ตอนที่ 3  ปาฏิหาริย์แห่งชีวิตใหม่

ปาฏิหาริย์แห่งชีวิตใหม่หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลา 6 เดือนอันตรายที่มัจจุราชเคยวางกรอบเวลาเอาไว้ ร่างกายของเด็กหญิงดวงดาวกลับไม่ได้ทรุดลงตามคำคาดการณ์ของใครๆ แสงแดดของวันใหม่ที่สาดส่องเข้ามาในห้องพักฟื้นดูจะสว่างไศวขึ้นกว่าวันวาน ผลการตรวจร่างกายอย่างละเอียดรอบล่าสุดทำให้ทั้งห้องตรวจเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ คุณหมอเจ้าของไข้พลิกดูผลแล็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความประหลาดใจ “นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ ครับ เซลล์ร้ายที่เคยกระจายไปทั่วตอนนี้สงบลงและเลือนหายไปจนเกือบหมดแล้ว ร่างกายของน้องตอบสนองต่อยาได้ดีอย่างน่าอัศจรรย์” ในวินาทีที่ได้รับอนุญาตให้เก็บกระเป๋าออกจากโรงพยาบาล สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้โฮ แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสำลักความสุข เด็กหญิงได้ก้าวขาออกจากตึกผู้ป่วยมาสัมผัสกับสายลมและโลกกว้างภายนอกอีกครั้ง แม้ว่าร่างกายจะหลงเหลือร่องรอยบาดแผลถาวรอย่างปอดรั่วจากการเจาะอกถึง 6 ครั้ง และยังต้องพกยากลับไปทานที่บ้านเป็นกำๆทั้งยาสเตียรอยด์และยาปฏิชีวนะที่ต้องกินประคองไปตลอดชีวิต แต่เธอก็รู้ดีว่าทุกลมหายใจเข้าออกต่อจากนี้ คือกำไรชีวิตที่แลกมาด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่และหยาดน้ำตาแห่งการไม่ยอมแพ้

เงาใจในความมืด เมื่อเวลาหมุนผ่านไปจนเด็กหญิงเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาว ร่างกายภายนอกที่เคยผอมโซ เริ่มกลับมาดูสมบูรณ์และแข็งแกร่งขึ้น ทว่ามรสุมชีวิตกลับเปลี่ยนทิศทางมาโจมตีที่ระบบประสาทและจิตใจแทน ผลกระทบจากการเจ็บป่วยอย่างรุนแรงในวัยเด็ก กอปรกับเคมีในสมองที่แปรปรวนจากผลข้างเคียงของยารักษาโรคสารพัดชนิดที่ทานต่อเนื่องมาเนิ่นนาน เริ่มส่งผลร้ายในเงามืด เธอเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของอารมณ์ตนเองที่เหวี่ยงสลับไปมาอย่างรุนแรงเกินกว่าจะควบคุม จนในที่สุดคุณหมอก็ได้วินิจฉัยว่าเธอต้องเผชิญกับโรค "ไบโพลาร์" (Bipolar Disorder) และโรคซึมเศร้าในบางวัน อารมณ์ของเธอจะพุ่งสูงจนขยันขันแข็งคิดอยากทำนู่นทำนี่ไม่หยุดหย่อน แต่เมื่อใดที่กราฟอารมณ์ดิ่งฮวบลงมา เธอจะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงสู่ก้นมหาสมุทรที่มืดมิดและไร้ทางออก ความรู้สึกไร้ค่าและโดดเดี่ยวโถมเข้าใส่จนหัวใจบีบรัด ยาจิตเวชจำนวนมากถูกเพิ่มเข้ามาในมื้ออาหารแต่ละวัน บาดแผลทางใจในคราวนี้มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันกลับทรมานและกัดกินจิตวิญญาณของกวีเก้านิ้วให้รุ่มร้อนและเจ็บปวดไม่แพ้ครั้งที่เซลล์ร้ายกัดกินเนื้อเยื่อในร่างกายเลย

แสงสว่างจากแดนไกล ในช่วงปี พ.ศ. 2554 ที่ชีวิตของหญิงสาว ต้องต่อสู้ทั้งโรคมะเร็ง และการเดินทางอันแสนเหน็ดเหนื่อย ฐานะทางบ้านค่อนข้างขัดสน เงินทอง ที่มีจากการค้ารายวันแทบไม่พอกับค่าเดินทางและค่ายานอกบัญชีจนแม่ต้องหยิบยืมเงินทองจากญาติพี่น้อง ทว่าในความมืดมนนั้น ก็ได้มีแสงสว่างแห่งพระมหากรุณาธิคุณสาดส่องลงมายังครอบครัวของเธอ ด้วยพระบารมีและพระเมตตาอันหาที่สุดมิได้ ของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่ทรงมีต่อผู้ป่วยยากไร้ ทำให้เธอได้รับพระราชทานความช่วยเหลือในกระบวนการรักษาพยาบาลทุนพระราชทานและโอกาสในการเข้าถึงยารักษาที่ดีในครั้งนั้น เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากของสองแม่ลูกให้กลับมามีชีวิตชีวา พระองค์ทรงเป็นดั่งแม่ผู้ให้ชีวิตใหม่แก่อีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะดับแสง กวีเก้านิ้วเฝ้ามองภาพพระฉายาลักษณ์ด้วยหัวใจที่ตื้นตันและกราบสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอยู่เสมอ เธอบอกกับตัวเองว่า ลมหายใจที่ได้รับพระราชทานมาในคราวนี้ จะต้องใช้มันอย่างคุ้มค่า จะต้องเป็นคนดี และเขียนสิ่งดีๆ เพื่อสร้างประโยชน์ให้กับสังคมเพื่อตอบแทนพระคุณอันล้นพ้นนี้จนกว่าชีวิตจะหาไม่

วันที่ใจหลงทางแม้จะมีความซาบซึ้งในชีวิต แต่พิษร้ายของโรคไบโพลาร์ และโรคซึมเศร้าก็มักจะฉุดกระชากสติของเธอให้หลุดลอยไปในบางช่วงเวลา หญิงสาวเคยหลงทางในโลกแห่งความคิดอันปั่นป่วนจนถึงขั้นลงมือทำร้ายตัวเองมาแล้วถึง 9 ครั้งในชีวิต ในยามที่อารมณ์ดิ่งและรุ่มร้อนจนถึงขีดสุด เธอจะกลายเป็นคนก้าวร้าว พูดจาประชดประชันและไล่แม่ด้วยถ้อยคำแรงๆ เพราะความอึดอัดทรมานที่อยู่ข้างในใจ แต่ไม่ว่าเธอจะร้ายกาจหรือทำตัวไม่น่ารักเพียงใด แม่ธนาวดีไม่เคยแม้แต่จะปล่อยมือหรือหันหลังเดินจากลูกสาวคนนี้ไปเลยทุกครั้งที่เธอได้สติขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟอันสว่างวาบของห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน ภาพแรกที่สายตาพล่ามัวของเธอจะมองเห็นเสมอคือ ใบหน้าอันอิดโรยและดวงตาที่บวมช้ำของแม่ที่นั่งกุมมือเธออยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง แม่คอยวิ่งวุ่นจัดการเรื่องเอกสารและคอยระแวดระวังภัยให้ลูกตลอดทั้ง 9 ครั้ง น้ำตาของแม่ที่หยดลงบนหลังมือของเธอพร้อมกับคำพูดปลอบโยนที่บอกว่า “ไม่เป็นไรนะลูก แม่รักหนู แม่ให้อภัยหนูเสมอ” มันได้กลายเป็นเครื่องเตือนสติอันยิ่งใหญ่ว่า จากนี้ไปเธอต้องสู้กับโรคนี้ให้ชนะ เพื่อไม่ให้ผู้หญิงที่รักเธอที่สุดคนนี้ต้องหลั่งน้ำตาเพราะเธออีก

สมุดบันทึกของกวีเก้านิ้วหลังจากผ่านวิกฤตการณ์ทางอารมณ์ครั้งใหญ่และตั้งสติได้ หญิงสาวเริ่มต้นกระบวนการเยียวยาบาดแผลในใจด้วยวิธีที่เธอรักที่สุดมาตั้งแต่เด็ก เธอเปิดลิ้นชักและหยิบสมุดบันทึกเล่มเกลี้ยงขึ้นมาปัดฝุ่น ปลายปากกาเริ่มจรดลงบนกระดาษ ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านโรคมะเร็งระยะสุดท้าย และการต่อสู้กับสารพัดโรคในร่างกาย นามปากกา "กวีเก้านิ้ว" ถูกนำมาใช้โลดแล่นบนโลกออนไลน์อีกครั้งอย่างเป็นทางการบทความและความเรียงแต่ละบทที่เธอกลั่นกรองออกมา ล้วนเต็มไปด้วยสัจธรรมชีวิต หยาดน้ำตา และรอยยิ้มของการเป็นผู้รอดชีวิต เธอแชร์ประสบการณ์การก้าวผ่านความตายเพื่อเป็นกำลังใจให้แก่ผู้ป่วยคนอื่นๆ ที่กำลังท้อแท้ ทุกตัวอักษรที่เธอพิมพ์ลงไปไม่ได้เพียงแต่สร้างแรงบันดาลใจให้แก่ผู้อ่านเท่านั้น แต่ยังเป็นยารักษาแผลใจชั้นดีที่ทำให้เธอบำบัดตัวเอง ได้เห็นคุณค่าของชีวิตตนเองในวัย 35 ปี และรู้ว่าทุกลมหายใจที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ มีไว้เพื่อส่งต่อพลังบวกและความหวังให้แก่โลกใบนี้