ยอดที่ผิดพลาด

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องกองคลัง ส่องกระทบกองเอกสารและแฟ้มสีน้ำเงินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของ อิมพอร์ต นักศึกษาฝึกงานปี 4 ผู้มุ่งมั่น หลังจากที่เธอรับปากและรับแฟ้มเอกสารเบิกค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดของนายช่างตูนมาเมื่อช่วงเช้า เธอก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเต็มในการตรวจสอบตัวเลข ใบเสร็จ และรายการวัสดุก่อสร้างอย่างละเอียดถี่ถ้วนตามหลักการบัญชีที่ร่ำเรียนมา

นิ้วเรียวเล็กกดเครื่องคิดเลขคำนวณซ้ำไปซ้ำมาเป็นรอบที่สาม ดวงตากลมโตเพ่งมองตัวเลขบนกระดาษกับบิลใบเสร็จสลับกันไปมา คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม

“เป็นไปตามคาดจริง ๆ ด้วย...” อิมพอร์ตพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ทุกอย่างในแง่ของระเบียบและเงื่อนไขการเบิกจ่ายนั้นถูกต้องครบถ้วนตามกฎหมายทุกประการ แต่... "ยอดตัวเลข" ในหน้าสรุปค่าใช้จ่ายกับยอดรวมของบิลใบเสร็จจริง ๆ กลับไม่ตรงกัน! ผลรวมคลาดเคลื่อนไปเกือบสองพันบาท ซึ่งในทางบัญชีถือเป็นเรื่องใหญ่ที่ไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้แม้แต่บาทเดียว

อิมพอร์ตถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ปนกับความหมั่นไส้เจ้าของเอกสารเล่มนี้

“ไหนว่าแน่... ไหนบอกว่ากลัวน้องตรวจไม่รู้เรื่อง ที่แท้ก็สะเพร่าทำตัวเลขผิดเองนี่นา นายช่างตูนจอมกวน!”

เธอคิดในใจอย่างฮึดฮัด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินถือแฟ้มสีน้ำเงินตรงไปที่โต๊ะของ พี่ปู พี่เลี้ยงสาวใหญ่ประจำแผนกทันที

"พี่ปูคะ อิมตรวจสอบเอกสารเบิกจ่ายของพี่ตูนเสร็จแล้วค่ะ..." อิมพอร์ตเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

พี่ปูเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "อ้าว เสร็จไวแท้ ไวเหมือนโกหก ไหนดูซิ น้องอิมตรวจแล้วว่ายังไงบ้างผ่านไหม?"

"ไม่ผ่านค่ะพี่ปู..." อิมพอร์ตส่ายหัวเบา ๆ เปิดแฟ้มหน้าที่มีปัญหาให้พี่ปูดู "ตัวระเบียบและเงื่อนไขถูกต้องค่ะ แต่... ยอดตัวเลขรวมกับบิลใบเสร็จไม่ตรงกันค่ะ ยอดมันคลาดเคลื่อนไปเกือบสองพันบาท ตรงค่าท่อระบายน้ำกับค่านอตค่ะ"

พี่ปูก้มลงมองตัวเลขตามที่อิมพอร์ตชี้ ก่อนจะอุทานออกมาเบา ๆ "อุ๊ย! จริงด้วยแฮะ ไอ้ช่างตูนนี่มันรอบคอบเรื่องหน้างาน แต่เรื่องตัวเลขทีไรตกม้าตายทุกทีสิน่า..." พี่ปูถอนหายใจส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กฝึกงานหน้าตาจิ้มลิ้ม "ในเมื่อน้องอิมเป็นคนตรวจเจอ งั้นพี่มอบหมายภารกิจสำคัญให้หนูเลยนะ"

"ภารกิจ... อะไรเหรอคะพี่ปู?" อิมพอร์ตกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสังหรณ์ใจแปลก ๆ

"เดินไปหาพี่ตูนที่กองช่างชั้นสองนู่นเลย บอกเขาว่าตัวเลขผิดตรงไหน และย้ำกับเขาชัด ๆ ว่า 'ให้ไปแก้ไขเอกสารให้ถูกต้องใหม่ซะ ไม่อย่างนั้นพี่ปูจะไม่ยอมเซ็นอนุมัติส่งเบิกให้เด็ดขาด!' อ้อ... แล้วก็บอกเขาด้วยนะว่าขอเอกสารที่แก้เสร็จแล้วกลับมาภายในพรุ่งนี้เช้าตรู่ ไม่อย่างนั้นรอบส่งเบิกงบสัปดาห์นี้จะหลุดกำหนด ต้องเลื่อนไปรอบหน้ายาว ๆ เลย..." พี่ปูทำหน้าขมขู่จริงจังใส่เด็กฝึกงาน

อิมพอร์ตฟังแล้วเบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวคำขู่ "หะ... พรุ่งนี้เช้าเลยเหรอคะพี่ปู แล้วถ้าส่งไม่ทัน... จะเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

"โหย ถ้าส่งไม่ทันรอบนี้ล่ะก็..." พี่ปูแกล้งทำเสียงเข้ม ขู่รุ่นน้องเล่น ๆ "รับรองว่าแกโดน 'พี่ตูนกินหัว' แน่ ๆ พี่ตูนเขี้ยวจะตาย เวลาของานไม่ทันใจเนี่ยดุยิ่งกว่าเสืออีกนะจะบอกให้!"

อิมพอร์ตหน้าซีดเผือดลงทันที กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหวาดหวั่น จินตนาการไปไกลว่านายช่างหนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์คนนั้นจะพ่นไฟใส่เธอขนาดไหนถ้าเธอนำเอกสารที่ผิดพลาดไปตีกลับใส่หน้าเขา

"คะ... พี่ปูคะ พี่ตูนเขาดุขนาดนั้นเลยเหรอคะ อิม... ชักไม่อยากไปแล้วอ่ะ กลัว..." อิมพอร์ตเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำตาใส ๆ ความกลัวงานผิดพลาดและความกลัวคนดุผสมปนเปกันจนแทบอยากจะวิ่งหนีกลับบ้าน

พี่ปูเห็นท่าทางตื่นตระหนกจนหน้าซีดของน้องฝึกงาน ก็หลุดหัวเราะพรวดออกมาทันที รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"อุ๊ย ฮ่าๆๆๆ! พี่ล้อเล่นน่า อิมพอร์ต อย่าเพิ่งร้องไห้นะลูก!" พี่ปูรีบเอื้อมมือไปจับไหล่อิมพอร์ตแล้วยิ้มกว้าง "พี่แค่แหย่เล่นแก้เครียดน่า ใครจะไปใจร้ายกินหัวน้องใหม่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูอย่างนี้ล่ะ ไม่มี๊! พี่ตูนเขาก็กวน ๆ ไปงั้นแหละ แต่เรื่องงานเขารับผิดชอบน่าเชื่อถืออยู่ แค่เดินไปบอกเขาดี ๆ เขาก็แก้ให้แล้วจ้า ไปเถอะนะคนเก่ง"

แม้พี่ปูจะบอกว่าล้อเล่น แต่อิมพอร์ตก็ยังใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ ขาสั่นพับๆ อยู่ดี เธอกำแฟ้มสีน้ำเงินในมือแน่นจนยับยู่ยี่ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

“เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน อย่างน้อยเราก็ทำตามหน้าที่ถูกต้อง ไม่ได้ทำผิดสักหน่อย!”

อิมพอร์ตคิดให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องกองคลัง มุ่งหน้าไปยังห้อง "กองช่าง" ที่อยู่ถัดไปชั้นสองท่ามกลางหัวใจที่เต้นโครมครามเหมือนกลองเพล