หน้าหลัก / โรแมนติก / บทที่ชื่อว่า...ชีวิต / ตอนที่ 2 ตีสาม...ตื่นมารับแสงตะวัน

แชร์

ตอนที่ 2 ตีสาม...ตื่นมารับแสงตะวัน

ผู้เขียน: กวีเก้านิ้ว
last update วันที่เผยแพร่: 2026-07-11 19:02:42

ตอนที่ 2  ตีสาม...ตื่นมารับแสงตะวันหนทางเดียวที่พอจะมีหวังในการรักษาโรคร้ายนี้ คือการเดินทางเข้ารับการรักษาต่อที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร ความหวังนี้มาพร้อมกับความยากลำบากในการเดินทางและค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว ทุกๆ วันที่มีนัดตรวจหรือให้ยาเคมีบำบัด ตีสามตรง... ในขณะที่โลกทั้งใบรวมถึงคนในหมู่บ้านกำลังหลับใหลอยู่ในความมืด สองแม่ลูกจะต้องตื่นขึ้นมาเตรียมตัวแม่ธนาวดีจะคอยปลุกเด็กหญิงอย่างเบามือ พาไปอาบน้ำแต่งตัว และจัดเตรียมกระเป๋าที่เต็มไปด้วยสมุดประจำตัวผู้ป่วยและยาสารพัดชนิด การเดินทางจากฉะเชิงเทราเข้าสู่เมืองกรุงในเวลานั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค บางวันฝนตกหนักจนลืมตาไม่ขึ้น แม่ก็ต้องกางร่มคอยบังให้ลูกสาวที่ร่างกายผอมโซและอ่อนแอไม่ให้โดนละอองฝน ซ้ำร้ายในช่วงปีที่เกิดวิกฤตน้ำท่วมใหญ่ รถเล็กไม่สามารถสัญญล่วงผ่านเส้นทางหลักได้ แม่ธนาวดีก็ยอมควักเงินก้อนสุดท้ายที่มีเพื่อเช่ารถยกสูงหรือรถที่ยอมลุยน้ำท่วมขังลึก พาลูกสาวเดินทางไปให้ถึงโรงพยาบาลตามนัด เพราะคนเป็นแม่รู้ดีว่า วันเวลาของลูกในตอนนี้มีค่าเกินกว่าจะยอมเสียไปแม้แต่หนึ่งนาทีบนเบาะรถโดยสารประจำทางเที่ยวเช้ามืดที่เงียบเชียบ เด็กหญิงที่ผมเริ่มร่วงจากผลของยาเคมีบำบัด มักจะซบหน้าลงบนตักอันอบอุ่นของแม่ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถที่มีเพียงความมืดมิดและแสงไฟทางหลวงสลัวๆ คอยนำทาง ความเหนื่อยล้าทางร่างกายทำให้เธออยากจะหลับตาลงแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงอันโหดร้าย แต่ทุกครั้งที่เธอรู้สึกท้อ แรงบีบเบาๆ จากมือของแม่ที่กุมมือเธอไว้ตลอดการเดินทาง ก็เหมือนกระแสไฟที่ช่วยปลุกประดับพลังใจให้เธอฮึดสู้และบอกตัวเองว่า “ต้องอยู่ให้ถึงวันพรุ่งนี้... เพื่อแม่”  

เจาะอก 6 ครั้ง กับเสียงร้องไห้ของแม่เมื่อกระบวนการรักษาด้วยสารเคมีเข้มข้นเริ่มต้นขึ้น ร่างกายของเด็กหญิงก็ต้องเผชิญกับผลข้างเคียงและภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรงเกินกว่าที่เด็กวัยนี้จะรับไหว เซลล์มะเร็งที่กระจายตัวทำให้เกิดสภาวะ "น้ำท่วมปอด" ร่างกายของเธอเริ่มบวมและหายใจไม่ออก ทรมานเหมือนคนกำลังจะจมน้ำอยู่ตลอดเวลา ทางเดียวที่จะช่วยให้เธอมีลมหายใจต่อไปได้ คือการทำหัตถการทางการแพทย์ที่เรียกว่าการ "เจาะอก" เพื่อระบายน้ำและหนองที่คั่งค้างอยู่ออกมาภายในเวลาเพียงเดือนเดียว เด็กหญิงตัวเล็กๆ ต้องถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดเล็กเพื่อเจาะอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึง 6 ครั้ง ความเจ็บปวดจากเข็มเล่มใหญ่และท่อระบายที่แทงทะลุผ่านผิวหนัง กล้ามเนื้อ และซี่โครงเข้าไปในทรวงอกสดๆ นั้น เป็นความทรมานที่เจียนตายและฝังลึกในความทรงจำ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและคราบน้ำตาที่เปียกชุ่มหมอนในห้องหัตถการเป็นภาพที่น่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง ความรุนแรงของการเจาะซ้ำๆ ทำให้เนื้อเยื่อปอดข้างหนึ่งของเธอเกิดรอยรั่วถาวรและกลายเป็นแผลเป็นในระบบทางเดินหายใจมาจนถึงปัจจุบันในทุกๆ ครั้งที่เด็กหญิงถูกส่งตัวเข้าห้องเจาะอก คนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูหรือข้างเตียงด้วยหัวใจที่แหลกสลายคือแม่ธนาวดี แม่ต้องฝืนใจฟังเสียงลูกสาวร้องไห้ระงมด้วยความทรมาน ใจของแม่เหมือนถูกกรีดด้วยใบมีดคมๆ ทุกครั้งที่ลูกสะอื้น แต่เมื่อคุณหมอเปิดประตูออกมา ภาพที่เด็กหญิงเห็นคือแม่ที่รีบพุ่งเข้ามาหา กุมมือเธอไว้แน่น สองตาของแม่แดงก่ำจากการกลั้นน้ำตา แม่ไม่ยอมร้องไห้ให้ลูกเห็นเพราะกลัวลูกจะเสียกำลังใจ แม่ทำเป็นเข้มแข็งและเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ไม่เป็นไรนะลูกนะ มันผ่านไปแล้ว แม่โยนความเจ็บปวดของลูกทิ้งไปหมดแล้วนะ” แต่ในความเป็นจริง หญิงสาวรู้ดีว่า ความเจ็บปวดทั้งหมดของเธอ... แม่ได้ซับและรับมันไปเก็บไว้ในใจของแม่เองทั้งหมดแล้ว

คำอธิษฐานของแม่ธนาวดีในค่ำคืนหนึ่งที่พายุฝนด้านนอกโรงพยาบาลพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยรวมดังก้องไปด้วยเสียงสัญญาณชีพจรและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันเป็นเอกลักษณ์ เด็กหญิงดวงดาวลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กาย ท่ามกลางความสลัวของไฟทางเดินที่สาดส่องเข้ามา ภาพแรกที่สายตาของเธอโฟกัสได้คือ ร่างของแม่ธนาวดีในวัยกลางคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นปูนแข็งๆ ข้างเตียงผู้ป่วยของเธอ สองมือของแม่ประนมขึ้นเหนือหัว กราบลงแทบพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าพระพุทธรูปองค์เล็กๆ ที่แม่พกติดตัวมาจากบ้านน้ำตาของคนเป็นแม่ไหลอาบแก้มจนชุ่ม แต่อวาตาและน้ำเสียงที่แม่ใช้สวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์กลับเต็มไปด้วยพลังแห่งความศรัทธาอันยิ่งใหญ่ เด็กหญิงนอนนิ่ง นิ่งฟังคำอธิษฐานของแม่ที่กลั่นมาจากส่วนลึกของหัวใจ “หยาดน้ำตาและชีวิตของลูกสาวแก้วตาดวงใจของลูก... หากมัจจุราชหรือเจ้ากรรมนายเวรจะมาเอาชีวิตเขาไปในตอนนี้ ลูกไม่ยอมเด็ดขาด ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์และหลวงพ่อโสธรได้โปรดเมตตาชุบชีวิตอริญรดาให้รอดพ้นจากโรคร้ายด้วยเถิด หากกรรมใดที่ลูกต้องชดใช้ หรือหากต้องแลกด้วยอายุขัยของตัวลูกเอง... ลูกก็ยอม ยอมสละชีวิตและลมหายใจของแม่คนนี้ เพื่อให้ลูกสาวได้มีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกใบนี้”คำอธิษฐานที่ยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตของตัวเองทำให้น้ำตาของเด็กหญิงไหลซึมออกมาทางหางตา ความเจ็บปวดทางกายที่มีเหมือนจะทุเลาลงด้วยอานุภาพแห่งความรักอันบริสุทธิ์ของแม่ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีเงินทองมากมาย ไม่มีอำนาจใดๆ แต่กลับมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่พอที่จะยืนหยัดท้าทายความตายและมัจจุราชเพื่อปกป้องลูกสาวของเธอ ค่ำคืนนั้น เสียงสวดมนต์ของแม่ธนาวดียังคงดังคลอไปกับเสียงสายฝน และนั่นคือเกราะคุ้มภัยที่หนาแน่นที่สุดที่ทำให้กวีเก้านิ้วรู้ว่า เธอจะต้องรอดชีวิตกลับไปตอบแทนรักแท้ของแม่คนนี้ให้ได้

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • บทที่ชื่อว่า...ชีวิต   ตอนที่ 91 ดอกแก้วร่วงโรยสู่ผืนน้ำและพันธสัญญาแห่งนิรันดร์ (ตอนอวสาน)

    แสงอรุณรุ่งของวันใหม่ในพนมสารคามไม่ได้ส่องกระทบผิวน้ำบางปะกงด้วยประกายสีทองดั่งเช่นทุกวัน แต่มันกลับเป็นสีขาวนวลตาที่แผ่คลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังจัดเตรียมฉากหลังให้กับบทสรุปสุดท้ายของตำนานครอบครัวดอกแก้วที่ผู้คนทั้งอำเภอต่างเฝ้ารอคอยอริญรดานั่งอยู่บนระเบียงเดิมที่เคยนั่งคู่กับธงชัยเมื่อสิบปีที่แล้ว วันนี้เธอดูร่วงโรยไปตามกาลเวลา ผมสีดอกเลาที่แซมขึ้นมาตามวัยไม่ได้ลดทอนความงามในดวงตาที่ยังคงเปี่ยมด้วยความอาทรลงแม้แต่น้อย ข้างกายเธอคือขวัญใจ... เด็กชายที่วันนี้กลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัว ผู้มีแววตาแน่วแน่และรอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากพ่อคนนั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยน เขากำลังประคองหีบไม้ใบเล็กที่ธงชัยเคยทิ้งไว้ให้เปิดออกเป็นครั้งสุดท้าย“แม่ครับ... ถึงเวลาแล้วใช่ไหม?” เสียงของขวัญใจสั่นเครือเล็กน้อยอริญรดาพยักหน้าช้า ๆ น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ รินไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การสูญเสีย แต่คือการ “คืนกลับ” สู่จุดเริ่มต้น ในหีบนั้นไม่มีสมบัติมหาศาล มีเพียงแหวนแต่งงานวงเก่าที่ธงชัยเคยถอดไว้ก่อนสิ้นใจ และจดหมายฉบับสุดท้ายที่เขาเขียนถึงเธอในวันที่เขารู้ว่าลมหายใจกำลังจะหมดลง“อริญ... หากเธอได้อ

  • บทที่ชื่อว่า...ชีวิต   ตอนที่ 90 ลมหายใจแห่งกาลเวลาและการเดินทางที่ไม่มีวันสิ้นสุด

    แสงอาทิตย์ยามเช้าในวันที่ 90 ของการบันทึกเรื่องราวแห่งชีวิตที่พนมสารคาม สาดส่องผ่านยอดดอกแก้วลงมายังระเบียงไม้บ้านริมน้ำบางปะกงเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร วันนี้อากาศอบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกแก้วที่ผลิบานสะพรั่งดูจะมากกว่าวันไหน ๆ อริญรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ธงชัยเคยแกะสลักไว้ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายขึ้นมาเปิดดูหน้าแรก... หน้าที่เต็มไปด้วยลายมือที่เคยสั่นไหวและเต็มไปด้วยน้ำตาในวันแรกที่สามีจากไปห้าปีที่ผ่านมา... ดูเหมือนชั่วพริบตาเดียวสำหรับโลกใบใหญ่ แต่สำหรับหญิงม่ายคนหนึ่งที่ต้องแบกรับทั้งความเศร้าและความฝันของลูกชาย มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานและเต็มไปด้วยการเรียนรู้ที่ยากลำบากขวัญใจในวัยเกือบแปดขวบก้าวเดินออกมาจากโรงเรือนไม้ เขาไม่ได้วิ่งเล่นซุกซนเหมือนเมื่อก่อน แต่ก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคงและมีสมาธิ เขาสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่าย มือเล็ก ๆ ที่เคยได้รับบาดเจ็บจากคมมีดแกะสลักบัดนี้เต็มไปด้วยรอยด้านที่เกิดจากการทำงานหนักและมุ่งมั่น เขามองมาที่แม่ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเข้าใจ“แม่ครับ... วันนี้ครบ 90 วันแห่งการเริ่มต้นใหม่ของเรานะครับ” ขวั

  • บทที่ชื่อว่า...ชีวิต   ตอนที่ 89 แสงสว่างแห่งการให้อภัยและการผลิบานของดอกแก้วในใจผู้คน

    พนมสารคามในยามเช้าหลังเหตุการณ์ “เผชิญหน้ากับอดีต” ดูสดใสขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ราวกับสายหมอกที่เคยปกคลุมความรู้สึกของอริญรดาและขวัญใจได้ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น ตอนที่ 89 นี้เปรียบเสมือนรุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่ที่ไม่ได้มีเพียงแค่ความเงียบสงบ แต่เป็นความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยน “บทเรียนแห่งอดีต” ให้กลายเป็น “ปัญญาสำหรับอนาคต” ของคนทั้งชุมชนอริญรดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาสบายกว่าทุกวันที่ผ่านมา เธอพบขวัญใจที่ตื่นก่อนหน้านั้นแล้ว เขากำลังนั่งขัดเงาไม้แกะสลักชิ้นสุดท้ายที่เป็นรูปดอกแก้วเบ่งบานกลางสายฝน ซึ่งเขาสลักขึ้นเพื่อมอบให้กับ “หญิงชราผู้ให้อภัย” คนนั้น ขวัญใจไม่ได้แสดงความเสียใจกับสิ่งที่ผ่านไปแล้วอีกต่อไป แต่เขากำลังเปลี่ยนความรู้สึกนั้นให้เป็นพลังสร้างสรรค์“แม่ครับ... ผมว่าวันนี้เราควรเปิดศูนย์เรียนรู้ฯ ให้กว้างกว่าเดิม เราไม่ได้แค่สอนแกะสลักหรือเขียนกวีแล้ว แต่เราควรสอน ‘วิธีจัดการกับความผิดพลาด’ ด้วย” ขวัญใจเอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังเก็บงานไม้อริญรดามองดูลูกชายด้วยความทึ่ง “ลูกหมายความว่ายังไงคะ?”“เราจะเปิด ‘มุมแห่งความจริง’ ครับแม่... มุมที่ทุกคนในพนมสารคามสามารถมานั่งระบายความทุก

  • บทที่ชื่อว่า...ชีวิต   ตอนที่ 88 เงาในกระจกเงาแห่งความลับและรอยร้าวที่ก่อตัว

    ท้องฟ้าพนมสารคามในยามรุ่งสางของวันที่ 88 ดูขุ่นมัวผิดปกติ ลมมรสุมที่พัดพาความเย็นชื้นเข้ามาไม่ได้นำพาเพียงความสดชื่น แต่กลับนำพาความรู้สึกกังวลใจมาให้อริญรดาอย่างบอกไม่ถูก หลังจากเหตุการณ์ปฏิเสธข้อเสนอซื้อที่ดินที่สร้างชื่อเสียงและ "ศัตรู" ในคราบมิตรไปพร้อมกัน วันนี้บ้านริมน้ำบางปะกงกลับมาเงียบสงัดราวกับกำลังรอคอยพายุอีกลูกหนึ่งที่จะพัดกระหน่ำในรูปแบบของความจริงที่ถูกซ่อนไว้ความเข้มข้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้ม—ต่างจากชาวบ้านทั่วไปอย่างสิ้นเชิง—ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าศูนย์เรียนรู้ฯ เขาคือ “ทนายความประทีป” ชายผู้ดูแลพินัยกรรมเก่าของธงชัยก่อนที่เขาจะตัดสินใจย้ายมาอยู่อย่างสันโดษที่นี่ เขาไม่ได้มาเพื่อซื้อที่ดิน แต่เขามาเพื่อส่งมอบ “กล่องเอกสารที่ต้องเปิดเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม” และเวลาที่ว่านั้นคือวันที่ขวัญใจอายุครบแปดขวบเต็ม ซึ่งกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า“สิ่งที่อยู่ในกล่องนี้ คุณอริญรดา... มันอาจจะเปลี่ยนภาพจำที่คุณมีต่อธงชัยไปตลอดกาล” ทนายประทีปกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะวางกล่องเหล็กสนิมเขรอะไว้บนโต๊ะทำงานเก่าของธงชัย แล้วจากไป ทิ้งให้ความสง

  • บทที่ชื่อว่า...ชีวิต   ตอนที่ 87 บททดสอบแห่งความเป็นจริงและการก้าวข้ามผ่านเงาของอดีต

    ชีวิตในพนมสารคามหลังจากที่อริญรดาและขวัญใจกลับจากหุบเขาดอกไม้สีทอง ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่หลายคนอาจคาดหวัง ในความเป็นจริงของมนุษย์ การเริ่มต้นใหม่บนฐานของความสูญเสียนั้นเต็มไปด้วยแรงเสียดทาน ทั้งเรื่องปากท้อง ความคาดหวังจากสังคม และความท้าทายใหม่ที่เข้ามาเคาะประตูบ้านริมน้ำบางปะกงอย่างไม่หยุดหย่อนหลังจากที่ข่าวการฟื้นฟูศูนย์เรียนรู้ฯ ของครอบครัวดอกแก้วแพร่ออกไป ผู้คนในชุมชนต่างแห่แหนกันมาขอบริการเรียนรู้ แต่สิ่งหนึ่งที่อริญรดาต้องเผชิญคือ “ความอิจฉา” และ “ความคาดหวัง” จากคนบางกลุ่มที่มองว่าการที่เธอและลูกได้รับความสำเร็จนั้นเป็นเรื่องง่าย เธอต้องรับมือกับคำครหาที่ว่า “ครูธงชัยทิ้งมรดกไว้ให้เยอะ แค่นั่งกินนอนกินก็สบายแล้ว”คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนหนามที่คอยทิ่มแทงใจอริญรดา แต่นี่คือจุดที่ความสนุกและเข้มข้นของเรื่องจริงเริ่มขึ้น อริญรดาไม่ได้โต้ตอบด้วยความโกรธ แต่เธอเลือกใช้ “ความจริง” เป็นคำตอบ“ขวัญใจลูกรัก... การเป็นคนที่มีชื่อเสียงหรือมีคนรู้จัก ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่มันหมายความว่าเราต้องแบกรับความคาดหวังที่มากขึ้นไปอีก” อริญรดาสอนลูกชายในคืนที่พวกเขาต้

  • บทที่ชื่อว่า...ชีวิต   ตอนที่ 86 พินัยกรรมแห่งจิตวิญญาณและรุ่งอรุณใหม่ของกวีตัวน้อย

    แสงสีทองของยามเช้าทอดยาวผ่านช่องเขาลงมายัง “หอศิลป์แห่งความทรงจำ” ในหุบเขาดอกไม้สีทอง ความเงียบสงบของป่าเขาไม่ได้ทำให้บ้านไม้หลังเก่าดูอ้างว้าง แต่กลับเต็มไปด้วยพลังแห่งการสืบทอด ‘น้องขวัญใจ’ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขลุ่ยไม้ในมือ แววตาของเขาในเช้านี้ดูเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของเด็กชายที่ตามหาปริศนาของพ่ออีกต่อไป แต่เป็นแววตาของ “ผู้รับช่วงต่อ” ที่เข้าใจถึงภาระอันงดงามที่พ่อทิ้งไว้ให้อริญรดานั่งอยู่บนระเบียง มองดูลูกชายที่กำลังฝึกเป่าขลุ่ยตามทำนองที่เขาค้นพบเมื่อคืนก่อน เสียงขลุ่ยไม้แผ่วเบาแต่กังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับกำลังสื่อสารกับผืนป่า อริญรดารู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่สำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของพวกเขา เพราะหลังจากที่พวกเขาพบห้องทำงานของธงชัย สิ่งที่ยังเหลืออยู่คือ “พินัยกรรมแห่งจิตวิญญาณ” ที่พ่อไม่ได้เขียนไว้ในกระดาษ แต่ซ่อนไว้ในรอยแกะสลักไม้ทุกชิ้นในหอศิลป์แห่งนี้“แม่ครับ... พ่อไม่ได้แค่ทิ้งภาพวาดไว้ให้เราดูเฉย ๆ ใช่ไหมครับ?” ขวัญใจวางขลุ่ยลงแล้วเดินมานั่งข้างแม่ “พ่อกำลังบอกให้ผมรู้ว่า... งานศิลปะทุกชิ้น คือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่พ่ออยากส่งต่อให้ผม”อริญรดายิ้มพร้อมกับหยิบสมุดบันท

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status