15

“ภีมครับ... พี่ภีมไม่ใช่ภาม” เสียงทุ้มเตือน ภากรหวังลึก ๆ ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจเรียกน้องชายของเขา ทว่าพอแววตาคู่สวยแฝงความเศร้าหมองคราเอี้ยวมองกลับมา

ไม่ว่าจะเข้าข้างตัวเองสักเท่าไรเขาก็รู้...

“ขอโทษค่ะ... วีลืม”

วีณาไม่ได้ขอโทษจากใจ... ความโกรธพาให้ฝ่ามือหนาบีบเคล้นอกอวบอัดจนเกิดรอยแดง เธอหยีตาอย่างตัดพ้อโดยไม่ได้เอ่ยคำว่าเจ็บ ก่อนที่เขาจะจับคนตัวเล็กให้กลับมาสบตามองหน้ากันตรง ๆ พาลจะเลิกนวดเสียอย่างนั้น

“พี่อยากมีอนาคตดี ๆ เพื่อวี... พี่ทำทุกอย่างให้วีมาตลอด ทำไมล่ะ? ทำไมต้องเป็นภาม”

“วีแค่เรียกผิด... ขอโทษแล้วไงคะ มาน้อยใจอะไรอีกล่ะ” เธอกัดริมฝีปากตัวเอง ทำส่ายหน้างอนให้เขาง้อ แต่ก็ไม่วายโดนว่าโตแล้วนะครับอย่าดื้อ อย่ากระแทกเสียงใส่ อย่าวิ่งหนี อย่าเอาแต่ใจ

วีณาไม่เคยทำมันได้สักครั้ง ในที่สุดแล้วเธอยังต้องยอมรับความจริงอีกว่าตัดพวกเขาไม่ขาด ขณะที่อีกใจเผลอคิดว่าหากพี่ภีมหยุดไม่ได้จะเกิดอะไร เขาเป็นพวกคลั่งความจงรักภักดีมากแค่ไหน แต่เธอว่าเขาหยุดได้...

“หายโกรธพี่กับภามแล้วกลับบ้านกันนะ อย่าทำตัวให้คุณพ่อเป็นห่วงเลยนะครับ”

“ไม่กลับค่ะ บอกว่าจะนวดก็ต้องนวด พี่เป็นคนทิ้งวีไปตั้งหลายครั้ง ห้ามมีข้อต่อรอง...”

“ไม่เอาน่ะ พี่เคยทิ้งวีที่ไหน ตอนพี่ไปอังกฤษพี่โทรหาวีรายงานตัวทุกวัน พี่ไม่เคยไปกินข้าวกับสาวที่ไหนสักคน วีอยากได้อะไรพี่เลิกเรียน พี่รีบไปซื้อให้ส่งมาให้วีตลอด โทรมาตอนอาบน้ำพี่ยังเอาโทรศัพท์เข้าไปคุย เอามานับรวมไม่ได้นะครับ”

ต่อให้ตัวไกล ใจเขายังยึดมั่นเพียงหญิงผู้เดียวบนโลก เธอกลับยิ่งเอาแต่ใจใส่จนกลายเป็นเรื่องคลางแคลงใจ

ทว่าวินาทีนี้ สองร่างแนบชิดสนิทสนมกันเสียจนไม่มีช่องว่างของอากาศไหลผ่าน ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอที่ปล่อยให้เขากอด บีบนวดสลับกันไปทั่วเรือนกายที่มีเขาได้เชยชมมันเป็นคนแรก โดยไม่ขัดใจหรือบอกว่าเจ็บตรงไหน ชายหนุ่มก็ทำมันอย่างตั้งใจสมคำคุยก่อนหน้า

ทว่าความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เขาได้สติกลับมาว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่แค่ไหน ถึงเวลานวดจริง ๆ จึงล้างสบู่ออก อุ้มคนตัวเล็กออกจากห้องน้ำคลุมไว้ด้วยผ้าขนหนูผืนโต ไม่ให้เธอหนาว

สุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว ช่างเอาอกเอาใจรู้จักพูดจา เข้าถึงคนอย่างภากร วีณาคงไม่รอดใจละลายไปกับความอ่อนหวานของเขา เธอซุกซบลงบนอกกว้าง

“พี่ภีมขา... ขอบคุณนะคะ”

ต่างจากเสียงเรียกหวานหาพี่ชายทั้งสองในวัยเยาว์คือวีณาโตเป็นสาวแล้ว เมื่อเขาวางเธอลงบนที่นอนนุ่ม เธอยกมือขึ้นล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลา ตวัดแขนขึ้นโอบรอบลำคอของผู้ชายตัวโต

“ขอบคุณอะไรครับ?” สีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัย เพียงมือเรียวกระชับผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าอกตัวเองซ้อนทับอีกชั้นจากผ้าขนหนู เธอพยายามปิดป้องร่างกายของตัวเองจากเขา

“ตกลงจะให้นวดไหม?”

วีณายกมือป้องปากหัวเราะเบา ๆ กับความปรารถนาในแววตาคู่คมประกายวิบวับ ดูยังไงก็อยากนวด! แต่ดันถามซ้ำซากอย่างนั้นไม่เลิก หรือว่าเขาจะไม่นวดดี หรือนวดดีไหมนะ...

ภากรลังเลใจไม่รู้ว่ามันเป็นการกระทำตามใจที่ผิดหรือถูก จนเธอเป็นฝ่ายเอ่ย

“วีไม่โกรธพี่แล้วล่ะ เราทำอย่างอื่นด้วยนอกจากนวดเสียวได้ไหมคะ?”

 ------------

นิสัยเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจของวีณาแท้จริงแล้วก็เป็นแค่เปลือกนอก เธอยังคงเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาในวัยยี่สิบห้าย่างเข้ายี่สิบหกปีนี้

ดวงตาคู่คมประทับจับจ้องผิวขาวเนียนละเอียดเหนือเนินอกอวบอัด สลับริมฝีปากคู่งามชุ่มชื้นเปล่งถ้อยคำพูดจาฉะฉานน่าฟังราวต้องมนต์เสน่ห์ วาจาอ่อนหวานระคนเง้างอนพาอารมณ์หวามไหวให้เกิดขึ้นกับเขา…

หนุ่มวัยกลัดมันอาจปลุกปล้ำเธอเมื่อไรไม่รู้ แม่สาวน้อยไม่ได้รู้ตัวเลย!

“พรุ่งนี้พี่ภีมทำงานรึเปล่า? วันนี้นอนที่นี่นะ วีไม่อยากกลับบ้านแล้วค่ะ เรื่องเสื้อผ้าค่อยให้คุณณดาเอามาให้ตอนเช้าละกัน...” เสียงหวานสั่งอย่างเอาแต่ใจ ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเท้าแขนตะแคงนอนมองคนข้างกายด้วยท่าทางตื่นเต้น พอได้เล่าเรื่องสวนสนุกในสมัยเป็นเด็กอายุสักประมาณสิบกว่าขวบได้

ในห้องแอร์เย็นฉ่ำใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน เธอและเขาคงไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแต่พาดไว้บนชั้นวางเสื้อผ้า ค่อยหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมคนละตัว นอนปรับความเข้าใจกันหลายนานหลังงานนวดที่ยังไม่จบดี เพียงแต่หมอนวดจำเป็นคงปล่อยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายกับพูดเรื่องไร้สาระ

ใจหนึ่งภากรคงอยากพาเธอไปส่งที่บ้านแต่อีกใจก็อยากสานงานสยิวต่อ...

“อยากคุยเรื่องสวนสนุกกับพี่อีกหรือครับ? เอาไว้วีหยุดงานเมื่อไรเราค่อยไปกันนะ รอบนี้พี่จะพาไปดิสนีย์แลนด์เลย”

“ไปกับสาวมาเยอะล่ะสิ”

“เคยที่ไหน... พี่ยังไม่เคยมีแฟนสักคน” เขาตอบเรื่องเดิม ซึ่งเคยบอกเธอมาต่อหลายครั้ง หญิงสาวกลับทำกลอกตาไปมาแล้วถามถึงอีกคน

“พี่ภามล่ะ? มีแฟนมาแล้วกี่คน...”

“ไม่รู้ครับ วีอยากรู้ต้องไปถามภามเองนะ” ในสีหน้าไม่พอใจ ชายหนุ่มพลิกตัวนอนหงายมองเพดานสีขาวค่อยบอก “พี่ว่าเรากลับบ้านกันดีกว่าครับ พี่เกรงใจคุณอา...”

“เกรงใจอะไร? เพิ่งมาบอกตอนเที่ยงคืน ไม่นอนลืมไปถึงเช้าเลยล่ะ นอนมันให้ลืมโลกไปเลยเนอะ” เธอบอกตัดพ้อ ลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง กดส่งข้อความหาคุณพ่อแล้วล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เขาเช่นเดิม ในสายตาลุ้นระทึกของคนบนเตียง