บทที่ 5

หลังจากพัวพันกันอยู่ทั้งคืน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าวันถัดไปแล้ว

ซ่งหนานซีเหลือบมองรอยจูบที่กระจายอยู่ทั่วร่างกายตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟไหม้

โจวจิงเจ๋อที่อยู่ข้างกายก็ตื่นแล้วเช่นกัน เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก ราวกับมีคำพูดนับหมื่นนับพันในใจ แต่สุดท้ายเขาแค่พูดอย่างเย็นชาว่า "ระวังปากของตัวเองให้ดี อย่าไปพูดจาส่งเดชต่อหน้าเสวี่ยหนิง"

เธอกระตุกมุมปากอย่างขมขื่น เธอคือภรรยาของเขา การมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างสามีภรรยากลับไม่สามารถเปิดเผยให้เจียงเสวี่ยหนิงรับรู้ได้

ในโลกนี้ยังมีเรื่องที่เหลวไหลกว่านี้อีกไหม

เธอหัวเราะออกมา "ได้ ขอแค่นายให้เงินฉัน ฉันจะไม่หลุดปากพูดแม้แต่คำเดียวเลย"

โจวจิงเจ๋อโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เขาหยิบธนบัตรปึกหนาจากข้างตัวมาขว้างใส่เธอด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

หลังจากกลับไป ซ่งหนานซีถึงได้รู้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจียงเสวี่ยหนิงจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ มาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพวกเธอ

สัมภาระของเธอวางเต็มห้องรับแขกไปหมด คนรับใช้กำลังช่วยเธอจัดเก็บ

เมื่อเห็นเธอปรากฏตัว เจียงเสวี่ยหนิงก็ทักทายเธอด้วยท่าทางราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

"กลับมาแล้วเหรอ ห้องของเธอฉันให้คนรับใช้ย้ายไปอยู่ที่ห้องพักแขกแล้วนะ คงไม่ถือสาอะไรใช่ไหม"

เธอจะถือสาหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเธออยู่แล้ว เธอเองก็คงอยู่ที่บ้านหลังนี้อีกไม่นานหรอก

ตั้งแต่เจียงเสวี่ยหนิงย้ายเข้ามา ทั้งสองคนก็ราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา

เวลากินข้าว โจวจิงเจ๋อจะคอยคีบกับข้าว แกะเปลือกกุ้งให้เธออย่างอ่อนโยน แม้แต่ซุปก็ยังรอให้เย็นลงจนได้อุณหภูมิที่พอเหมาะแล้วค่อยป้อนให้เธอทาน

เวลาเธอเดินผ่านห้องรับแขกโดยบังเอิญ มักจะเห็นทั้งคู่กอดจูบกันอย่างดูดดื่มเสมอ

ถึงแม้ห้องของเธอจะย้ายไปอยู่ห้องพักแขก แต่เวลาเดินผ่านโถงทางเดินตอนกลางคืน ก็มักจะได้ยินเสียงคลุมเครือชวนให้คิดลึกอยู่บ่อย ๆ

พวกเขาถักทอตาข่ายขึ้นมาผืนหนึ่ง ขังเธอไว้ข้างใน แล้วค่อย ๆ รัดให้แน่นขึ้นทีละนิด จนสุดท้ายมันก็บาดลึกไปทั่วทั้งตัวเธอ

โจวจิงเจ๋อตั้งใจจะทรมานเธอ เขาจงใจเรียกให้เธอไปเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูในขณะที่เขาและเจียงเสวี่ยหนิงกำลังเริงรักกันอยู่

"เธอชอบเงินมากไม่ใช่เหรอ งั้นก็มาเฝ้ายามให้พวกเราสิ คืนละห้าแสนเป็นไง"

ใบหน้าของเขาช่างหล่อเหลา ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มเล็กน้อย ดูเย็นชาและหยิ่งทะนง

ซ่งหนานซีจ้องมองเขาเงียบ ๆ อยู่นาน จากนั้นถึงได้เอ่ยตอบ "หนึ่งล้าน"

ใบหน้าโจวจิงเจ๋อกระตุกเล็กน้อย เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

เขากัดฟันแน่น หยิบเงินปึกหนึ่งจากด้านข้างแล้วโยนใส่ตัวเธออย่างรังเกียจ

"ไสหัวออกไปข้างนอกซะ"

เธอเก็บเงินขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตอนที่เดินออกไป ยังใจดีช่วยปิดประตูให้พวกเขาอีกด้วย

การเหยียดหยามแบบนี้เกิดขึ้นไม่จบไม่สิ้น เขาใช้ให้เธอจัดห้องสำหรับคืนนี้ของพวกเขาทั้งสองคน ใช้ให้เธอไปซื้อชุดชั้นในเซ็กซี่ให้เจียงเสวี่ยหนิง ให้ช่วยเจียงเสวี่ยหนิงอาบน้ำหลังจากเสร็จกิจ หรือแม้กระทั่งให้เธอทำความสะอาดเตียงหลังจากที่พวกเขาเสพสุขกันเรียบร้อยแล้ว

ค่าตอบแทนจากการทำเรื่องพวกนี้ ก็คือปึกธนบัตรที่ถูกขว้างใส่หน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่านั่นเอง

เธอไม่เคยเอ่ยปากปฏิเสธเลย ไม่เคยแสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาด้วย

ความไม่พอใจ ความโกรธ ความเสียใจ...ไม่มีเลยสักอย่างเดียว

เธอแค่เก็บเงินขึ้นมาอย่างสงบนิ่ง จากนั้นก็จัดการเรื่องที่เขาสั่งให้ทำจนเรียบร้อยทีละอย่าง เย็นชาจนราวกับเป็นเครื่องจักร

ราวกับว่าเรื่องของเขาไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอไม่แคร์เขา ไม่แคร์ว่าเขาจะนอนกับผู้หญิงคนอื่น ไม่แคร์ว่าเขาจะไปรักคนอื่น

แต่โจวจิงเจ๋อกลับคลุ้มคลั่งสุดขีดเพราะความเย็นชาของเธอ ในยามดึกสงัดที่ไร้ผู้คน เขาอดไม่ได้ที่จะคว้าเอวเธอไว้ กดเธอลงกับผนังแล้วคาดคั้น

"ทำไมเธอถึงเย็นชาได้ขนาดนี้

ทำไมเธอถึงไม่แยแสอะไรเลย ทำไมไม่หึงไม่หวงกันบ้าง

หรือว่าที่ผ่านมาเธอไม่เคยรักฉันเลยแม้แต่น้อย ซ่งหนานซี! สำหรับเธอแล้ว ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่"

เธอยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยอยู่อย่างนั้น สายตาที่มองเขาไม่หลงเหลือความรู้สึกใด ๆ

"ฉันสนใจแค่เงิน ถ้านายอยากให้ฉันแสดงท่าทางอย่างที่นายต้องการก็ได้นะ แต่ต้องเพิ่มเงิน"