ชายา...เอก

“แต่...ต้าหวังบอกว่าหากยังไม่กลับต้าหวังจะมาตามที่ตำหนักบูรพา”

ลี่กังเลิกคิ้วสูงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เจิ้งจินเทาไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่

“ข้าว่าเจ้ากลับไปก่อนดีกว่า ข้าให้ขันทียกเครื่องเสวยอีกชุดตามไปที่เรือนรับรอง”

“ข้าอิ่มแล้ว แต่ยังไม่อยากกลับ”

หลินฮวาพูดขึ้นดังๆ เมื่อเห็นว่าร่างสูงยืนอยู่ข้างนอกประตูนั้นเป็นของเจิ้งจินเทา พูดยังไม่ทันขาดคำร่างสูงก้าวยาวๆ เข้ามาในตำหนักบูรพา

“อาเล็ก ช้าก่อนอย่าเพิ่งโมโหไป”

เจิ้งลี่กัง เข้าขว้างเจิ้งจินเทาที่ก้าวเท้าเข้าหาหลินฮวา

“ไท่จือนางกำลังจะแต่งเข้าจวนข้า ถือว่าเป็นคนของข้าครึ่งหนึ่งแล้ว ฉะนั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องภายใน”

คว้าแขนหลินฮวาลากออกจากตำหนักบูรพาไป

หลินฮวาขืนตัวไว้สุดแรงแต่รูปร่างเมื่อเทียบกันแล้ว อย่างไรจะสู้กำลังเขาได้

“ปล่อยเลยนะ ข้ากำลังจะแต่งแล้วก็ยังไม่ได้รับปากว่าจะแต่ง เช่นนั้นข้ายังไม่ได้เป็นคนของท่าน หากเรื่องที่ท่านข่มเหงกัน รู้ไปถึงฝ่าบาทข้าก็อาจหาข้ออาจปฏิเสธที่จะแต่งได้”ปล่อยมือแต่กลับซ้อนร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน

“เจ้ากล้าหรือ”หลินฮวาตกใจไม่น้อย ขันทีนางในต่างจ้องมอง เจิ้งลี่กังวิ่งตามออกมา

“อาเล็ก ได้โปรดอย่าทำอะไรนาง หลานผิดเอง หลานเป็นคนชวนนาง”

เจิ้งลี่กังรู้ดีว่าหากใครทำให้ เจิ้งจินเทาที่ดังเสือหลับถูกปลุกขึ้นมาผลจะเป็นเช่นไร

“ไท่จือท่านก็ควรกลับไปนอนเสียดึกมากแล้ว เรื่องนี้ข้าบอกแล้วเป็นเรื่องระหว่างข้ากับนาง”

สาวเท้าเดินตัวปลิวกลับไปยังจวนอ๋อง ทั้งๆที่อุ้มหลินฮวาอยู่

เจิ้งลี่กังได้แต่ถอนหายใจ

“ปล่อยนะ”

ยกมือขึ้นทุบตรงกลางอกแต่ไม่มีอาการว่าสะดุ้งสะเทือน

“จะมาข่มเหงกันง่ายๆ ไม่ได้นะ ข้ายังไม่ได้เป็นอะไรกับท่านเสียหน่อย”

“เช่นนั้นข้าคงเร่งทำให้มันเป็นเสีย เจ้าจะได้รู้ว่าคนอย่างข้าหยามไม่ได้”

“อย่านะ”

“ช้าไปแล้ว ทุ่มร่างบางลงบนพื้นหญ้าสีเขียว แม้จะนุ่มเหมือนพรมแต่ทว่าด้วยการที่ถูกทุ่มลงขนาดนั้นหลินฮวากลับรู้สึกจุก ไม่มีใครตามมาสักคนแล้วก็ไม่มีใครอยู่ ที่นั่นสักคนหานห้าวตงก็ล่วงหน้าไปก่อนแล้วหลินฮวาจุกจนพูดไม่ออก ร่างใหญ่กับ โถมเข้าใส่ทั้งตัว

“อย่านะ” 

เงื้อมือรอฟาดเข้าใส่แก้มสากเต็มแรง เจิ้งจินเทารวบมือไว้ทั้งสองข้าง กดริมฝีปากที่ปากบาง แต่หลินฮวากลับเม้มปากแน่น

“ปล่อยนะ” ผลักร่างใหญ่ออกห่างแต่ไม่สะทกสะท้าน

“ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าหลุดไปได้จะหนีไปเสียไม่อยู่แต่งกับท่านแล้ว”

เจิ้งจินเทาชะงักงัน ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวขาจากไป

หลินฮวางงงันกลับอาการของเจิ้งจินเทา ลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินกลับไปที่เรือนรับรอง

“เสี่ยวหลิน”บิดาส่งเสียงเข้มดุ ซึ่งนานๆ หลินฮวาจะได้ยินเสียงนี้เสียที

“ท่านพ่อ”

“ลูกทำเรื่อง น่าละอาย ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าจะแต่งเป็นชายารองของต้าหวังเหตุใดต้อง ไปที่ตำหนักบูรพา เรื่องเช่นนี้ทำให้ต้าหวังขายหน้าไม่น้อย”

“ลูกแค่ไปหาอะไรกินแล้วอีกอย่าง ต้าหวังผู้นั้นสั่งไม่ให้มีของกินติดไว้ในห้องเครื่อง เหมือนจงใจกลั่นแกล้งลูก”

“แค่เรื่องง่ายๆ อย่างนี้ หลินฮวายังไม่สามารถอดกลั้นได้ แล้วต่อจากนี้เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องทุกข์เข็ญกว่านี้จะจัดการเช่นไร”

“ท่านพ่อลูกผิดไปแล้ว”

“พรุ่งนี้ ไปคุกเข่าขออภัยต้าหวังเสีย เจ้าทำให้เขาอับอายตำแหน่งต้าหวังหากจัดการกับคนในปกครองไม่ได้ก็จะถูกครหา หลินฮวาบางเรื่องแข็งไปก็ไม่ได้ ความอ่อนโยนแม้ข้าไม่ได้สอนเจ้าทว่าเรื่องผิดถูกจะสอนให้เจ้ารู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาด้วยตัวเอง”

หลินฮวาก้มหน้านิ่งรู้สึกผิดอย่างแท้จริง เจิ้งจินเทาคงเสียหน้าไม่น้อยที่ปล่อยให้หลินฮวาไปที่ตำหนักบูรพายามค่ำคืนทั้งๆ ที่กำลังจะแต่งเป็นชายารอง เรื่องแบบนี้ เป็นใครก็ไม่อาจยอม นับว่าเจิ้งจินเทาใจเย็นเหลือนเกินแล้ว หลินฮวาคิดน้อยไปจริงๆ ถึงว่าเมื่อครู่เขาถึงมีอาการโมโหมากมายขนาดนั้น

เช้าสดใส เสี่ยวจงเดินหาวมาแต่เช้าภาพที่เห็นคือหลินฮวานั่งคุกเข่าหน้าจวนอ๋อง

รีบลนลาน เข้าไปยังห้องนอนของเจิ้งจินเทา

ที่ยืนมองหลินฮวาอยู่ก่อนแล้วที่ริมหน้าต่าง

“ต้าหวังนาง”

“ปล่อยนาง”

“แต่อากาศเย็นมากเกรงว่านางจะล้มป่วย”สาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องไป

หลินฮวายิ้ม ดีใจเมื่อเห็นเจิ้งจินเทาออกมาข้างนอก

“เข้ามาข้างใน”

ลุกขึ้นบิดขี้เกียจขยับแขนขยับขา นับว่าไม่เสียแรงเปล่าเขาหายโกรธแล้ว เดินตามเจิ้งจินเทาเข้าไปในห้องอยู่ๆ เขาก็หยุดชะงักหลินฮวาชนเข้ากับร่างใหญ่เต็มแรง เจิ้งจินเทาหันมามองด้วย แววตาดุดุก่อนจะหันไปปิดประตูลงกลอน แน่นหนาเสี่ยวจงก็ไม่อาจตามเข้าไปได้

“คุกเข่า”

“หา”

“คุกเข่า ห้าชั่วยาม”

“อ้าว ท่านยัง..ไม่หายโกรธอีกหรือ”

“ตอนนี้ยัง แต่หากว่าคุกเข่าจนกว่าข้าจะพอใจก็ไม่แน่”

“แต่ หลินฮวา ..แต่ข้าคุกเข่าตั้งสองชั่วยามแล้วนะอีกทั้งข้างนอกนั่นอากาศหนาว”

“นั่นอย่าไงเล่าหนาวจนอาจป่วย แล้วก็อาจตาย ทำให้ข้าถูกครหาอีกจนได้”

พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ถอดเสื้อคลุม เผยให้เห็นหน้าอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หลินฮวาเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าใจสั่นไหว เจิ้งจินเทาเดินถือเสื้อคลุมมาห่มให้หลินฮวาที่คุกเข่าใช้มือสองข้างถูกันไปมาแก้หนาว แต่เสมองไปเสียทางอื่น

“เสี่ยวจงยกเครื่องเสวย”

หลินฮวาท้องร้องจอกเมื่อคิดได้ว่าตัวเองก็หิวเหมือนกัน