บทที่ 2 : ฉันยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คน 3/3

ชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเดินออกไปขึ้นรถสีดำเงาวับที่ลูกน้องขับมารับด้วยท่าทางนิ่งขรึม แสงที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาส่องให้เห็นใบหน้าหลอเหลาแต่ดูเหนื่อยล้า เพราะหลายวันมานี้ภวัตยุ่งจนแทบไม่ได้นอนเลย

“คุณวัตจะไปที่เดิมหรือเปล่าครับ” ผู้ทำหน้าที่พลขับถามขึ้น ขณะนำรถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ด้านหน้า

“อืม” ภวัตตอบด้วยเสียงในคอแบบเนือยๆ ขณะถอดเสื้อตัวนอกกับไทวางไว้ข้างตัว ก่อนปลดกระดุมเสื้อตัวในออกสามเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ พลางถามลูกน้อง “เรื่องลูกเป็ดไปโรงพยาบาลวันนั้น ได้เรื่องหรือยัง เธอไปหาหมอทำไม”

“นี่ครับ ผลการตรวจของคุณลูกเป็ดในวันนั้น”

คนเป็นลูกน้องยื่นซองขาวที่เพิ่งได้มาสดๆ ให้เจ้านาย พวกเขาต้องทำการ ‘ขอซื้อ’ อยู่ตั้งสามสี่วันกว่าจะได้มันมา

ฝ่ายเจ้านายรับซองมาเปิดอ่านเงียบๆ สักพักดวงตาคมก็ฉายแววบางอย่างออกมา เดาไม่ออกเลยว่ากำลังโกรธหรือดีใจมากกว่ากัน

กรองขวัญตั้งครรภ์แล้ว!

ภวัตบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไง ดีใจมากพอๆ กับไม่พอใจที่กรองขวัญไม่บอกเขาเรื่องนี้ เดือนนี้เขามัวแต่หัวหมุนบินไปบินมาระหว่างประเทศในแถบเอเชีย ไม่รู้เลยว่ากลับมาจะมีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ ตัวเขายังรู้สึกก้ำกึ่งเช่นนี้ แล้วแม่ลูกเป็ดน้อยจะรู้สึกยังไงนะ

ดีใจหรือว่าเสียใจ...

“เธอลงมาแล้วครับ”

ภวัตที่อาศัยเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงงีบหลับลืมตาขึ้นมาช้าๆ ดวงตาที่พร่ามัวเล็กน้อยจากการหลับเมื่อครู่มองประตูทางเข้าออกตึกที่ตนมารอเฝ้าบ่อยๆ

แล้วเขาก็เห็นแม่ลูกเป็ดน้อยกำลังเดินออกมาจากตรงนั้น

รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาตอนเห็นหญิงสาวเดินไปซื้อผลไม้จากรถเข็นข้างทาง ทั้งที่มีของกินหลายถุงอยู่ในมือ ยิ้มนั้นขยายออกมากขึ้น เมื่อเธอเดินออกมาเรียกรถแท็กซี่ริมถนนหลังซื้อของเสร็จ ไม่ได้ขึ้นไปยืนเบียดคนบนรถไฟฟ้าที่แล่นผ่านหน้าตึกเหมือนอย่างเคย ยังดีที่เธอรู้จักห่วงตัวเองกับลูกในท้อง

พวกเขาขับรถตามแท็กซี่สีสดที่กรองขวัญขึ้นไปนั่งแบบห่างๆ อย่างไม่กลัวคลาดกัน เพราะรู้ดีว่าปลายทางของรถคันนั้นอยู่ที่ไหน ทว่าแทนที่จะจอดรถมองผู้โดยสารสาวก้าวลงรถแล้วเดินเข้าตึกไปด้วยความปลอดภัยเหมือนทุกครั้ง วันนี้กลับต่างออกไป

“นายกลับไปได้เลย เดี๋ยวฉันกลับเอง”

“คุณวัตมีประชุมตอนแปดโมงครึ่งนะครับ”

เมื่อถูกเลขาเตือนแบบนั้น ภวัตก็ตวัดสายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะลงจากรถไป เป็นสายตาที่เลขาอ่านได้ว่า

เรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องย้ำเตือนเขาหรอก!

ก๊อกๆ

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูแทนเสียงกริ่งแจ้งเตือนดังขึ้นมา กรองขวัญชะงักช้อนที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากหันไปมองด้วยความไม่พอใจ

“ใครมาขัดจังหวะเนี่ย”

บ่นอยู่คนเดียวก่อนจะวางช้อนลงแล้วลุกเดินไปเปิดประตูออก ด้วยคิดว่าแก้วกานดากับนาริสามาหา

“จะมาก็ไม่บอกก่อน กับข้าวกับปลาฉันไม่ได้มีพร้อมรอแก...”

เสียงบ่นขาดขายเมื่อภาพในตาฟ้องชัดว่าคนตรงหน้าหาใช่เพื่อนรัก

ไหงถึงกลายเป็นภวัตไปได้ล่ะ?

“มาได้ไงคะ”

“ขึ้นลิฟต์มา” แขกบอกพร้อมกับแทรกตัวเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ จนเจ้าของห้องต้องรีบปิดประตูวิ่งตามหลังมาขวางไว้กลางห้อง

“ลูกเป็ดหมายถึงมาทำไมคะ แล้วข้างล่างให้ขึ้นมาได้ยังไง”

คอนโดเธอหละหลวมเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ถ้าเป็นแก้วกานดาหรือนาริสาที่มาบ่อยๆ ก็ว่าไปอย่าง

“พี่บอกว่ามาหาเมีย พนักงานเขาจำได้ว่าพี่เคยมาวันนั้น เลยยอมให้ขึ้นมา” บอกเสียงเนิบขณะกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาตกใจเล็กน้อย กรองขวัญกินอยู่คนเดียว แต่บนโต๊ะกลับเรียงรายไปด้วยอาหารหลายชนิดเลยทีเดียว

“นี่อาวัต... อาวัตบอกพวกเขาว่าไงนะคะ!”

ภวัตหันกลับมาเตือนเสียงเย็น “อย่าเรียกสามีว่าอา”

“อาวัตไม่ควรมาที่นี่ ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง” เธอไม่สนใจเรื่องอื่น

“ช่างหัวมันสิ”

กรองขวัญถึงกับพูดไม่ออก เขาก็พูดได้สิ แต่ถ้ามีคนรู้ว่าเขามาหาเธอที่คอนโดตอนมืดค่ำแบบนี้ จะให้เธอเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ!

“อย่ามาทำตาโตอ้าปากค้าง เรื่องระหว่างเรามันมาไกลเกินกว่าที่พี่จะปล่อยผ่านไปเงียบๆ อีกแล้ว เราต้องคุยกันใหม่กรองขวัญ”

“เราคุยกันเข้าใจแล้วนี่คะ” บอกเสียงสั่น พยายามเก็บอาการตัวเองเอาไว้ไม่ให้เผยพิรุธเรื่องสำคัญ

“ในเบื้องต้นเราคุยกันเข้าใจดีแล้ว แต่ตอนนี้มันต่าง” เขาบอกด้วยรอยยิ้มตัวร้าย แถมขยับเข้าไปชิดจนหญิงสาวต้องก้าวถอย ตาคมกริบมองต่ำไปยังบริเวณท้องน้อยๆ แล้วเอ่ยในสิ่งที่ทำให้คนฟังใจหาย “คนที่อยู่ในนั้น เขาทำให้สถานการณ์ระหว่างเรามันเปลี่ยนไป ว่าไหม?”

กรองขวัญรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก เธอแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คิดหาทางออกอยู่คนเดียวมาเป็นสัปดาห์ พ่อแม่พี่น้องยังไม่รู้เรื่องเลยสักคน... “อาวัตรู้ได้ยังไง”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ พี่ต้องการคำอธิบายเกี่ยวกับเลือดเนื้อเซื้อไขของพี่ในท้องลูกเป็ด”

“คำอธิบายอะไร”

“ไหนบอกว่าจะ ‘ไม่ท้อง’ แล้วทำไมถึงท้องแล้วล่ะ”

“...” กรองขวัญ