ชายาเอก2

เสี่ยวจงยกเครื่องเสวย ล้วนแต่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย หลินฮวาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

เจิ้งจินเทาจัดการกับตัวเองเรียบร้อยทั้งสวมอาภรณ์เพียงลำพังและสิ่งต่างๆ ที่มักจะเป็นขันทีควรจะทำให้ หลินฮวาเลือกที่จะก้มหน้าเพราะไม่อยากเห็นภาพที่ทำให้ใจสั่น อีกคนทำเหมือนไม่มีหลินฮวาอยู่ในนั้น นั่งลงบนเก้าอี้ใบหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดใด เสี่ยวจงใช้ตะเกียบเงินคีบอาหารขึ้นชิม ก่อนจะผายมือ

หลินฮวาถอนหายใจกลืนน้ำลายลงคอ เจิ้งจินเทาเหลือบมองหลินฮวาสีหน้าเรียบเฉย

ลงมือกินทันทีหลินฮวาก้มหน้ามองพื้นตามเดิม เจิ้งจินเทากินไปเพียงน้อยนิด

“อิ่มแล้ว เสี่ยวจงยกเครื่องเสวยเก็บ”

“อ้าวแล้วข้าล่ะ”

 ถามเพราะคิดว่าหากเจิ้งจินเทาอิ่มแล้วต้องเรียกให้หลินฮวาไปนั่งกิน แต่กลับเข้าใจผิดอุตส่าห์อดทนรอ

“หิว มากหรือไม่”

“หิวจะตายอยู่แล้ว”โบกมือให้เสี่ยวจงยกเครื่องเสวยไปเก็บ

“เมื่อคืน กินมาจากตำหนักบูรพาเสียมากมาย เมื่อเช้าไท่จือยังให้คนนำเครื่องเสวยส่งมาถึงเรือนรับรอง”

“กว่าข้าจะคุกเข่าเสร็จกว่าจะได้กิน”เจิ้งจินเทาลุกขึ้นยืน เดินไปที่เก้าอี้อีกตัว

“เครื่องเสวยจวนอ๋องรสชาติเทียบไม่ได้กับเครื่องเสวยที่ตำหนักบูรพา” 

หลินฮวาถอนหายใจแม้กระทั่งคำพูดเหน็บแนมยังเรียบเฉยได้อย่างประหลาด เก่งเสียจริง

“ไม่กินก็ได้ จะได้รู้กันไปว่าข้านั่งคุกเข่าห้าชั่วยาม อดข้าวอดน้ำเจียนตายท่านจึงจะหายโกรธคนเขาก็จะได้สงสัยกันว่าข้าผิดอะไรนักหนา”

“มานี่”น้ำเสียงอ่อนโยน หลินฮวาแกล้งไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น

“มานี่หรือจะให้ไปอุ้มมา”

“ก็ข้าคุกเข่าถูกลงโทษเช่นไรถึงจะลุกไปได้”

“ข้ากำลังต้องการคนสางผมให้”ปลดมวยผมออกผมยาวสยายเต็มแผ่นหลัง

“หากอยากไปรับเครื่องเสวยของตำหนักบูรพาเร็วๆ ก็มาสางผมให้ข้า”

หลินฮวากลืนน้ำลายลงคอในเมื่อภาพตรงหน้าที่เห็นกลับเป็นบุรุษรูปงาม ยิ่งกว่าหญิงงามเสียอีก ลุกขึ้นยืนก้าวขาช้าๆยืนลังเลอยู่ข้างๆกายของเจิ้งจินเทาที่คว้ามือของหลินฮวายัดแปรงสางผมลงในมือ

“หากอยากให้พอใจทำคุณไถ่โทษด้วยเรื่องแค่นี้นับว่า ข้าใจดีแค่ไหนแล้ว”

หลินฮวาถอนหายใจก่อนจะสางผมที่ยาวสลวยเบาๆ เจิ้งจินเทาผู้มีใบหน้าเรียบเฉย หลินฮวาคิดเล่นๆ ว่าหากเขายิ้มใบหน้าเขาจะเป็นเช่นไรกัน เขายังมองกระจกนิ่ง ไม่เอ่ยปากว่าอย่างไรทั้งๆ ที่หลินฮวาสางผมจนเรียงตัวสวยงาม

“ข้าไปได้หรือยัง”

มือใหญ่คว้า มือบางลากร่างเล็กลงนอนบนตักจ้องมองดวงตากลมโตสบตานิ่งนานหลินฮวาตกใจไม่น้อยแต่ก็สะกดกลั้นอาการเขินอายไว้

“อีกสามวันนับจากนี้ เจ้าจะต้องแต่งเข้าจวนของข้าแล้ว หากยังก่อเรื่องอีก อย่าให้ว่าข้าใจร้าย ไท่จือชมชอบหญิงงามทั่วหล้าข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นหนึ่งในหญิงงามที่เขาชมชอบ”

ปลายเสียงแกว่งเล็กน้อย แต่ก็สามารถควบคุมทุกอย่างได้นิ่งและเรียบเฉยเหมือนเดิม ลุกขึ้นจากแท่นนั่งแต่กดตัวหลินฮวาให้นั่งลง ปลดมวยผมของหลินฮวาออกอย่างอ่อนโยน คว้าแปรงมาสางผมให้เบาๆ ย่อตัวลงกระซิบข้างหู

“สางผม เขาต้องสางกันแบบนี้”

ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดแก้มเนียน หลินฮวา ยกมือขึ้นลูบแก้มของตัวเองอย่างลืมตัว

“ความจริงไม่จำเป็นเสียหน่อยข้าเป็นชายาไม่จำเป็นต้องสางให้ท่านหากจะให้ใครสักคนสางคงต้องเป็นชายาเอกของท่านจึงจะดี” 

จมูกโด่งเป็นสันกดลงที่แก้มอุ่นอย่างจงใจ หลินฮวาตาโตด้วยความตกใจ อีกคนกลับก้าวออกจากห้องไปไม่สนใจว่าหลินฮวา จะเกิดอาการใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก

หลินฮวาในชุดสีแดง สดใสนั่งอยู่บนเกี้ยวแต่ใบหน้ากลับมีแววกังวลเหมือนไม่ใช่หลินฮวาคนเดิม เกี้ยวที่นั่งประดับด้วยริ้วผ้าสีแดงเหมือนดังอาภรณ์ที่สวมใส่ บิดายืนส่งอยู่ที่เรือนรับรอง สาวใช้สองคนขนาบซ้ายขวาและคนหามเกี้ยวอีกสี่คน นอกนั้น ไม่ได้มีใครเป็นสำคัญ จุดสนใจอยู่ที่การแต่งเข้าจวนต้าหวังของชายาเอกปิงซูเยี่ยนบุตรีใต้เท้าปิงผู้งามล่มเมือง บิดาเป็นถึงผู้บัญชาการหรือหัวหน้าองครักษ์เกราะทองกิริยาอ่อนหวานชดช้อย หลินฮวายิ้มแต่รู้สึกว่าเหมือนกำลังเย้ยหยันตัวเองเสียมากว่า

“ลูกพ่อ เจ้าแต่นี้เป็นคนของต้าหวังทั้งยามหลับยามตื่น ความอดทนเท่านั้นจึงจะสามารถอยู่รอดได้ พ่อไม่อยากเห็นว่าหลินฮวาตัวน้อยของพ่อจะต้องเผชิญทุกข์เข็ญมากไปกว่านี้ ต้าหวังเองเท่าที่ดูเขาเป็นคนที่น่านับถือ หลินฮวาของพ่อจะต้องพบกับความสุขบ้างไม่มากก็น้อย”

หลินฮวาปาดน้ำตาโผเข้าซบอกบิดา ที่ลูบหลังไหล่ให้ด้วยความรัก

“เคลื่อนเกี้ยว เจ้าสาว”

ผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกดึงลงมาปิดบังรอบใบหน้า  น้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด ภายนอกแข็งกระด้างแต่ภายในกับรู้สึกหวาดกลัวและโดดเดี่ยว ต่อจากนี้จะต้องเป็นของเขา หากเขารักใคร่สนใจก็ดีแต่หากเขาหมดรักหรือลำเอียงเขาข้างอีกคน หลินฮวาจะเป็นอย่างไรไม่อาจคาดเดา แม้อายุยังน้อยแต่เรื่องเหล่านี้มักบันทอนความรู้สึกของผู้หญิงทุกคนไม่มีใครไม่รู้สึก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่จำเป็นต้องอยากให้เขารักคิดเสียว่า ทำไปเพื่อให้บิดามีที่เร้นกาย ไม่ต้องหวังว่าใครจะรักใคร่ ยิ้มเศร้าๆไม่ปาดน้ำตาปล่อยให้มันไหล พอไปถึงห้องหอก็คงจะหยุดไหลไปเอง แล้วจากวันนี้ไปหลินฮวาจะไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

พิธีการเสร็จสิ้นไปแล้วหลินฮวามองลอดผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดงบางใสออกไปนอกนางต่าง ฟ้ามืดไปนานแล้วการรอคอยที่แสนเนิ่นนาน หลินฮวาถอนหายใจ

ห้องหอของชายาเอก

เจิ้งจินเทาก้าวยาวๆ เข้าไปข้างใน เปิดบานประตูชั้นในอีกสองชั้นเข้าไปข้างใน

“ต้าหวัง”

ปิงซูเยี่ยนเอ่ยปากด้วยเสียงที่สั่นระรัว ด้วยอาการตื่นเต้นและเขินอาย เจิ้งจินเทาเอื้อมมือ เปิดผ้าคลุมหน้าออกช้าๆ ปิงซูเยี่ยนก้มหน้าเขินอายซ่อนยิ้มไว้ในใบหน้าหวานละมุน

“หวางเฟยเจ้าพักเสียวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ”

ซูเยี่ยนยิ้มอ่อนหวาน ฉุดมือเจิ้งจินเทาไว้แน่น ไม่ใช่ยอมทำตามที่เจิ้งจินเทาบอก สบตาสื่อความหมายเจิ้งจินเทานั่งลงข้างกาย ซูเยี่ยนก้มหน้าหลบสายตาคมที่จ้องมองด้วยจริตที่แต่งแต้ม เจิ้งจินเทาโน้มร่างบางลงบนแท่นนอนซูเยี่ยนยิ้มสมใจ