บทที่ 4

ช่วงหลายวันที่พักอยู่ในโรงพยาบาล โจวจิงเจ๋อเอาอกเอาใจเจียงเสวี่ยหนิงมากจนคนทั้งโรงพยาบาลรู้กันหมด

เธอนอนอยู่ในห้องพักฟื้นเพียงลำพัง ไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเธอเลยแม้แต่คนเดียว

แพทย์ฝึกหัดคนหนึ่งนึกว่าเธอเป็นโสด วันหนึ่งถึงกับรวบรวมความกล้าเข้ามาขอช่องทางการติดต่อจากเธอ

แต่เคราะห์ร้ายที่โจวจิงเจ๋อดันมาเห็นเข้าพอดี

เขาจ้องทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา ไม่เอ่ยคำใดออกมา แต่แววตาของเขานั้นเย็นเยือกจนน่ากลัว

ในคืนนั้น ซ่งหนานซีก็ได้เห็นการแสดงพลุที่เขาเตรียมไว้ให้เจียงเสวี่ยหนิง

พลุอลังการส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี ทุกคนในโรงพยาบาลต่างอดไม่ได้ที่จะวิ่งออกมาดู

เธอยืนอยู่ภายใต้แสงพลุ ชื่นชมความงดงามที่ไม่ได้เบ่งบานเพื่อเธอ

พลุนั้นเลือนหายไปอย่างง่ายดาย เหมือนกับความสุขของเธอ

แพทย์ฝึกหัดที่ควรจะมาตรวจวอร์ดห้องเธอก็ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกเลย

หลายวันต่อมา จนกระทั่งเธอออกจากโรงพยาบาล เธอก็ไม่เคยเห็นเขาอีกเลย

วันที่ออกจากโรงพยาบาล เจียงเสวี่ยหนิงยืนกรานที่จะให้เธอกลับไปด้วยกัน

"จิงเจ๋อ พาหนานซีไปด้วยเถอะ เธอต้องเรียกรถกลับเองคนเดียว ลำบากแย่เลย"

โจวจิงเจ๋อมองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงจืดชืด "เสวี่ยหนิง อย่าใจดีกับเธอเกินไปเลย ไม่งั้นได้โดนเคี้ยวจนไม่เหลือกระดูกแน่

แถมเธออ่อยผู้ชายเก่งจะตาย มีคนตั้งเยอะแยะที่เต็มใจจะไปส่งเธอที่บ้าน"

ซ่งหนานซีไม่ได้โต้ตอบอะไร สุดท้ายเธอก็ขึ้นรถของเขาไป

รถขับไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ โจวจิงเจ๋อก็ได้รับโทรศัพท์ บอกว่ามีงานเลี้ยงสังสรรค์ที่เชิญเขามานานแล้ว

พอเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินแบบนั้น ก็รีบอ้อนวอนขอให้เขาพาพวกเธอสองคนไปด้วย บอกว่าอุดอู้อยู่ในโรงพยาบาลมาหลาย

วัน อยากออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง

โจวจิงเจ๋อไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสามคนจึงมาถึงงานเลี้ยงด้วยกัน ทุกคนเห็นแค่เขาจูงมือเจียงเสวี่ยหนิง ต่างก็นึกว่าเธอคือภรรยาของโจวจิงเจ๋อ จึงพากันมองไปที่ซ่งหนานซีที่เดินตามหลังคนทั้งคู่มา

"คุณโจวครับ คุณผู้หญิงท่านนี้คือ"

เขาเหลือบมองซ่งหนานซีแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างเย็นชา "เธอเหรอ คนใช้ที่บ้านผมน่ะ

ที่พามาด้วย เพื่อให้มาคอยดูแลเสวี่ยหนิง"

หัวใจของซ่งหนานซีเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ แต่กลับไม่ได้โต้เถียงแม้แต่คำเดียว

ระหว่างนั้นมีคนมาขอชนแก้วกับโจวจิงเจ๋อ เขาเพียงแต่โบกมือเรียกซ่งหนานซีอย่างเย็นชา

"ดื่มสิ ที่ให้ตามมาด้วยน่ะ ไม่ได้ให้มาเสวยสุขนะ

วางใจเถอะ ฉันจ่ายหนักแน่นอน"

เธอฝืนยิ้ม หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วโดยไม่ลังเล

เมื่อทุกคนเห็นว่าเขาไม่ใส่ใจเธอแม้แต่น้อย ก็พากันมารุมล้อมเพื่อมอมเหล้าเธอ ส่วนเธอก็รับทุกแก้วที่พวกเขายื่นมาให้

ระหว่างนั้นมีชายวัยกลางคนคนหนึ่ง อาศัยจังหวะเชียร์ให้ดื่มแอบลวนลามเธออย่างแนบเนียน เธอผลักเขาออกหลายครั้ง แต่เขาก็ยังเอามือมาวางบนเอวเธอซ้ำอีก

ในมุมที่มีแสงริบหรี่ โจวจิงเจ๋อกำลังจ้องมองการกระทำของชายคนนั้น แววตาของเขาเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่รู้ว่าดื่มไปนานเท่าไร ซ่งหนานซีรู้สึกเวียนหัวไปหมด เวลาเดินก็ยิ่งรู้สึกเหมือนโลกหมุน

เธอลุกไปล้างหน้าในห้องน้ำ พอเดินออกมา ชายวัยกลางคนคนนั้นก็ค่อย ๆ เดินตรงมาหาเธอ

จู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ เธอรีบถอยหลัง แต่ฝ่ายนั้นไวกว่า ใช้ผ้าขนหนูที่เปียกน้ำยาอุดจมูกและปากของเธอไว้

ร่างกายเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ เลือดในตัวราวกับเดือดพล่านขึ้นมาทันที เธอดิ้นรนขณะถูกลากไปยังส่วนลึของโถงทางเดิน

ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะถูกผลักเข้าไปในห้อง เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบเข้าที่จุดสำคัญของชายคนนั้นอย่างจัง

อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเจ็บจนยอมปล่อยมือ เธอผลักเขาออกแล้วกระโจนตัวออกไปข้างนอกอย่างจนตรอก

เธอสุ่มหาห้องห้องหนึ่งเพื่อซ่อนตัว ร่างกายร้อนรุ่มราวกับจะระเบิดออกมา

ในผ้าขนหนูเมื่อครู่นี้ต้องมียาแน่นอน เธอรู้ตัวว่าตกหลุมพรางเข้าแล้ว!

ขณะกำลังสะลึมสะลือ ประตูห้องก็ถูกผลักออก มีชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินเข้ามา

เธอยืนย้อนแสงจึงเห็นหน้าเขาไม่ชัด นึกว่าเป็นเพียงพนักงานบริการในห้องรับรอง จึงรีบพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างลนลาน

เธอกระชากมือเขาไว้แน่น "ช่วยหาผู้ชายให้ฉันคนหนึ่ง เร็วเข้า!"

"เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่" ชายคนนั้นถามด้วยเสียงเย็นชา

เธอกัดริมฝีปากแน่น บังคับตัวเองให้มีสติขึ้นมาบ้าง

"ฉัน... ฉันยังตายไม่ได้ ถือว่าฉันขอร้องคุณเถอะนะ..."

เขาหัวเราะเยาะ "ทำไมต้องไปหาผู้ชายคนอื่น ในเมื่อตรงนี้ก็มีพร้อมอยู่แล้วนี่?"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้เธอได้สติคืนมาเกินครึ่งในทันที

เธอลืมตาขึ้นมองโจวจิงเจ๋อที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ แล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาออกไป

"นายไม่ได้...นายน่ะ ไม่ได้..."

โจวจิงเจ๋อหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุดทันที เขาพุ่งตัวเข้าไปบีบคอเธออย่างแรงด้วยความโกรธ

"ทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้

เธอบอกว่าถ้าฉันมีเงิน เธอจะไม่มีวันทิ้งฉันไปไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว ทำไมถึงยังไม่ได้อีก"

ซ่งหนานซีชะงักไปครู่หนึ่ง ครู่ต่อมาน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอตอบเสียงสั่น "เพราะนายคือ...โจวจิงเจ๋อไง นายคือโจวจิงเจ๋อของฉันไงล่ะ"

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ราวกับเกิดคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำ เขาเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง และกดร่างเธอลงกับผนังก่อนจะบดจูบลงไปอย่างรุนแรง