LOGINShare
บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (2)
publish date:
2026-10-01 11:00:19“อืม&hellip
Latest chapter
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 28 : เลื่อนตำแหน่งเป็นเมีย (1)
ปรเมศก์ชะงัก ร่างสูงก้มลงมองใบหน้าของชุติมณณ์อย่างไม่อยากเชื่อหู เธอเอ่ยคำพูดนั้นออกมาทั้งที่ยังซุกอยู่บนบ่าของเขา ดวงตากลมโตเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ฝ่ามือใหญ่จับสะโพกเล็กไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะหลุดลอยไป“ฮึก พี่เมฆ เจ้าขาเจ็บ” เธอสะอื้นเบา ๆ เขาผ่อนแรงออกจากสะโพกเล็กน้อย“อย่าเอ่ยคำนี้ออกมาง่าย ๆ” ปรเมศก์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนด้วยความโกรธและผิดหวัง เขาพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นร่างเล็กบนตักอาจจะหวาดกลัวได้ร่างเล็กหายใจสะอื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด“เพราะเจ้าขาไม่อยากเป็นภาระของพี่เมฆ… เจ้าขารู้ว่าพี่เมฆรวยมาก แต่นั่นคือเงินที่มาจากการทำงานของพี่เมฆ ไม่ควรต้องมาจ่ายไปกับหนี้สินของครอบครัวเจ้าขาแบบนี้…”ดวง
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (2)
“อืม… เจ้าขา ถ้าทำแบบนี้เดี๋ยวพี่จะทนไม่ไหวนะ” เขาครางเบา ๆ ในลำคอ ในแววตาเต็มไปด้วยความปารถนา“พอดมพี่เมฆแล้ว เจ้าขารู้สึกมีแรงขึ้นเลยค่ะ” เธอเอ่ยยิ้ม ๆเขาหัวเราะเบาๆ “เห็นพี่เป็นยาดมว่างั้น”เมื่อกลับมาถึงบ้าน ชุติมณณ์หันไปขอบคุณสุทินด้วยความซาบซึ้งใจ“วันนี้ขอบคุณมากนะคะพี่สุทิน”“ไม่เป็นอะไรครับ” สุทินยิ้มตอบอย่างเอ็นดูปรเมศก์ที่รออยู่หน้าประตู มองใบหน้าซีดเซียวและท่าทางอ่อนแรงของร่างเล็กด้วยความห่วงใย แต่ในดวงตาคมยังแฝงความสงสัยบางอย่าง เมื่อคิดถึงท่าทีของเธอในช่วงที่ผ่านมา“เจ้าขาหิวแล้ว เข้าไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเลย” เธอเอ่ยชวนเขาพลางเดินเข้าไปจับมือหนาไว้แน่น“พี่เมฆได้พักบ้างหรือยังคะ”“หลับมาบนเครื่องแล
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (1)
เวลาผ่านไปจนครบชั่วโมง เสียงโหวกเหวกจากเสี่ยย้งก็ดังลั่นจากหน้าบ้านอีกครั้ง“เห้ย! ครบชั่วโมงแล้ว พวกมึงไปพาตัวนังหนูนั่นออกมา กูเบื่อจะรออยู่ที่นี่แล้ว”ร่างเล็กกุมมือตัวเองแน่นด้วยความกังวล ระยะทางจากที่นี่ถึงบ้านของปรเมศก์ไม่มีทางไปกลับทันในหนึ่งชั่วโมง เธอได้แต่ภาวนาว่าสุทินจะหาทางช่วยเหลือทางอื่นได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ เธอคงต้องยอมไปกับเสี่ยย้งเพื่อจบปัญหาให้มารดาก่อนร่างเล็กเดินออกจากบ้านเงียบ ๆ ด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตหันมองมารดาเพียงแวบเดียวด้วยความเจ็บปวดที่ต้องเก็บซ่อนไว้หากว่าเป็นเจ้านาง แม่คงไม่มีวันปล่อยน้องไปกับเสี่ยย้งแบบนี้ใช่ไหมคะ…เธอสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจยืนหยัดอย่างเข้มแข็ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ไม่ต้องพังรั้วเข้ามาค่ะ ฉันจะออกไปกับเสี่ยย้งเอง แต่ไม่ว่าจะชดใช้เสี่ยด้วยเงิน หรือชดใช้ด้วยตัวฉัน ขอเพียงให้เสี่ยเซ็นส
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 26 : หนี้นอกระบบ
เช้าวันถัดมา…แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ชุติมณณ์ลุกขึ้นแต่เช้าและเตรียมตัวไปหามารดาด้วยความตั้งใจ เธอแต่งหน้าเบาๆ ให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ก่อนจะเก็บข้าวของแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ตั้งใจจะไม่รบกวนสุทินให้ไปส่ง แต่คนขับรถของปรเมศก์ไม่ยอมให้เธอไปคนเดียว“คุณเมฆสั่งไว้ครับ ว่าถ้าคุณเจ้าขาจะออกไปไหน ให้ผมเป็นคนขับรถไปส่งเท่านั้น”ใบหน้าน่ารักพยักหน้าอย่างจำยอม“ก็ได้ค่ะพี่สุทิน รบกวนพาเจ้าขาไปบ้านแม่หน่อยนะคะ”สุทินไปเตรียมรถตามคำสั่ง ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทาวน์เฮาส์หลังเล็กชั้นเดียว เมื่อเขาจอดรถริมถนนหน้า ซอยและเดินมาเปิดประตูให้เธอ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววกังวล“พี่สุทินรอที่รถก็ได้นะคะ”“ไม่ได้ครับ ถ้ามาที่นี่ คุณเมฆบอกไว้ว่าไม่ให้คุณเจ้าขาเข้าไปคนเดียว”ชุติมณณ์อดถอนหายใจไม่ได้กับความเป็นห่วงจนเกินเบอร์ของปรเมศก์ แต่เธอก็ยอมเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน เมื่อมาถึง สภาพรอบบ้านที่เละเทะจากการถูกรื้อค้นทำให้เธอตกใจและรีบผลักประตูเข้าไปด้านในทันที“สวัสดีค่ะแม่” เธอยกมือไหว้มารดาที่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเครียดจนเห็นได้ชัดชลดาเหลือบมองบุตรสาวเพียงแวบเดียวก่อนจะหันไปทางอื่น ชุติมณณ์เห็นท่าทีแบบนั้นก
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 25 : ติดกลิ่น
เช้าวันถัดมา…เป็นวันเสาร์ที่เธอควรจะได้พักผ่อนเต็มที่ แต่ความอ่อนเพลียยังคงเล่นงานจนร่างเล็กแทบไม่อยากขยับตัว เธอเลือกจะนอนพักอยู่บนเตียงเกือบทั้งวัน จนอนงค์ต้องคอยเข้ามาดูอาการและนำอาหารมาให้“คุณเจ้าขา พี่ว่าลองไปหาหมอดีกว่าไหมคะ” อนงค์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอยังนอนซึมอยู่แบบเดิมใบหน้าเล็กส่ายหน้าอย่างอิดโรยบนหมอน“เจ้าขาไม่อยากลุกไปไหนเลยค่ะ พี่อนงค์ยังไม่ได้ซักชุดของพี่เมฆใช่ไหมคะ”ใบหน้าของอนงค์ฉายแววแปลกใจ “ยังค่ะ แต่พี่เอาลงไปไว้ด้านล่างแล้ว”ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งทำท่าจะลงจากเตียง เธอต้องการลงไปเอาเสื้อเขามานอนกอด แต่ทันทีที่ขยับตัว เธอก็รู้สึกหน้ามืดจนเซถลา อนงค์ต้องรีบคว้าแขนเธอไว้“คุณเจ้าขาจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้เอง”เธอพูดอ้อมแอ้มอย่างเขิน ๆ “เอ่อ…เสื้อนอนพี่เมฆค
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 24 : ฟุ้งซ่าน
หลังจากได้พักในช่วงเช้าเพราะความอ่อนเพลีย ชุติมณณ์ก็ตัดสินใจไปทำงานช่วงบ่าย เธอคิดว่าอาจช่วยให้ลืมเรื่องฟุ้งซ่านได้บ้าง โดยเฉพาะวันนี้ที่เขากำลังจะไปฝรั่งเศส เมื่อไปถึงที่ทำงาน เธอก็เห็นสายตาเพื่อนร่วมงานต่างพากันมองด้วยความตกใจ โดยเฉพาะปารณี หัวหน้าของเธอ“ตายแล้วเจ้าขา ทำไมยังมาทำงานอีก อัมพรเขาลางานให้แล้วไม่ใช่เหรอ” ปารณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทางซีดเซียวของลูกน้องร่างเล็กเหนื่อยหอบเล็กน้อย เธอเองก็รู้สึกว่าร่างกายเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้ว แต่เธอคิดว่าอาการไร้เรี่ยวแรงที่เกิดขึ้นมาจากความเศร้าที่คิดว่าเขาอาจจะไปฝรั่งเศสกับใครอีกคน ใบหน้าซีดเซียวส่งยิ้มบางๆ ให้ปารณี“สวัสดีค่ะพี่ปลา นั่งพักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นแล้วค่ะ”ไปรยามองดูท่าทางของเพื่อนแล้วรีบลุกมาประคองเธอให้ไปนั่งที่โต๊ะ“แกไปหาหมอดีไหมเนี่ย” ไปรยาถามอย่างเป็นห่วงชุติมณณ์ส่ายหน้าน้อย ๆ พลางยิ้มบาง“ไม่เป็นไร นั่งพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณนะมิ้วกี้”ศรรัณย์ที่เดินกลับมาจากแผนกไอทีเห็นท่าทางเธอก็อุทานขึ้นมาอีกคน“อุ๊ยตาย ปากซีดเชียวหล่อน กินข้าวกลางวันมาหรือยังเนี่ย”เธอพยักหน้าน้อยๆ แล้วตอบเสี
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)
“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (1)
ขณะอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน ปรเมศก์เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่นกับอัมพรที่เดินตามหลังมา“บอกสุทินให้เอารถมารอหน้าร้าน เดี๋ยวผมจะไปส่งพนักงานคนนี้เอง”แม้จะประหลาดใจอย่างมาก แต่อัมพรก็ยึดคติว่า เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่ยุ่งเธอจึงต่อสายหาคนขับรถทันที ไม่นานนักสุทินก็มาถึงด้วยรถ MPV หรู ที่ค่าตั
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 1 : ความเมาเป็นเหตุ(2)
“จะให้ท่านรองโดยสารลิฟต์ขึ้นมาก่อนโดยสวัสดิภาพอ่ะสิคะ” ชุติมณณ์ตอบด้วยเสียงใสจนบรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นปรเมศก์อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อฟังบทสนทนานั้น เขาไม่คิดมาก่อนว่าพนักงานที่มีท่าทีอารมณ์ดีและฮัมเพลงอย่างร่าเริงในลิฟต์ จะกลายเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในแผนกบริหารคลายลงได้มากขนาดนี้ จากบทสน
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 1 : ความเมาเป็นเหตุ(1)
กริ๊ง~ กริ๊ง~ เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง“เจ้าขา รับโทรศัพท์ให้พี่หน่อย” เสียงของปารณีดังมาจากหน้าประตูแผนกการตลาด ชุติมณณ์รีบละมือจากงานแล้ววิ่งไปที่โต๊ะหัวหน้างานของตน เธอรับสายอย่างรวดเร็ว“สวัสดีค่ะ ดิฉันชุติมณณ์ รับสายแทนหัวหน้าฝ่ายการตลาดค่ะ”“สวัสดีค่ะ ดิฉันอัมพรจากแผนกบริหาร
You May Also Like
หย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย318.1K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.1K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ144.7K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsหวนรัก คืนปรารถนา
โมรียา1.5K viewsคืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน
เลีย โคลลาร์กา ซิโยซา134 viewsแฟนคลับข้ามภพมารักแม่ทัพ
Ladyporn80 viewsที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู
เหนือ กว่าความคาดหมาย38 views
