บททั้งหมดของ บัญชีรัก ฉบับ นายช่าง: บทที่ 1 - บทที่ 8

บรรยากาศความสนุกสนานภายในงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสยามค่ำคืนของปูนและตาร์ยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก จนกระทั่งเสียงดนตรีบรรเลงจังหวะตื่นเต้นดังขึ้น สัญญาณเตือนว่าช่วงเวลาไฮไลต์สำคัญที่ทุกคนรอคอยมาถึงแล้ว!“เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน! และแล้วก็มาถึงช่วงเวลาที่สาวๆ ในงานเฝ้ารอคอยมากที่สุด!” เสียงพิธีกรหนุ่มเอ่ยกระตุ้นบรรยากาศออกไมโครโฟน “ขอเรียนเชิญสาวๆ ทั้งที่โสดสนิท โสดไม่จริง หรือจะแอบโสดก็ตาม... ก้าวออกมามารวมตัวกันที่ลานหน้าเวทีเลยครับ! ถึงเวลาเสี่ยงทายหาเจ้าสาวคนต่อไปกันแล้ว!”สิ้นเสียงประกาศ บรรดาสาวๆ ทั้งรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ รวมถึงบรรดาเพื่อนฝูงฝ่ายเจ้าสาวต่างพากันทยอยมากองรวมกันอยู่ที่ลานกว้างหน้าเวที เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์แซวดังระงมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะไขว่คว้าช่อดอกไม้แห่งความโชคดีทว่า ที่มุมหนึ่งใกล้ๆ กับบริเวณโต๊ะเครื่องดื่มทางเข้าลานหน้าเวที กลับเกิดเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ ขึ้นโดยที่ไม่มีใครทันสังเกต

เช้าวันใหม่ที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดอนขุนเริ่มต้นขึ้นด้วยความสดใส แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างใสแจ๋วของกองคลัง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟโบราณจากโรงอาหารลอยอบอวลเข้ามาผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารใหม่เอี่ยมอิมพอร์ต ในชุดนักศึกษาฝึกงานสีขาวสะอาดตาและกระโปรงพลีทสีดำยาวเรียบร้อยกำลังตั้งอกตั้งใจจัดเรียงแฟ้มสมุดบัญชีรายรับ-รายจ่ายบนโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มือเรียวเล็กจรดปากกาลงบนกระดาษโน้ตเพื่อบันทึกรายการเบื้องต้น ใบหน้าหวานละมุนประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แสดงถึงความสุขที่ได้เริ่มต้นวันใหม่อย่างสงบแต่... ความสงบมักอยู่ได้ไม่นานในสถานที่ราชการโครม! เสียงประตูไม้บานใหญ่ของห้องกองคลังถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงพอประมาณ พร้อมกับเสียงทุ้มห้าวที่ตะโกนทักทายเสียงดังลั่นตามวิสัยของเจ้าตัว"อรุณสวัสดิ์ครับพี่น้องชาวกองคลังที่รักยิ่ง! เช้าอันแสนสดใสแบบนี้ มีใครคิดถึงนายช่างรูปหล่อคนนี้บ้างเอ่ย!"

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของกองช่าง อิมพอร์ตก็เห็นประตูเปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง ด้านในมีโต๊ะทำงานหลายตัว และร่างสูงโปร่งของนายช่างตูนในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนก่อสร้างอยู่ท่ามกลางเสียงพูดคุยของเพื่อนร่วมงานคนอื่นอิมพอร์ตสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ที่หน้าประตูก่อนจะเคาะเบา ๆ สองครั้ง"เอ่อ... ขออนุญาตค่ะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงพัดลมเพดานตูนเงยหน้าขึ้นจากแปลนก่อสร้าง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ดวงตาคมกริบก็ฉายแววเจ้าเล่ห์และประกายความสนุกสนานขึ้นมาทันที เขาวางปากกาลงในมือ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ กวนประสาทตามสไตล์"อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่คุณนักบัญชีคนเก่งผู้ประกาศกร้าวว่าจะตรวจสอบเอกสารให้ผมนี่เอง มาหาผมถึงถิ่นแบบนี้ มีอะไรล่ะครับ หรือว่าเอกสารเบิกเงินของผมผ่านฉลุยจนอยากจะเอาเงินสดมาจ่ายให้ผมตอนนี้เลย?" ตูนเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทะเล้นและรอยยิ้มมุมปาก ชว

สายฝนเม็ดโตยังคงโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น เสียงซ่าของหยาดน้ำที่กระทบลงบนผืนหญ้าและผิวน้ำในอ่างเก็บน้ำดังระงมไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความเย็นฉ่ำของอากาศและความชื้นแฉะของพื้นดิน ร่างของคนทั้งสองยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเนินลาดชันตูนกะพริบตาปริบ ๆ พยายามตั้งสติกับสถานการณ์ชวนอึดอัดที่เกิดขึ้น ดวงตาคมกริบมองคนตัวเล็กที่ทับอยู่บนอกตัวเองด้วยความฉงนระคนแปลกใจ เมื่อเห็นเธอยังคงนิ่งค้างไม่ยอมขยับเขยื้อน แถมเอ่ยปากบอกว่าลุกขึ้นไม่ได้ ทั้งที่ปกติคนเราถ้ารู้ตัวว่าอยู่ในท่าที่ไม่เหมาะสมคงจะรีบดีดตัวลุกขึ้นทันทีแล้ว ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่เจือไปด้วยความสงสัย"ทำไม... ถึงลุกไม่ได้ล่ะคุณน้อง เป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"สิ้นเสียงถามของตูน อิมพอร์ตก็สะดุ้งเฮือกราวกับเพิ่งได้สติ ใบหน้าที่ซบอยู่กับแผงอกกว้างค่อย ๆ เงยขึ้นมาช้า ๆ ดวงตากลมโตคู่สวยสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของนายช่างหนุ่มในระยะประชิด ชนิดที่ว่าลมหายใจอุ่น ๆ ของทั้งคู่ผสานเป็นลมเดียวกันในเสี้ย