บทที่ 3 : สถานการณ์เปลี่ยน 2/3

“เรามาลองคบกันก่อนดีไหม”

“!!”

“นะ มาลองคบกันดู”

“คบกันเหรอคะ” เสียงหวานถามงงๆ

ภวัตมองดวงตากลมโตฉ่ำน้ำตาของกรองขวัญด้วยแววตาระยับขึ้นเล็กน้อย เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มอ่อนลง “ใช่แล้ว บางทีความมึนเมาของลูกเป็ดในวันนั้น อาจเป็นโชคชะตาของเราในวันหน้าก็ได้”

“...” ร่างบางนั่งนิ่งเพราะคิดตามไม่ทัน

“เอาเป็นว่าเราจะเริ่มคบกันหลังแต่งงาน โอเคนะ”

เอ๋?

วันนั้นกรองขวัญยังไม่ได้ให้คำตอบแก่ภวัต เธอขอเวลาคิดทบทวนให้ดีก่อน ทำผิดครั้งหนึ่งก็พอแล้ว ครั้งสองจะเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่างเรื่องนี้ก็ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะตัดสินใจคนเดียวได้

ทว่าจะหันหน้าไปปรึกษาใครดีล่ะ

พ่อ?

แม่?

พี่ชาย?

เพื่อนสนิท?

แต่ละคนที่เอ่ยมานี่ ถ้ารู้เรื่องเข้าคงเอาเลือดหัวเธอออกมาก่อนจะให้คำปรึกษาแน่ๆ ระดับอาการบาดเจ็บก็เรียงตามลำดับมานั่นละ

นั่งคิดชั่งใจอยู่หลายวัน คนที่ควรบอกเรื่องนี้ก็ติดต่อมาพอดี แม้จะไม่อยากกดรับสาย แต่กรองขวัญก็จำต้องกด

“พ่อต้องการคำอธิบายกรองขวัญ ไอ้ห่าหน้าขาวนี่มันเป็นใคร!!”

ไม่ต้องเกริ่นอ้อมโลกให้เสียเวลา นายใหญ่แดนดินโวยมาทันทีที่กดรับสาย แต่ประโยคที่ได้ยินทำให้คิ้วงามเลิกขึ้นงงๆ

“ไอ้ห่าหน้าขาวที่ไหนจ๊ะพ่อ”

“มันบอกว่าเป็นแฟนลูกเป็ด ผ่านมาแถวบ้านเรา เลยแวะมากราบฝากเนื้อฝากตัว หนูไม่เห็นบอกพ่อมาก่อนว่ามีแฟน ใครเป็นเด็กโกหก บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้นะ ยัยลูกเป็ดขี้ตั๋ว!”

กรองขวัญหาได้สนใจอาการโวยถามของผู้เป็นพ่อ หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้นตอนเอ่ยถาม “เขาบอกว่าชื่ออะไรจ๊ะพ่อ”

“ไอ้พระ ไอ้วัด อะไรนี่แหละ”

ไอ้พระ ไอ้วัด เรียกรวมๆ กันก็คือ ภวัต!!

“ตกลงว่ามันเป็นแฟนหนูหรือเปล่า มันโกหกใช่ไหม หนูไม่รู้จักมันใช่ไหมลูกเป็ด”

“เขา...หนูขอคุยกับเขาได้หรือเปล่าจ๊ะ”

“พ่อไล่มันกลับไปแล้ว หนูบอกพ่อมา มันเป็นใคร!” แดนดินย้ำถาม

คิดอยู่นานกว่าจะตอบเสียงขาดเสียงหาย “เป็น...คนที่...รัก...มั้ง”

สถานะของภวัตกับเธอในเวลานี้ แม้จะลางเลือน แต่ก็ชัดขึ้นทุกที มันคงจะเลี่ยงไม่ได้แล้ว

“ห๊ะ? ตกลงมีแฟนแล้วไม่บอกพ่อแม่เรอะ เอาใหญ่แล้วนะ พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามมีแฟน ถ้าจะมีต้องพามาให้พ่อดูตัวก่อน”

“ขอโทษจ้ะพ่อ ลูกเป็ดไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจในเรื่องมันเป็นแบบนี้เลยจริงๆ” ร้องไห้โฮออกมาในตอนนั้น เวลานี้เธออยากให้พ่ออยู่ด้วย อยากให้ทุกคนกอดเธอไว้เหลือเกิน ไม่รู้เลยว่าถ้าคนที่บ้านรู้เรื่องที่เธอท้อง จะผิดหวังในตัวเธอแค่ไหน

“อ้าว! ร้องไห้เลย โอ๋ๆ พ่อล้อเล่นน่า อย่าร้องไห้สิ ผู้ชายคนนี้ดูนิ่งดี แถมอายุก็แก่กว่าลูกตั้งหลายปี น่าจะเอาไอ้แสบของพ่ออยู่หมัด หากคบหาศึกษาดูใจกัน พ่อกับแม่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก”

เสียงเข้มดุของพ่อกลายเป็นเสียงอ่อยๆ ทันที กรองขวัญคงดีใจ ถ้าภวัตเป็นคนรักของเธอจริงๆ แต่เรื่องมันไม่ได้สวยงามอย่างที่พ่อคิด

“เฮ้ย! อย่าเงียบสิวะ พ่อใจฝ่อนะโว้ย”

“พ่อจ๋า ลูกเป็ดคิดถึงพ่อจัง” บอกติดเสียงสะอื้น

“คิดถึงก็มาหา เดี๋ยวก็หยุดยาวแล้วไงลูก พ่อให้แม่เตรียมกับข้าวที่เราชอบไว้ให้แล้ว”

สิ้นคำก็มีเสียงหวานแว่วเรียกตัวแดนดินดังมาในสาย กรองขวัญยิ้มทั้งน้ำตา บอกให้พ่อวางสายไปหาเมียรักก่อน แต่พอพ่อวางจริงๆ น้ำตาก็พังลงมาราวกับทำนบแตก ถ้ารู้ว่าหยุดสงกรานต์ปีนี้ เธอจะหอบเรื่องใหญ่กลับไปด้วย พวกท่านยังจะตระเตรียมของโปรดไว้ให้อีกหรือเปล่า

แต่ก่อนหน้านั้น เธอต้องไปเอาเรื่องใครบางคนเสียก่อน!

หลังจากโทรศัพท์สอบถามพิกัดที่ภวัตอยู่ได้แล้ว ร่างสมส่วนของกรองขวัญก็ปรากฏตัวที่สำนักงานใหญ่อัศวเลิศเทวา บริษัทขนส่งยักษ์ใหญ่ที่มีตระกูลของภวัตดำเนินงานมาหลายชั่วอายุคน เธอก้าวฉับๆ เข้าไปทันทีที่เลขาเขาเชิญให้พบเจ้านายได้

“ลูกเป็ดต้องการคำอธิบาย ไหนอาวัตบอกว่าจะให้เวลาลูกเป็ดคิดทบทวนเรื่องของเราให้ดีก่อน แล้วอาวัตไปทำบ้าอะไรที่นาทองคำ ทำแบบนี้ไม่รักษาคำพูดนี่คะ”

“พี่ไป เพราะเลยเวลาที่ ‘พี่’ ตั้งเอาไว้แล้ว” ภวัตตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เนื่องจากกำลังยุ่งอยู่กับการลงชื่อกำกับเอกสารบนโต๊ะ

“เวลาอะไรคะ ลูกเป็ดไม่ได้บอกสักหน่อย ว่าจะให้คำตอบวันไหนหรือตอนไหน”

“อืม พี่คงลืมบอกลูกเป็ดไป ว่าพี่ให้เวลาคิดแค่สามวัน”

“สามวัน!”

“ตอนนี้คิดว่าลูกเป็ดคงมีคำตอบให้พี่แล้ว”

กรองขวัญขึงตาใส่คนตัวใหญ่ที่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองสักที “อาวัตทำขนาดนี้ ยังจะเหลือทางเลือกอื่นให้ลูกเป็ดอีกเหรอคะ อ๋อ มีสิ ถ้าเอาเด็กในท้องออก ลูกเป็ดก็ไม่ต้องกลัวใครจะถามเรื่องพ่อเด็ก ไม่ต้องกลัวจะถูกนินทาว่าใจแตกจนท้องก่อนแต่งอีกต่อไป”

“พูดอีกที...” ถามเสียงเย็นพร้อมกับพาร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาหาคนปากเก่งช้าๆ ราวกับกำลังย่องเข้าหาเหยื่อ กรองขวัญเห็นแล้วเผลอถอยออกมาหลายก้าว

“อาวัตจะทำอะไรลูกเป็ด"