บทที่ 8 ผับก็เข้าเหล้าก็กิน

ทันทีที่รถ lamborghini ของฉันจอดอยู่หน้าหอพักนักศึกษา ฉันกับน้ำผึ้งก็รีบขนข้าวของที่แวะซื้อมาทั้งของกินของใช้ขึ้นไปบนหอพักด้วยกัน 

ทุกครั้งที่ฉันมาฉันก็จะซื้อของใช้ต่างๆ มาให้น้ำผึ้งทุกครั้งอย่างเช่นวันนี้ฉันซื้อแฟ้บน้ำยาปรับผ้านุ่มของใช้ส่วนตัวมาให้แม้น้ำผึ้งจะไม่อยากรับของพวกนี้แต่ฉันมานอนค้างมากินอยู่ที่นี่ฉันต้องแบ่งเบาและช่วยเหลือน้ำผึ้งบ้าง

"เอาชุดของฉันไปใส่ก็ได้แกจะซื้อใหม่ทำไมออร์แกน"

"เสื้อผ้าของแกมันซ้ำหมดแล้ว ฉันซื้อมาให้อีกหลายชุดตอนที่แกไปจ่ายค่าโทรศัพท์ฉันเลยหยิบๆ มาให้"

"แกซื้อขนาดนี้ฉันเกรงใจนะออร์แกน แต่ละชุดราคาเป็นพัน"

"มากกว่านี้ฉันก็ซื้อให้แกได้เพราะแกคือเพื่อนของฉันไงน้ำผึ้ง เรียนจบแล้วถ้าแกไม่ไปช่วยงานแฟนแกก็มาทำงานกับฉันได้นะ"

"ฉันเกรงใจเอาไว้ฉันจะลองไปบุกเบิกทำงานบริษัทกับแฟนฉันก่อนถ้าฉันไม่ไหวจริงๆ จะเก็บเสื้อผ้าไปหาแกที่บริษัทพ่อแกโอเคไหม"

"ตามใจแกว่าแต่คืนนี้เราจะไปผับไหนกันดี ถ้าไปผับเดิมกลัวว่าจะไปเจอองศาอีกน่ะสิ"

"พรุ่งนี้เป็นวันหยุดองศาก็คงไปแรดอยู่ที่ผับ ปกติแล้วองศาก็ไม่เคยมายุ่งกับแกนี่นาเวลาแกไปเที่ยวผับแกก็มักจะไปวันหยุด"

"นั่นสิ"

"หรือว่าแกกลัวจะเจออลิน?"

น้ำผึ้งถามฉันไม่พอยังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาดูเจ้าเล่ห์ราวกับว่าจ้องจะจับผิดฉันแต่ฉันรีบผลักหัวน้ำผึ้งออกไปแล้วหยิบหมอนขึ้นมาตีด้วยความหมั่นไส้ ชอบจับผิดคนอื่นดีนัก

ถึงเวลาที่ฉันสองคนจะออกไปใช้ชีวิตแบบสาวสวยพราวเสน่ห์ พวกเราแต่งตัวมาในชุดสีขาวสุดเซ็กซี่ซ่อนความน่ารักเหมือนสาวแรกแย้ม 

ฉันเดินทางมาผับใหม่กับน้ำผึ้งที่นี่ไม่ค่อยมีนักศึกษามหาวิทยาลัยของฉันสักเท่าไหร่ เพราะผับนี้เป็นผับประจำของแฟนน้ำผึ้งที่เรียนอยู่คนละมหาวิทยาลัย

เพียงแค่ฉันก้าวขาเข้ามาแฟนของน้ำผึ้งก็รีบเดินออกมารับพวกฉันไปนั่งร่วมโต๊ะทำให้ฉันได้เจอผู้คนมากหน้าหลายตา ปกติแล้วฉันจะไม่ค่อยกล้าไปเที่ยวผับอื่นเลย เพราะองศาจะบ่นและอนุญาตให้ไปผับประจำของพวกเขา

ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าอลินและฉันก็อยากมีชีวิตที่อิสระ ในเมื่อเขามีน้องแป้งคอยดูแลและเอาใจเขาก็ควรเลิกยุ่งกับฉันสักที

"พวกมึงนี่ออร์แกนเพื่อนของน้ำผึ้ง"

"สวัสดีครับออร์แกนเราชื่อมอสนะ เราเห็นรูปออร์แกนในไอจีของน้ำผึ้งมานานแล้วไม่คิดว่าตัวจริงจะน่ารักแบบนี้"

"ขอบคุณนะ"

ฉันยิ้มหวานให้กับมอสจากนั้นก็นั่งด้วยกัน มอสดูสนใจในตัวฉันมากเขาดูเป็นคนสุภาพรู้สึกว่าครอบครัวจะเป็นคุณหมอและตัวเขาเองก็กำลังเป็นนักศึกษาแพทย์ด้วย

"ปกติออร์แกนเที่ยวเก่งไหม เราไม่เคยเห็นออร์แกนมาเที่ยวกับน้ำผึ้งเลย"

"ปกติเราไม่ค่อยได้ไปไหนที่บ้านอนุญาตให้เที่ยวได้แค่ช่วงวันหยุด ถ้าวันปกติเราต้องกลับบ้านน่ะ"

"เหมือนเราเลยแต่พักหลังออกมาอยู่คอนโดแล้วเลยมีเวลามาเที่ยวผ่อนคลายบ่อย"

"เราก็เคยคิดอยากจะออกมาอยู่คอนโดนะแต่คุณพ่อยังไม่อนุญาตถึงออกมาอยู่คอนโดเรียนจบเราก็ต้องกลับไปทำงานที่บริษัทคุณพ่ออยู่ดี"

"ดีแล้วล่ะเป็นผู้หญิงอยู่ที่บ้านปลอดภัยกว่าอยู่ข้างนอกเยอะ"

ฉันกับมอสคุยกันถูกคอมาก ยิ่งดึกพวกเราก็ยิ่งสนุกสนานเฮฮาฉันปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้เลยไม่รู้ว่าตอนนี้มีใครโทรเข้ามาบ้าง 

น้ำผึ้งถ่ายรูปฉันกับเพื่อนๆ ของแฟนเธอลงไอจี ตอนนี้ฉันคงมีอาการมึนเมารู้สึกว่าตัวเองเริ่มหนักหัวมอสจึงให้ฉันเปลี่ยนมาดื่มน้ำเปล่าแทน

อีกด้านของผับหรู อลินขับรถมาจอดอยู่ด้านหน้าเขาเดินลงมาท่ามกลางสายตาของสาวๆ หนุ่มๆ เขาไม่สนใจใครทั้งนั้นเพราะเขากำลังมีอารมณ์โมโหโทรหาออร์แกนตั้งแต่เย็นแต่เธอไม่รับ ส่งข้อความมาเธอก็ไม่เปิดอ่านแถมยังมีหน้ามาเที่ยวผับแต่งตัวโป๊จนน่าเกลียดกับคนอื่นอีก

อลินเดินเข้ามาด้านในสายตาของเขามองหาแม่ตัวดีในชุดสีขาว จนเห็นเธอโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่กับผู้ชายขาวตี๋ 

"พี่อลินคะ!"

"แป้งมาได้ไงเนี่ย!"

"ต้องคิดไว้แล้วว่าพี่อลินต้องมาหาแป้งที่นี่ แป้งดีใจจังเลยค่ะเมื่อกี้แป้งเห็นพี่ออร์แกนกับพี่น้ำผึ้งด้วยนะคะพี่ออร์แกนน่าจะมากับแฟนนั่งอยู่ตรงโน้นค่ะ"

อลินถูกน้องแป้งพามานั่งที่โต๊ะกับเพื่อนๆ แม้เขาจะไม่ได้อยากมานั่งร่วมโต๊ะกับเธอแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ไม่รู้ว่าตอนนี้ออร์แกนไปที่ไหนแล้ว

"ไหนล่ะออร์แกน"

"นั่นไงคะเดินมาทางนู้นแล้วสงสัยไปเข้าห้องน้ำมาแน่ๆ เราไปทักทายพี่ออร์แกนกันไหมคะพี่อลิน"

อลินไม่ตอบน้องแป้งเขาเดินตรงไปยังโต๊ะของออร์แกน เธอกำลังชนแก้วกับหนุ่มๆ ที่นั่งห้อมล้อมชมความน่ารักของเธอ มาถึงเขาก็คว้าแขนเธอแล้วกระชากเธอลุกขึ้นทำให้เขาเกือบมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับแฟนของน้ำผึ้ง

หมับ!

"อลิน!" 

"ทำไมทำตัวแรดแบบนี้วะ!" 

"เฮ้ยมึงพูดอะไร!"

"ตัวเองใจเย็นๆ ก่อน อลินนายมาโวยวายอะไรที่นี่อย่ามามีเรื่องนะ!"

"น้ำผึ้งเธอเงียบไปเลย ทำไมปล่อยให้ออร์แกนมานั่งอยู่กับผู้ชายแบบนี้!"

"นายนั่นแหละที่ต้องเงียบไป ที่นั่งกันอยู่ก็เพื่อนกันทั้งนั้นไม่มีใครมาคิดอกุศลแบบนายหรอกนะอลิน!"

"กลับบ้าน!"

"ฉันไม่กลับฉันขออนุญาตที่บ้านแล้ววันนี้ฉันจะนอนกับน้ำผึ้งนายเป็นญาติฝ่ายไหนของฉันไม่ทราบ!"

"ไอ้องศาให้ฉันมารับเธอ!"

"ฉันพึ่งคุยกับองศาเมื่อกี้แล้วก็ส่งโลเคชันให้องศาแล้วด้วย!"

เหมือนอลินจะจนมุมเพราะออร์แกนไม่ยอมกลับเธอสะบัดแขนออกแล้วนั่งลงกับเพื่อนๆ บรรยากาศในผับเริ่มเปลี่ยนไปน้องแป้งเห็นท่าไม่ดีจึงรีบมาดึงแขนของอลินให้กลับมานั่งที่โต๊ะกับพวกเธอ

แม้อลินจะรู้สึกไม่สบายใจแต่ถ้าเกิดเขาทำอะไรมากกว่านี้คงจะเป็นเรื่องเป็นราว เขาไม่อยากให้เรื่องถึงหูผู้ใหญ่ในเมื่อองศารู้เรื่องและอนุญาตให้ออร์แกนมาเที่ยวได้เขาจึงทำได้แค่พยายามใจเย็น 

"พี่อลินคะ คืนนี้แป้งไม่ได้กลับคอนโด คอนโดของพี่อลินว่างหรือเปล่าคะ"

อลินไม่ตอบไม่สนใจเอาแต่ยกแก้วดื่มแอลกอฮอล์สายตามองไปที่ออร์แกน เธอกำลังเต้นกับเพื่อนของเธอโดยมีหนุ่มๆ คอยดูแลเหมือนเป็นบอดี้การ์ดประจำตัวของเธอ

"ไม่ตอบแบบนี้... งั้นแป้งขอไปนอนกับพี่อลินนะคะ"