บทที่ 7

ตั้งแต่เจียงเสวี่ยหนิงช่วยชีวิตโจวจิงเจ๋อเอาไว้ เขาก็ดีกับเธอแบบเกินงาม

ขนาดคนรับใช้ในบ้านยังรู้เลย ว่าในตระกูลโจว คนที่มีความสำคัญอันดับหนึ่งรองจากโจวจิงเจ๋อก็คือเจียงเสวี่ยหนิง

เขาสัญญากับเธอว่า ขอเพียงเธอเอ่ยปาก เขาจะทำตามคำขอของเธอทุกอย่าง

เจียงเสวี่ยหนิงอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคย "ฉันไม่ต้องการอะไรเลย แค่อยากจะมีสถานะที่ชัดเจน

จิงเจ๋อ นายก็รู้ ว่าฉันอยากแต่งงานกับนายมาตลอด"

มือของโจวจิงเจ๋อที่โอบเธอไว้พลันค้างนิ่ง เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก "ฉันรับปากเธอได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ไม่ได้"

เธอเงยหน้าขึ้นมาทันที ในดวงตามีน้ำตาคลอเบ้าแล้ว

"ยังเป็นเพราะหนานซี ถูกไหม

นายรักเธอมากขนาดนั้น แต่เธอรักนายบ้างไหม

จิงเจ๋อ คนที่อยู่เคียงข้างนายมาตลอด นายมองไม่เห็นสักนิดเลยจริงเหรอ"

พูดจบ เธอก็ผลักเขาออกแล้ววิ่งออกไปทั้งน้ำตา

โจวจิงเจ๋อยังไม่ทันได้วิ่งตามออกไป ก็ได้ยินเสียงเบรกดังสนั่นที่หน้าประตู เมื่อพุ่งตัวออกไปถึงได้พบว่า เจียงเสวี่ยหนิงนอนจมกองเลือดอยู่

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที เขาพุ่งตัวเข้าไปหาเธอแล้วอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดตัวเอง

เธอดูน่าสงสารและเปราะบาง ราวกับจะหายไปจากชีวิตของเขาได้ทุกเมื่อ

โจวจิงเจ๋อสั่นสะท้านขณะกุมมือเธอ มองเธอด้วยสายตาที่สงสารและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ฉันตกลง ฉันยอมรับปากเธอทุกอย่าง!"

เมื่อได้รับคำตอบจากเขา ในที่สุดเธอก็ยิ้มออกมาอย่างปลื้มปริ่มใจ

อุบัติเหตุในครั้งนี้ไม่รุนแรงนัก หลังจากไปทำแผลที่โรงพยาบาลเสร็จเธอก็ออกจากโรงพยาบาลได้

สิ่งแรกที่โจวจิงเจ๋อทำหลังจากออกจากโรงพยาบาล คือการขอหย่ากับซ่งหนานซี

ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ต่างฝ่ายต่างดูเย็นชาและห่างเหินต่อกัน

โจวจิงเจ๋อเป็นฝ่ายเริ่มก่อน "เธอต้องการทรัพย์สินเท่าไร ลองบอกราคามาสิ"

เธอพลิกดูเอกสารการหย่าอย่างไม่ใส่ใจ "แล้วแต่นายแล้วกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องได้"

"อะไร" เขาขมวดคิ้ว

ซ่งหนานซีปิดแฟ้มเอกสารการหย่า แล้วตอบอย่างเรียบเฉย "ของหมั้นตระกูลที่นายเคยให้ฉันเมื่อหลายปีก่อน"

ของล้ำค่าชิ้นนั้นไม่ใช่แค่หยกพกธรรมดา แต่มันคือของแทนใจที่ยืนยันความรักของทั้งคู่

หากเธอทำภารกิจล้มเหลว ในวันที่ต้องฝังร่าง เธอเตรียมจะนำหยกนี้ฝังไปพร้อมกับเถ้ากระดูกของตัวเอง

ถือว่าเป็นการเติมเต็มความปรารถนา ให้ตัวเองมีอะไรไว้ให้คิดถึง

เมื่อได้ยินแบบนี้ ดวงตาของโจวจิงเจ๋อก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขาพยายามข่มความสั่นไหวในใจแล้วพูดเสียงต่ำ

"ถ้าเธอไม่อยากหย่า ฉันจะไม่หย่าก็ได้นะ..."

เธอรู้ว่าเขาอยากได้ยินอะไร แต่เธอไม่อาจทำตามความต้องการของเขาได้

"หย่าสิ หย่าแล้วจะได้แบ่งสมบัติได้มากขึ้น ทำไมจะไม่หย่าล่ะ

หยกชิ้นนี้ฉันเคยให้คนประเมินราคามาแล้ว มีมูลค่ามหาศาลเลยล่ะ นายต้องให้ฉันนะ!"

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูไร้ยางอายของเธอ โจวจิงเจ๋อก็โกรธจนหน้าดำ

นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยำกำหมัดแน่น แววตาที่เหมือนใบมีดทิ่มแทงคนตรงหน้าอย่างแรง

"ซ่งหนานซี เธอไม่มีหัวใจ

พรุ่งนี้เจอกันที่สำนักงานเขต ห้ามมาสายเด็ดขาด!"

เธอไม่เคยคิดเลยว่า การสิ้นสุดความสัมพันธ์ในชีวิตคู่จะง่ายดายขนาดนี้

ก็นึกว่าคนนิสัยของเขาจะไม่ยอมปล่อยมือ จะทรมานเธออย่างหนักจนกว่าเธอจะพังทลายไปต่อหน้าถึงจะยอมเลิกเสียอีก

เมื่อมองดูชื่อและรูปถ่ายของทั้งคู่บนใบหย่า ซ่งหนานซีก็ปวดใจเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

นับจากนี้ไป ชื่อของซ่งหนานซีและโจวจิงเจ๋อจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก

พวกเขาจะเป็นเหมือนเส้นขนานสองเส้นที่ไม่มีวันบรรจบกันได้อีกตลอดไป