บทที่ 9

ทั้งคู่ว่ายน้ำไม่เป็น น้ำทะเลที่เย็นเฉียบค่อย ๆ กลืนกินเธอจนจมมิด เธอจ้องมองแสงสว่างรำไรเหนือหัว ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า

เธอยังจำได้ว่าตอนที่พวกเขาเพิ่งคบกันใหม่ ๆ เธอเคยตกลงไปในน้ำเหมือนกัน

ตอนนั้นเขาลนลานเกือบตาย ในฤดูหนาวที่เยือกแข็ง เขากระโดดลงไปในน้ำโดยไม่คิดชีวิตเพื่อช่วยเธอขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยดี ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับจะมีเลือดไหลออกมา

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาร้องไห้ เขาคว้าร่างเธอมากอดไว้แน่น บอกว่าเกือบจะคิดว่าต้องเสียเธอไปแล้วจริง ๆ

ทั้งชีวิตนี้ เรื่องที่เขากลัวที่สุด ก็คือการสูญเสียเธอไป

ครั้งที่สองที่เห็นเขาร้องไห้ คือตอนที่เธอขอเลิกกับเขา

เขาไม่เคยดูอับจนหนทางขนาดนั้นมาก่อน ราวกับเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ได้แต่เฝ้าอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เธอทิ้งเขาไป

แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เขาจะยังช่วยเธออยู่อีกไหม

เธอไม่รู้เลย และไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่นิดเดียว

เสียงน้ำทะเลไหลพรวดเข้าหูจนอื้อ เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

เห็นเพียงเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงแสงสว่างนั้น ทว่าเงาร่างนั้นกลับพุ่งตรงไปหาเจียงเสวี่ยหนิงที่อยู่ข้าง ๆ

ยังนับว่าพระเจ้าเมตตาต่อเธอ ที่ไม่ได้ปล่อยให้เธอต้องจมน้ำตายในทะเลไปแบบนี้

ตอนที่เจ้าหน้าที่ช่วยขึ้นมาได้ ซ่งหนานซีเห็นโจวจิงเจ๋อกำลังโอบกอดเจียงเสวี่ยหนิง ลนลานตรวจเช็กตามร่างกายเธอว่ามีตรงไหนบาดเจ็บอีกหรือไม่

เขาหันมามองซ่งหนานซีที่นั่งทรุดอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง และเธอก็หันกลับไปมองเขาพอดี

แววตาของเธอช่างว่างเปล่า ราวกับดวงดาวที่แตกสลาย ทำให้คนมองรู้สึกบีบหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

โจวจิงเจ๋อเบือนหน้าหนี "เลิกใช้สายตาแบบนั้นมองฉันได้แล้ว ตอนนี้เสวี่ยหนิงคือคนที่ฉันรัก การช่วยเธอเป็นเรื่องที่สมควรทำ

ฉันเลิกรักเธอตั้งนานแล้ว หรือเธอยังหวังว่าฉันจะทำเหมือนเมื่อก่อน ที่ยอมแลกชีวิตเพื่อช่วยเธอ"

เธอสูดน้ำมูกเบา ๆ แล้วพยักหน้า

"แบบนี้แหละดีแล้ว ไม่รักกันน่ะดีแล้ว"

เลิกรักกันได้...ดีจะตายไป

หลังจากกลับไป โจวจิงเจ๋อตีหน้าขรึมพลางขว้างโฉนดที่ดินของวิลล่าลงตรงหน้าเธอ

"บ้านหลังนี้มีร่องรอยการใช้ชีวิตของเธอ ไม่คู่ควรจะใช้เป็นเรือนหอของฉันกับเสวี่ยหนิง ฉันจะเตรียมบ้านหลังใหม่ให้เสวี่ยหนิง ทุกอย่างต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด

บ้านหลังนี้ฉันเก็บไว้ก็มีแต่จะสะอิดสะเอียน ยกให้เธอไปแล้วกัน

พรุ่งนี้คืองานแต่งงานของฉันกับเสวี่ยหนิง จัดการตัวเองให้เรียบร้อย อย่ามาสายล่ะ

หลังจากนี้ไป เธอจะไปไหน หรือจะทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว!"

เธอไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ "โจวจิงเจ๋อ ฉันขออวยพรจากใจจริง ให้นายมีความสุขนะ"

ร่างที่กำลังเดินออกไปของเขาสั่นทันที แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามอง

ที่อวยพรให้เขามีความสุขน่ะเรื่องจริง แต่เธอคงไปร่วมงานแต่งงานไม่ได้แล้ว

เพราะเมื่อครู่ เธอเพิ่งได้รับข้อความจากเบื้องบน กำหนดการตายปลอมถูกวางไว้เรียบร้อยแล้ว เธอต้องไปปฏิบัติภารกิจ และจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแล้ว

ในวันแต่งงาน ซ่งหนานซียืนอยู่ในเรือนหอที่เคยเป็นของเธอและโจวจิงเจ๋อ เฝ้ามองข้อความเร่งเร้าที่เขาส่งมาครั้งแล้วครั้งเล่าบนหน้าจอโทรศัพท์

[ซ่งหนานซี นี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมเธอยังไม่มาอีก]

[ให้เวลาเธออีกยี่สิบนาที มาโผล่ตรงหน้าฉันเดี๋ยวนี้!]

[ซ่งหนานซี! ถ้าเธอคิดจะผิดคำพูดก็ลองดู!]