บทที่ 3

เสียงดังโครมครามทำให้ทุกคนในงานเลี้ยงตกใจ โจวจิงเจ๋อเห็นเจียงเสวี่ยหนิงนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น สีหน้าเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมถึงขีดสุด

"ซ่งหนานซี! เธออยากตายเหรอ!"

เขาอุ้มเจียงเสวี่ยหนิงขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วรีบผลักประตูวิ่งออกไป

งานเลี้ยงเลิกราด้วยความไม่ราบรื่น ซ่งหนานซีถูกบอดี้การ์ดพาตัวมาที่โรงพยาบาลพร้อมกันด้วย

เมื่อได้ยินว่าเจียงเสวี่ยหนิงเสียเลือดมาก และบังเอิญว่ากรุ๊ปเลือดของเธอเหมือนกับเจียงเสวี่ยหนิง โจวจิงเจ๋อจึงสั่งให้เธอถ่ายเลือดโดยไม่ลังเล

การบริจาคเลือดต้องตรวจร่างกายเบื้องต้น ซึ่งจะทำให้รู้ประวัติการผ่าตัดและอาการป่วยที่ผ่านมา เธอจะให้โจวจิงเจ๋อรู้ตอนนี้ไม่ได้ว่าเธอเคยบริจาคไตให้เขา

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอพูดด้วยท่าทางใจดำทันที "ฉันไม่บริจาค กรุ๊ปเลือดของเธอก็ไม่ใช่กรุ๊ปพิเศษอะไร ทำไมต้องบังคับให้ฉันบริจาคด้วย"

โจวจิงเจ๋อหยิบธนบัตรปึกหนาออกมาจากอกเสื้อ แล้วขว้างใส่หน้าเธออย่างแรง

"ชอบเงินนักไม่ใช่เหรอ เธออยากได้เท่าไรฉันก็จะให้เท่านั้น แบบนี้จะยอมให้เลือดหรือยัง?!"

เธอสีหน้าเย็นชาขณะมองคนตรงหน้า อีกฝ่ายขว้างธนบัตรใส่หน้าเธอปึกแล้วปึกเล่า ในใจเธอราวกับถูกมีดกรีดจนเป็นแผลลึก

หลังจากที่เขาขว้างใส่หกเจ็ดปึกอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ในที่สุดเธอก็ย่อตัวลง เก็บธนบัตรที่กระจัดกระจายขึ้นมาทีละใบ แล้วฉีกยิ้มพลางมองเขา

"ให้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง มัวเสียเวลาอยู่ทำไม"

พูดจบ เธอก็เดินตรงไปยังห้องรับบริจาคเลือดทันที

หลังจากตรวจเสร็จ คุณหมอก็มองดูรายงานในมือแล้วส่ายหน้า

"คุณผู้หญิงท่านนี้เคยผ่าตัดเอาไตออกไปข้างหนึ่ง เคยมีอาการเสียเลือดมากมาก่อน ไม่แนะนำให้บริจาคเลือดครับ"

"ไตหายไปข้างหนึ่งหมายความว่ายังไง" โจวจิงเจ๋อขมวดคิ้วมุ่นทันที

ไม่รอให้เธออ้าปากพูด โจวจิงเจ๋อก็เอ่ยอย่างเย็นชา "อะไรกัน เพื่อหลอกเอาเงินของฉัน เธอถึงขั้นกุเรื่องโกหกว่าไตของฉันในตอนนั้น เธอเป็นคนบริจาคให้งั้นเหรอ"

หัวใจของซ่งหนานซีเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอฝืนยิ้มแล้วพยักหน้า

"ใช่แล้วล่ะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะโดนนายจับได้"

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมสุดขีด คว้าคอเสื้อคุณหมอแล้วกัดฟันพูด "ไม่ว่าเธอจะให้เงินคุณเท่าไรเพื่อให้พูดโกหก ผมจะให้คุณสองเท่า"

"เสวี่ยหนิงต้องการเลือดเท่าไร ก็เจาะเลือดจากตัวเธอไปเท่านั้น"

เข็มขนาดใหญ่แทงทะลุเข้าเส้นเลือด ทำให้ซ่งหนานซีตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เลือดค่อย ๆ ไหลออกจากร่างไปทีละนิด ร่างกายของเธอก็เริ่มเย็นเฉียบขึ้นเรื่อย ๆ

โลกตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน เธอไม่รู้ว่าถูกเจาะเลือดไปกี่หลอด ในที่สุดก็ทนไม่ไหวและสลบไป

พอตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดแล้ว ที่หัวเตียงมีขนมข้าวเหนียวนึ่งของโปรดของเธอวางอยู่

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เธอไม่สบาย ไม่ว่าโจวจิงเจ๋อจะอยู่ที่ไหน เขาจะฝ่าแดดฝ่าลมออกไปซื้อสิ่งนี้มาให้ เพื่อปลอบใจให้เธออารมณ์ดีเสมอ

เขาเคยบอกว่าตอนนี้เขายังจน ซื้อให้ได้แค่ของพวกนี้ ต่อไปจะต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอแน่นอน

เมื่อคิดถึงตอนที่เขาโอบกอดและปลอบเธออย่างอ่อนโยน หัวใจเธอก็บีบรัดเป็นพัก ๆ มันเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

เธอหยิบขนมข้าวเหนียวนึ่งบนโต๊ะมาใส่ปากราวกับเป็นหุ่นยนต์ แล้วกลืนลงไปทีละคำ

ตอนที่เดินออกไป ก็เห็นเจียงเสวี่ยหนิงที่ห้องข้าง ๆ พิงเตียงอ้อนโจวจิงเจ๋ออยู่พอดี

"จิงเจ๋อ มันร้อนเกินไป"

โจวจิงเจ๋อเป่าให้เย็นอย่างอ่อนโยน แล้วยื่นไปที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง

"ยังหวานไม่พอ" เธอชิมไปคำหนึ่งแล้วบุ้ยปาก

โจวจิงเจ๋อไม่มีท่าทีรำคาญเลยสักนิด แค่ยิ้มพลางหยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋า แกะเปลือกแล้วป้อนเข้าปากเธอ

เธอขยิบตาแล้วพูดอีก "ก็ยังไม่หวานอยู่ดี"

ครั้งนี้ โจวจิงเจ๋อวางชามในมือลง แล้วประคองแก้มเธอไว้ ก่อนจะจูบเธออย่างนุ่มนวล

หลังจากนั้นพักหนึ่ง ทั้งสองก็ผละออกจากกัน เจียงเสวี่ยหนิงซบลงบนไหล่เขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"จิงเจ๋อ เลิกรักหนานซี แล้วมารักฉันแทนได้ไหม"

สายตาของเขาเหลือบไปมองที่นอกประตู สบตากับเธอที่ยืนอยู่หน้าห้องพอดี

บรรยากาศเงียบงันชั่วขณะ เขามองซ่งหนานซีด้วยแววตาเย็นชา

"ไม่รักแล้ว ไม่รักอีกตลอดไป"

ซ่งหนานซีไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมุมปากอย่างเศร้าสร้อย แล้วหันหลังเดินจากไป