจ

“กูก็แปลกใจว่าทำไมถึงรู้เรื่องนี้ มึงจัดการไล่คนของนิราที่แอบส่งมาทำงานกับเราออกให้หมด สั่งสอนให้สำนึกด้วย”

“ครับคุณเขต”

“แล้วก็ตั้งแต่พรุ่งนี้ส่งคนไปดูแลแม่ของนิลินที่โรงพยาบาล สั่งพวกมันว่าห้ามฟังคำสั่งใครนอกจากมึงกับกู”

“ได้ครับ ผมจะจัดการให้” เขตถกรมองดูเก่งกาจที่เดินออกไป มือหนากำแน่นด้วยความโกรธ ยังไม่ทันได้แต่งงานก็กล้าส่งคนมาคอยดูความเคลื่อนไหวของเขา คิดว่าคนอย่างเขตถกรสนใจหรอ คนอย่างเขาดูแลคนของตัวเองได้ดีแน่นอน

นิลินเดินออกมาจากห้องนอนเพราะเห็นว่าเขาหายไปนาน แต่เดินวนหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เพราะคิดว่าเขาอาจไปที่อื่นแล้วก็เลยเลือกที่จะเดินออกไปจากห้อง แต่ยังไม่ทันพ้นประตูก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ

“แกเป็นใคร? เด็กใหม่คุณเขตหรอ?” ท่าทีแสนเย่อหยิ่งกับคำถามนี้ของอีกคน ไม่ต้องพูดอะไรมากก็พอทำให้เธอรู้ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าอาจเป็นคนที่เขตถกรพัวพันด้วย

“แล้วเธอเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาจิกถามฉัน”

“นี่แก!....”

“คุณวิจะทำอะไรครับ? คุณนิลินเป็นคนของคุณเขตนะครับ คงจบไม่สวยแน่ถ้าคุณแตะต้องเธอ” เก่งกาจออกมาเจอเข้าพอดีเลยเอ่ยปราม นิลินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งยืนอย่างมั่นอกมั่นใจ ต่อให้พัวพันกับหญิงคนอื่นยังไง เธอก็ไม่จำเป็นต้องสนใจหรอก

“คนของคุณเขต หึ นังเด็กนี่เนี่ยนะ” เด็กสาวถูกอีกคนมองตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะภาพลักษณืจืดชืดภายนอกนี่ทำให้เธอได้รับสายตาอย่างนี้จนชินแล้ว

“มองๆ ดูแล้วเธอก็ไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าฉันเลยนะ แม้แต่เจ้านี่ก็ปลอมไม่ใช่หรอ?” เรียวนิ้วจิ้มลงที่หน้าอกใหญ่กว่าปกติของคนตรงหน้า ดูก็รู้แล้วว่าตั้งใจทำให้มันใหญ่เพื่อดึงดูดคนมอง

“นี่แก!....”

“เสียงดังโหวกเหวกอะไร!?” เสียงเขตถกรดังขึ้นมาเรียกให้ทุกคนหันมอง จู่ๆ มือเล็กสองข้างก็ถูกอีกคนดึงเอาไว้แล้วทำท่าเหมือนกับว่าเธอกำลังทำร้ายอยู่ พอเขตถกรมาถึงคนตรงหน้าก็จับมือเธอตบเข้าที่หน้าตัวเองแล้วล้มลงไปที่พื้น นิลินอ้าปากค้างกับความมารยานี้

“หนูไม่…..”

“เจ็บมือไหม?” เขตถกรไม่ได้สนใจคนที่นั่งทำหน้าเสแสร้งอยู่ที่พื้น เขาจับมือเด็กสาวข้างกายขึ้นมาดู แม้แต่นิลินเองยังกล้าปากค้างอย่างไม่เข้าใจ มือบางถูกเขายกขึ้นไปเป่าให้แล้วจ้องมองคนที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้

“คุณเขตคะ”

“ใครอนุญาตให้เธอมาที่นี่” เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นทั้งที่ยังลูบมือบางที่แดงจากแรงตบอยู่

“คือว่า…”

“รู้ได้ยังไงว่าคอนโดฉันอยู่ที่ไหน?” เขตถกรถามอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เขาไม่เคยพาใครมาที่นี่เลยยกเว้นนิลิน อะไรทำให้ผู้หญิงคนนี้กล้าสืบเรื่องที่อยู่เขา รนหาที่ตายหรือไง

“คือวิก็แค่…แคกๆ คุณเขต” มือหนาบีบเข้าที่คอของคนตรงหน้าแล้วออกแรงยืนขึ้น เขาออกแรงบีบจนหญิงสาวแทบน้ำตาไหล นิลินมองภาพนั้นอย่างไม่ได้นึกหวาดกลัว คนที่รนหาที่ก็สมควรโดนอยู่แล้ว

“กล้าสืบหาที่อยู่ฉันยังไม่พอ ยังกล้ายุ่งกับคนของฉันอีก” เขตถกรยังคงบีบคอแน่นจนคนตรงหน้าแทบจะหมดลมหายใจถึงยอมปล่อยมือ เขาตบเข้าที่หน้าของคนรนหาที่เต็มแรงเอาคืนที่ทำให้มือของนิลินต้องเจ็บ

“คุณเขต วิขอโทษค่ะ วิแค่….”

“แค่ฉันเอากับเธอไม่ได้หมายความว่าฉันสนใจเธอ อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ไม่งั้นเธอจบไม่สวยแน่” เด็กสาวมองตามผู้หญิงที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไป แล้วคิดตามสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ จู่ๆ ความคิดในหัวที่ว่าวันหนึ่งเขาก็คงทำอย่างนี้ใช่ไหมก็แล่นเข้ามาในหัว เขตถกรเรียกหลายรอบกว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่เขาเขย่าที่ต้นแขน

“คิดอะไรอยู่?”

“วันหนึ่งคุณจะทำกับหนูแบบนี้ไหมคะ?” เด็กสาวถามมันออกไปอย่างตรงไปตรงมา บางคนอาจมองว่าไร้เดียงสา แต่เขตถกรกลับมองว่ามันคือความจริงใจที่เธอแสดงออกมาอย่างไม่ปกปิด

“ไม่ทำหรอก ถ้าเธอไม่ดื้อ”

“คุณนิลินไม่รู้อะไร คุณเป็นคนแรกเลยนะครับที่คุณเขตพามาที่นี่ แล้วก็เป็นคนแรกด้วยที่….”

“ไอ้เก่ง ถ้ามึงยังไม่หยุดปากมาก กูจะให้มึงกินลูกปืน” เก่งกาจยกมือยอมแพ้แล้วรีบเดินออกไปด้วยความยินยอม นิลินมองตามไปแล้วก็ได้แต่ยิ้ม ความสัมพันธ์ของเขตถกรกับคนสนิทอย่างก่งกาจนี่ก็มีบางมุมน่ารักเหมือนกันนะ

“วันนี้อยู่ด้วยกันที่นี่นะ”

“แต่ว่าหนูให้คุณเอาไม่ได้นะคะ”

“รู้แล้วน่า ว่าแต่ไอประจำเดือนนี่มันปวดท้องด้วยใช่ไหม? แล้วตอนนี้ปวดท้องหรือเปล่า” ทำไมเขาถึงถามออกมาราวกับใส่ใจอย่างนั้น เป็นแบบนี้หัวใจของนิลินก็แย่กันพอดี

“นิดหน่อยค่ะ”

เด็กสาวนั่งอยู่บนเตียงตามคำสั่งของเขตถกร เพราะเขาหายไปนานเธอก็เลยขยับขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง ไม่กี่นาทีผ่านไปเขาก็กับเข้ามาพร้อมกับถุงน้ำร้อนในมือ สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาเธอรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจ เขตถกรใส่ใจกันขนาดนี้ก็แย่สิ

“ไหนลองประคบดูหน่อยว่าดีขึ้นไหม ฉันหาในอินเตอร์เน็ต น่าจะถูกวิธีนะ” เขตถกรนั่งลงทั้งพูดไปพลางเอาถุงน้ำร้อนประคบที่ท้องน้อยให้เธอไปตามวิธีที่เขาเรียนรู้มา

“ทำไมคุณใจดีกับหนูจังเลยคะ?” ดูเหมือนจะเป็นคำถามที่เขตถกรตอบได้ยากเหมือนกัน เพราะเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงใส่ใจเด็กสาวตรงหน้ามากขนาดนี้

“แล้วไม่ชอบหรอ?”

“ชอบค่ะ หนูชอบมาก”

“ถ้าชอบก็อย่ามองหาคนอื่น ถ้าฉันรู้ว่าเธอไปพัวพันกับใครที่ไม่ใช่ฉัน ฉันฆ่ามันตายแน่”