บทที่ 2 : ฉันยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คน 2/3

“เฮียคะ คนในออฟฟิศเขารู้กันหมดนั่นแหละค้า นี่เลยเค้ก เอาไปทำคะแนนได้เลย” กรองขวัญบอกพร้อมกับยื่นจานเค้กให้หนุ่มรุ่นพี่ ภาดาแอบชอบนฤมาศมานานแล้ว หากมีโอกาสเป็นต้องทำคะแนนจนชาวบ้านเขารู้กันหมด แต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเท่านั้น เพราะนอกจากนฤมาศจะมีอายุมากกว่าภาดาถึงสามปีแล้ว ยังเป็นถึงผู้จัดการแผนกอีก ใครจะกล้าออกปากแซวกัน

“ในฐานะที่แกเคยมีแฟน แกว่าเจ้นิ่มจะชอบฉันบ้างหรือเปล่าวะ?”

เธอค้อนใส่คนพูดวะพูดโว้ย “พี่ผ่านผู้หญิงมาเป็นสิบๆ คน ทำไมเรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออกอีก ผู้หญิงน่ะนะ ถ้าไม่ชอบเลยสักนิด คงไม่เปิดโอกาสให้จีบหรอก”

“อ๋อ เหมือนที่แกเปิดโอกาสให้ไอ้ผู้จัดการตลาดนั่นจีบนะเหรอ ฉันบอกแล้วว่ามันไม่น่าไว้ใจ ไอ้โตมารนี่มันเจ้าชู้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ดีนะที่แกหลุดพ้นจากมันมาได้”

“แหม ทำเป็นพูดดี ตัวเองไม่เจ้าชู้เลย”

“อดีตก็คืออดีต โอเค๊”

“โอเคอะไรกันน่ะ”

ภาดายืดตัวตรงขยับออกห่างจากกรองขวัญทันทีที่เสียงเรียบๆ ดังแทรกขึ้นมา สาวสวยที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นนฤมาศคนงามนั่นเอง

“โอเคให้พี่ภาสเอาเค้กไปบริการเจ้นิ่มค่ะ” กรองขวัญบอกผู้มาใหม่เสียงหวาน ดวงหน้าน่ารักอมยิ้มจนแก้มตุ่ย

“อย่างนั้นเหรอ พี่ก็นึกว่าแอบมาจีบกันอยู่เสียอีก”

ทั้งสองคนสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธ แต่นฤมาศไม่ได้สนใจอะไรเลย คว้าเอาจานเค้กในมือภาดาไปถือไว้เอง แล้วเตรียมจะกลับไปทำงาน หากพอสายตาหลุบมองเห็นเค้กฝอยทองถูกตัดออกไปมากกว่าครึ่ง ก็นิ่วหน้ามองกรองขวัญ

“แปลกนะเรา ปกติไม่เห็นชอบทานขนมหวานๆ มากขนาดนี้ ยังบ่นกับพี่ว่าต้องทานพอเป็นพิธีไม่ให้เจ้าของร้านเขาเสียใจไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงกลับมาจ้วงที่ออฟฟิศต่ออีกล่ะ”

“เจ้คิดเหมือนผมเลย ดูครีมขาวๆ เขียวๆ นั่นสิ อี๋!” ภาดาพูดพลางทำท่าขนลุกขนพองใส่ตัวกินหวาน

“พี่ภาส! อี๋เอ๋ออะไร เค้กนี่ไม่หวานขนาดนั้นสักหน่อย ดูสิ หอมนุ่ม อร้อยอร่อย” เธอบอกพร้อมเลื่อนกล่องเค้กให้ไปทั้งสองคนดูใกล้ๆ

“ฉันว่าแกตะกละมากกว่า ระวังจะอ้วนจนเดินไม่ได้ ดูสิ พุ่งแกยื่นออกมาแล้วนะ” รุ่นพี่หนุ่มกระแซะอย่างไม่เกรงใจ เลยถูกกรองขวัญทำหน้างอใส่รุ่นพี่อย่างนึกเคือง “อย่ามาเคือง มันยื่นออกมาจริงๆ ฉันเห็นแกเป็นน้องนุ่งนะ ถึงบอกให้รู้ให้ระวัง”

“ลูกเป็ดเพิ่งจะกินลงไป มันก็ต้องยื่นออกมาสิ”

นฤมาศกลับนึกเห็นด้วยกับภาดา “แต่พี่ว่าลดๆ ลงหน่อยก็ดีนะ ถ้าไม่เห็นว่าช่วงนี้ลูกเป็ดกินเก่ง พี่คงนึกว่าเรามีน้องแน่ๆ เลย”

...มะ...มีน้อง...

“มีน้อง? ท้องเหรอเจ้นิ่ม ไอ้เป็ดจะท้องได้ยังไง มันเลิกกับไอ้เลวนั่นเป็นเดือน...” ภาดาชะงักเมื่อเห็นอาการนั่งตัวแข็งของรุ่นน้อง รีบขยับเข้าไปถามเสียงเข้ม “แกนั่งตัวแข็งแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเจ้พูดแทงใจดำ แกถูกฟันแล้วทิ้งเหรอไอ้เป็ด!”

“ไม่ใช่! ลูกเป็ดไม่ได้ท้องสักหน่อย” เถียงหน้าแดง จะท้องได้ยังไงในเมื่อเธอจัดการป้องกันตัวเองเรียบร้อยแล้ว

“ให้มันจริงเถอะ”

“ก็บอกว่าไม่ได้ท้องไงเล่า!”

ณ คอนโดส่วนตัวของกรองขวัญในเย็นวันนั้น

มือเล็กสั่นระริกจนแท่งตรวจการตั้งครรภ์ที่ถืออยู่ร่วงตกพื้นเย็นจัดของห้องน้ำดังแก๊กๆ ไอ้ขีดสองขีดแดงๆ บนแท่งมันกระแทกตากรองขวัญจนหน้ามืดไปหมดแล้ว ทดสอบมาสามครั้ง ผลออกมาตรงกันทุกอัน

ท้อง!

ท้องได้ยังไง?

ก็กินยาคุมฉุกเฉินไปแล้วนี่

หรือไม่ได้กิน...?

“โอ้ย! ทำไมชีวิตฉันมันถึงได้ซวยอย่างนี้นะ”

มือเล็กทึ่งผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพุ่งออกจากห้องน้ำไปค้นหาเศษซากยาคุมฉุกเฉินในถังขยะ แม้จะรู้ดีว่ามันไม่มีอยู่ เพราะเธอมักจะเอาขยะไปทิ้งทุกเสาร์ และนี่มันก็ผ่านมาจะสามเดือนอยู่แล้ว เมื่อค้นไม่เจอจริงๆ กรองขวัญจึงพยายามตั้งสติใหม่

“แท่งตรวจบ้าๆ พวกนั้นต้องเก่าแล้ว เราอาจจะทำผิดวิธีก็ได้ ต้องไปหาหมอ ฉันต้องไปให้หมอตรวจ!”

...หลายชั่วโมงให้หลัง

ดวงตากลมโตมองคู่สามีภรรยาที่นั่งประคองกันอยู่ข้างๆ แล้วหัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาดื้อๆ พวกเขาเพิ่งเดินกลับออกมาจากห้องตรวจด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างคนมีความสุขที่กำลังจะมีลูกน้อยมาเติมเต็มชีวิตคู่ ขณะที่เธอกำลังนั่งหงอยอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวหน้าห้องตรวจแบบสติสตังขาดหาย

หมอบอกว่าในท้องเธอมีเด็กน้อยอยู่คนหนึ่ง

เธอท้องแล้วจริงๆ ด้วย

“...ฮึก”

กรองขวัญสะอื้นเบาๆ พร้อมน้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้มนวล ขณะก้มลงมองพุงตัวเอง พุงที่ยื่นออกมาสักพัก แต่เธอกลับไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ไขมันส่วนเกิน แต่เป็นเด็กทารกคนหนึ่งต่างหาก และเขาก็มีอายุได้ประมาณแปดสัปดาห์แล้วด้วย

“ทำไมหนูเลือกมาอยู่กับฉันล่ะ หือ? ฉันยังไม่พร้อมเป็นแม่ใครนะ หนูไม่ควรมาอยู่กับฉันแบบนี้ ไม่ควรมาเลย” พึมพำเบาๆ พร้อมกับใช้มือลูบท้องไปมาอย่างเหม่อลอย

แค่เผลอตัวเผลอใจคืนเดียว หายนะครั้งใหญ่ก็เข้ามาเยือนชีวิต

คำพูดของภวัตเริ่มวนกลับเข้ามาในหัว

‘ถ้าท้องล่ะ เมื่อคืนพี่จำไม่ได้ว่าป้องกันทุกครั้งหรือเปล่า’

ตอนนั้นเธอบอกเขาไปว่า...

‘ไม่ท้องหรอก’

‘ตามใจ พูดเองนะว่าพี่เป็นคนได้ ลูกเป็ดเป็นคนเสีย’

“ฮึก! ฮืออออ”

ก้อนสะอื้นตีขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้อย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป เดิมเธอเป็นฝ่ายเสีย ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายได้ขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

เธอควรจะทำยังไงกับเด็กในท้องคนนี้ดี...